Σε λίγες ώρες το 2015 μας αποχαιρετά, έχοντάς μας προσφέρει δυνατές στιγμές, μεγάλες αθλητικές συγκινήσεις, αλλά και πολύ δυσάρεστα γεγονότα, πέρα από τον αθλητισμό. Ο Νίκος Πολιουδάκης, λοιπόν, ορμώμενος από τα… του Ολυμπιακού με τα οποία κατά βάση είναι επιφορτισμένος να ασχολείται, διαλέγει δύο σημαντικές στιγμές του Συλλόγου του Πειραιά για τη χρονιά που φεύγει. Ως ασχολούμενος όμως και τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, επιλέγει την αναφορά και σε μια… τρίτη, διόλου σχετική με τον αθλητισμό «στιγμή», που πραγματικά στοίχειωσε το απερχόμενος έτος και δε θα σβήσει με το πέρας του.

 

Μια «ασήμαντη» σημαντική στιγμή…

Να μιλήσεις κανείς για το 42ο πρωτάθλημα της ιστορίας του Ολυμπιακού και την τελευταία φιέστα του, είναι περιττό. Να αναφερθεί όμως κάποιος στον τελικό Κυπέλλου με την Ξάνθη, που έληξε 3-1 υπέρ των ερυθρολεύκων, δεν είναι καθόλου περιττό, καθώς το εν λόγω ματς συνδέθηκε με μια από τις πιο όμορφες στιγμές του ελληνικού ποδοσφαίρου τη χρονιά που μας αφήνει.

Ήταν 23 Μαΐου του 2015, όταν οι φίλοι του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ και στις τηλεοράσεις των σπιτιών και των καφετεριών πετάχτηκαν από τις θέσεις τους για να πανηγυρίσουν ένα πανέμορφο τέρμα, που δεν μπαίνει συνέχεια. Ακόμη και «εχθροί» το χειροκρότησαν, αναγνωρίζοντας την αξία και την ενέργεια του παίκτη.

Tsori

Ο λόγος για το εκπληκτικό γκολ του Τσόρι Νομίνγκεζ στον τελικό Κυπέλλου με αντίπαλο την Ξάνθη, που πήρε την μπάλα από αριστερά, πίσω από τη μεσαία γραμμή όπως επιτιθόταν η ομάδα του Πειραιά, πέρασε τον -μοιραίο στο 1-0 του Χάρα- Μπέρτο, «άδειασε» τον Παπαστεριάνό και πριν προλάβει να μαρκαριστεί μες στην περιοχή, εκτέλεσε με άψογο πλασέ τον τερματοφύλακα των «Ακριτών», Κυριακίδη. Πετυχαίνοντας ο Αργεντινός το 2-0, ουσιαστικά έδινε στην ομάδα του το 27ο Κύπελλο της ιστορίας του, ωστόσο, αυτό τελικά είχε λιγότερη σημασία.

Το ματς δεν ήταν ντέρμπι, ο Ολυμπιακός ήταν κάκιστος στο α΄ ημίχρονο, με την Ξάνθη να παλεύει φιλότιμα και να απειλεί περισσότερο. Ένας λάθος και κυρίως μια μαγική στιγμή έδωσαν την κούπα στον κατά τεκμήριο καλύτερο διεκδικητή. Λίγοι θα θυμούνται όμως αυτήν καθ’ αυτήν την κούπα. Την γκολάρα όμως του Τσόρι και την αποθέωσή του δε θα την ξεχάσουν…

Δείτε εδώ το «μαγικό» τέρμα του Τσόρι:

 

Yποψιασμένη και έτοιμη…

Οι φίλοι του Ολυμπιακού τον περασμένο Μάιο, από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός κατάφερε να σκοτώσει ξανά τη «ρώσικη αρκούδα των αστέρων» και… του Ιτούδη (σ.σ. την ΤΣΣΚΑ Μόσχας) στον ημιτελικό του φάιναλ φορ της Μαδρίτης, έχοντας πρώτα αποκλείσει στα προημιτελικά την Μπαρτσελόνα, πίστευαν πως θα δουν το… «τέταρτο». Ωστόσο, η τέταρτη ευρωπαϊκή κούπα για τους Πειραιώτες δεν ήρθε ποτέ, καθώς η Ρεάλ Μαδρίτης τον περίμενε υποψιασμένη και προετοιμασμένη στον τελικό και δε θα την πάταγε, όπως οι πρότεροι αντίπαλοι του Θρύλου.

realosfp

Οι «πρωτευουσιάνοι», δείχνοντας την ανωτερότητά τους, δεν άφησαν περιθώρια στους ερυθρολεύκους πέρα από το σημείο, που θύμισε ανατροπές που μόνο οι Πειραιώτες έχουν καταφέρει (σκορ 40-41, 4 περίπου λεπτά πριν τη λήξη της 3ης περιόδου). Τότε όμως ήταν που ανέλαβε δράση ο «τρελός» Τζέισι Καρολ. Με τρίποντα-μαχαιριές και συνολικά 11 συνεχόμενους πόντους, σκότωσε την ομάδα του Πειραιά, που έμεινε έκτοτε από δυνάμεις και λύσεις.

Ήταν εκείνη η στιγμή που ο Ολυμπιακός έμοιασε να παραδέχεται την ήττα του (τελικό 78-59), να αναγνωρίζει την ανωτερότητα του αντιπάλου του και να αντιλαμβάνεται ότι δικαιωματικά θα τερματίσει 2ος στην περσινή Ευρωλίγκα. Αυτή ακριβώς η αναγνώριση από πλευράς ερυθρολεύκων είναι που κράτησα από τον περσινό μεγάλο τελικό, διότι μέσα από τέτοιες στιγμές ξαναμαζεύεις τα κομμάτια σου, επαναδιαπραγματεύεσαι το τι πήγε λάθος και εξοπλίζεσαι με σημαντική πείρα για μια ακόμη πιο δυνατή συνέχεια…

Δείτε εδώ τη σύνοψη του τελικού του φάιναλ φορ του 2015 (από την κρατική τηλεόραση):

https://www.youtube.com/watch?v=rpxGhDVf_to

 

Η απογοήτευση (που θα συνεχιστεί)…

Η τρίτη στιγμή από τη χρονιά που θα αποτελέσει παρελθόν οσονούπω, δεν είναι μία. Δεν αφορά μία μόνο ημέρα ή ένα μοναδικό περιστατικό. Αφορά την κάθε μέρα του 2015, από την πρώτη του, πριν 364 ημέρες, αλλά και τις μέρες πριν το 2015. Η «στιγμή» αυτή αφορά τον κόσμο που θαλασσοπνίγεται στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, στην προσπάθεια του να βρει μια καλύτερη τύχη στη ζωή του. Τα μωρά εκείνα, που πέθαναν με το χειρότερο τρόπο και επιπροσθέτως, όντας ξεβρασμένα στην άκρη του κύματος, αποτέλεσαν αντικείμενο «ευαισθητοποίησης» παντού, «κερδίζοντας» χιλιάδες like και share.

Ήρθε κανένα πίσω άραγε; Χάρηκε κανένα παιδάκι, που το κορμάκι του έγινε… διάσημο μετά θάνατον; Κάθε μέρα πνίγεται κόσμος στο νερό, μικροί, μεγάλοι. Αξιοπρεπείς άνθρωποι γίνονται αναξιοπρεπείς και ζητώντας να ζήσουν… πεθαίνουν. Αυτή η πουτάνα πολυπαιγμένη στιγμή του 2015, που δυστυχώς θα συνεχιστεί, μου αφήνει και την απογοήτευση που προμήνυσε ο τίτλος. Μια απογοήτευση, σχετικά με το τι πρέπει να κάνει ο καθένας από εμάς, χωρίς να αποποιείται των ευθυνών του επειδή το πρόβλημα δε μοιάζει να είναι κοντά. Είναι όπως πολύ κοντά και όχι γεωγραφικά…

Για αυτήν τη «στιγμή» μην περιμένετε να δείτε φωτογραφίες ή σχετικά βίντεο. Δεν το έκανα ποτέ μες στη χρονιά, δε θα το κάνω και τώρα. Να τη χέσω τη δύναμη της εικόνας, άλλωστε. Άνθρωπος προσπαθώ να είμαι…

Καλή χρονιά και καλά μυαλά σε όλους…