«Εξέθεσε τον εαυτό σου στο βαθύτερο φόβο σου. Μετά απ’ αυτό, ο φόβος δεν έχει δύναμη και ο φόβος της ελευθερίας συρρικνώνεται κι εξαφανίζεται. Είσαι ελεύθερος». Μεγάλη κουβέντα, από «μεγάλο» άνθρωπο. Από έναν τραγουδιστή, φιλόσοφο, ποιητή, που πρόλαβε να ζήσει και να καταλάβει τη ζωή από τη δική του σκοπιά, αν και δεν κατάφερε να τη ζήσει σε διάρκεια. Από έναν επαναστάτη χωρίς ταμπού. Με δύο λέξεις; Τζιμ Μόρισον. Σαν σήμερα, πριν 72 χρόνια ήρθε στον κόσμο και το Sport Revolution τιμά τη μνήμη του, όπως είθισται με κάθε μεγάλη προσωπικότητα.

Τζιμ Μόρισον (κατά κόσμον «Τζέιμς Ντάγκλας Μόρισον»): Ο τραγουδιστής των «The Doors», η φωνή μιας εποχής. Μια φωνή που έσβησε νωρίς, πάνω στο άνθος της -μόλις στα 28-, αυθόρμητη, σθεναρή, ασυμβίβαστη και φυσικά κατά των όποιων κοινωνικοπολιτικών επιταγών της ψυχροπολεμικής  και εμπλεκόμενης στον πόλεμο του Βιετνάμ Αμερικής. Ένα αρσενικό/σύμβολο, του οποίου ο θάνατος συνδέθηκε με πλήθος συνωμοσιολογιών. «Έσβησε» 3 Ιουλίου του 1971. Οι σημερινές γραμμές δεν αφορούν πρώτα το τελευταίο, αλλά το πότε έγινε η…αρχή, όπως προαναφέρθηκε.

Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1943 στη Φλόριντα. «This was the begin» θα έλεγε κανείς τότε, αν γνώριζε τι θα επακολουθήσει για το ροκ σταρ, παραφράζοντας το γνωστό στίχο «Τhis is the end, my only friend…» (βλ. παρακάτω). Στα φοιτητικά του χρόνια η συνάντησή του με τον Ρέι Μανζαρεκ θα οδηγήσει στη δημιουργία του συγκροτήματος που τον ανέδειξε. Μαζί θα μεγαλουργήσουν και το ψυχεδελικό ροκ θα βρει τον εκφραστή του επί σκηνής.

morison1

Επαναστατικός, αναιδής, εκκεντρικός, επηρεασμένος και από ένα οικογενειακό περιβάλλον καταπιεστικό αρχικά, ο Μόρισον προκαλούσε στη σκηνή, πέρα από τη «μαγική» απόδοση των τραγουδιών της μπάντας του.

Με το μικρόφωνο ανά χείρας να χρησιμοποιείται, πέρα από την … καθαρά επαγγελματική χρήση, ως σεξουαλικό υπονοούμενο, αμφισβητούσε και αποδοκίμαζε τη συντηρητική ιδιοσυγκρασία της Αμερικής του ’60 και του ’70.

Μεθυσμένος και εκτός εαυτού μια φορά, μάλιστα, διάλυσε το μουσικό εξοπλισμό του συγκροτήματος πάνω στη σκηνή, ενώ δε δίστασε να δείξει τη… «γενετήσια» φύση του στο κοινό σε άλλη συναυλία, δείχνοντας έτσι που είχε γραμμένο ένα σύστημα. Ένα σύστημα, το οποίο δεν τον εξέφραζε και στο οποίο στεκόταν απέναντι του. Το κοινό δε από κάτω παραληρούσε, άντρες-γυναίκες! Γιατί πέρα από ωραίος άντρας ήταν ένας σταρ με όλη την έννοια. Με τα καλά του και τα κακά του.

Όλα όμως γίνονταν γρήγορα, πολύ γρήγορα, λες και ήθελε να χωρέσει μέσα σε λίγα χρόνια μια ζωή γεμάτη, με όσα ήθελε, με όσα σκεφτόταν, με όσα εξέφραζε και στην ποίησή του. Βία, σεξ, ποτό, ναρκωτικά και ό, τι άλλο ενείχε υπερβολή και φυσικά τάσεις αυτοκαταστροφής, ενυπήρχαν στην ποιητική του παραγωγή και κατ’ επέκταση στη φιλοσοφία του γύρω από τη ζωή. Έτσι ήθελε να τη ζει. Στην υπερβολή και με όποιος κόστος.

Ο τρόπος του όμως δεν άρεσε. Δεν ήταν δυνατόν ένας καλλιτέχνης με τεράστια απήχηση στις μάζες της νεολαίας και όχι μόνο, να μην απασχολήσει τις αμερικανικές αρχές. Πολλοί ακόμη μιλούν ότι ο θάνατός του δεν ήταν τυχαίος, μια απλή καρδιακή προσβολή στο μπάνιο του, όπως είχε ανακοινωθεί. Κάτι που εύκολα, όπως είναι λογικό, αποδίδεται στην ξέφρενη ζωή που επεδίωκε να έχει -και είχε.

Έζησε λίγο, αλλά ο ίδιος εκεί που βρίσκεται γνωρίζει αν ήταν τελικά πολύ, όπως το ήθελε, όπως το ονειρεύτηκε. Στο μνήμα του υπάρχει η περιβόητη επιγραφή στα ελληνικά «Κατά τον Δαίμονα Εαυτού». Μια φράση που λέει πολλά, για τη βαθιά σκέψη του Μόρισον γύρω από το πως αντιμετώπιζε το εαυτό του και τη ζωή. Μια σκέψη σοφού, που ξεπερνά τον αμερικανό καλλιτέχνη και προβληματίζει, φτάνει να εμβαθύνεις σε αυτήν…

mnhma

Ο ίδιος, είτε το επέλεξε είτε όχι, έζησε λίγο, μόνο μιαν… αυγή. «Να ζήσεις μόνο μιαν αυγή, τόση ζωή σε φτάνει, ρόδο που ανθεί πολύ καιρό, τη μυρωδιά του χάνει», έχουν τραγουδήσει οι «ντόπιοι» Χαΐνηδες πολύ μετά το 1971 και ο Μόρισον λες και το ενστερνίστηκε. Χωρίς να το έχει ακούσει.

Όπως και άλλοι όμως «μεγάλοι» που άφησαν το δικό τους στίγμα δεν πέθανε ποτέ. Αντί επιλόγου, λοιπόν, δύο τραγούδια του είναι ό, τι πιο κατάλληλο για να κλείσουν τις παρούσες γραμμές.

Το πρώτο είναι το «επικό» τραγούδι «Τhe end», που συνόδευε την ταινία «σταθμό» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα  «Αποκάλυψη τώρα»:

https://www.youtube.com/watch?v=JSUIQgEVDM4

 

Δεύτερο και τελευταίο το «Riders on the storm»… Σχεδόν, όπως έζησε δηλαδή: