Πρώτη φορά γράφω για κάτι που δυστυχώς δεν είδα, δεν απόλαυσα, δε χάρηκα από πρώτο χέρι και στο οποίο δεν εμβάθυνα για να έχω ολοκληρωμένη άποψη και εικόνα. Κι όμως το επιχειρώ μερικώς, για να περιγράψω το πώς ένιωσα που το έχασα και ενώ λίγα λεπτά μετά κατάφερα να ενημερωθώ σχετικά. Το Μπάγερν-Γιουβέντους προχτές το βράδυ δεν το παρακολούθησα, καθώς δεν είχα τη δυνατότητα. Μπόρεσα να δω τα  τελευταία λεπτά της παράτασης, αφότου όμως είχε διαμορφωθεί το πανηγυρικό για την Μπάγερν Μονάχου 4-2. Και ξενέρωσα, στράβωσα…

Είπα «γαμώ την ατυχία μου», που έχασα το καλύτερο φετινό ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, αν όχι του συνόλου των φετινών ποδοσφαιρικών οργανώσεων ως τώρα, αναλογιζόμενος και το τι διακυβευόταν στο εν λόγω παιχνίδι. Λίγο αργότερα κατάφερα να δω τελικά τα στιγμιότυπα και τα γκολ από ένα γεμάτο, όπως προέκυψε, 120λεπτο σε μια… σούμα μόλις λίγων λεπτών.

Και πάλι όμως γέμισα. Και πάλι αναρίγησα για το τι συνέβη στο Μόναχο προχτές, λέγοντας από μέσα μου και ελαφρώς… απ’ έξω μου, «Θεέ μου τι είναι αυτό που βλέπω» (κι ας Τον επικαλούμαι… τύποις). Και πάλι κατάλαβα γιατί γουστάρω αυτό που κάνω, ή έστω προσπαθώ να κάνω. Και πάλι αντιλήφθηκα περίτρανα γιατί το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ! Ο ένας, ο αδιαμφισβήτητος!

Η κοπέλα μου από τη μεριά της δεν έχασε την ευκαιρία να με κοροϊδέψει όταν έμεινα με το στόμα ανοιχτό στη θέα του πως εξελίχθηκε το ματς στην «Αρένα» των Βαυαρών, κι ενώ είχα ενημερωθεί κατά τις 10:00 το βράδυ της Τετάρτης για το… γρήγορο 0-1 του Πογκμπά. Κι ας μην έπαιζε η «δική» μου ομάδα. Δε με κατάλαβε -λογικό- αν και με ξέρει όσο λίγοι. Το περιβόητο κλισέ όμως ότι, «μόνο ο αθλητισμός -με μπροστάρη το τόπι που το κλωτσάνε κατ’ εμέ- μπορεί να προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις», βρήκε πάλι την έκφρασή του…

Τη Γιουβέντους τη μισώ, αναγνωρίζω όμως ότι είναι η Μεγάλη Κυρία της Ευρώπης και τη σέβομαι. Τη θεωρώ δε ως την ομάδα «καρμπόν» (μετά τη «σπαστική» Ίντερ του Μουρίνιο) για παιχνίδι διαχείρισης, αν και εφόσον ευτυχήσει να προηγηθεί, κάτι που δεν έρχεται από μόνο του (αρκεί για όσους το είδαν να θυμηθούν ότι η «Γιούβε» έπαιρνε την μπάλα πίσω από τη σέντρα και έβγαινε σφαίρα στην επίθεση με δύο  παίκτες ουσιαστικά).

Ο Μοράτα έκανε το παιχνίδι της ζωής του, έβαλε δύο γκολ, αλλά μέτρησαν το… ένα. Βλέπετε συμβαίνουν λάθη και στις καλύτερες «διαιτητικές οικογένειες» και εκτός Ελλάδος και πιστέψτε με, ελάχιστοι, τώρα δύο μέρες μετά την πραγματική πανδαισία θεάματος, ασχολούνται με τα «αν» περί της εσφαλμένης υπόδειξης για οφσάιντ. Το 0-1, ωστόσο, ήρθε από τον καλύτερο, ενδεχομένως, αμυντικό χαφ -με επιθετικές αρετές- τη δεδομένη στιγμή στον κόσμο. Η ποδοσφαιρική λογική θα έλεγε σε πρώτη φάση πως η πρόκριση πηγαίνει γκαραντί προς Ιταλία μεριά.

Στο 0-2 οι όποιες αμφιβολίες σίγουρα τελειώσανε. Το ματς κυλούσε βασανιστικά ως το 70+ στα μέτρα των Γιουβεντίνων, που μάλιστα θα μπορούσαν και πάλι με το Μοράτα να έχουν τελειώσει την υπόθεση-πρόκριση. Ώσπου… «μίλησε» ο Λεβαντόφσκι στο 73΄ (1-2) και κυρίως «φώναξε» ο αχώνευτος, κρύος «Γερμαναράς», πλην παικταράς, υπερώριμος και 26χρονος -ούτε οι πέτρες δεν το πιστεύουν το άκουσμα της ηλικίας- Μίλερ στο 91΄ (2-2). Εκεί η πλάστιγγα έγειρε αυτόματα προς την πλευρά των γηπεδούχων και ήταν θέμα χρόνου να έρθει η ανατροπή στην παράταση, όπως και ήρθε (τελικό 4-2)…

Τι κρατάω από τα στιγμιότυπα και μόνο ενός τέλειου ματς που δεν είδα, αλλά τελικά με χόρτασε;

>Η Μπάγερν πέρασε επάξια στους «8» της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης δίνοντας την απάντησή της σε όσους έλεγαν -σωστά σε ένα βαθμό- ότι στα δύσκολα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει…

>Κρίμα και φέτος για τον τεράστιο και στη… δύση του, Μπουφόν, που δε θα διεκδικήσει καν το τρόπαιο, αλλά απέναντί του είχε άλλον ένα γίγαντα, τον Νόιερ, που ήδη έχει αρχίσει να αφήνει ιστορία…

>Καιρός να καταλάβουν κάποιοι «φίλοι» του Ολυμπιακού που απογοητεύτηκαν  το φθινόπωρο και κάποιοι «εχθροί» του που χάρηκαν από τις βαριές ήττες της πειραιώτικης ομάδας στη φάση των ομίλων από την Μπάγερν ότι πρέπει οι μεν να χαίρονται και οι δε να χαίρονται λιγότερο…

Αυτά τα… ολίγα για ένα ματς, που -επαναλαμβάνω- δεν μπόρεσα να δω, αλλά μου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά πόσο όμορφη, γλυκιά, αμείλικτη και συνάμα σαγηνευτική είναι αυτή η… στρογγυλή θεά, κατά κόσμον «μπάλα»! Η μόνη θεά που υπάρχει πραγματικά…