Πέντε ημέρες πριν από τον τελικό-παρωδία, που έρχεται στο φετινό Κύπελλο Ελλάδος ανάμεσα σε ΑΕΚ και Ολυμπιακό, ματς που θα διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών, το ημερολόγιο δείχνει 2 Μαΐου, θυμίζοντας πως την τελευταία φορά που βρέθηκαν οι δύο ομάδες για τον ίδιο λόγο έγραψαν ιστορία! Διότι σήμερα κλείνουν εφτά χρόνια από τον καλύτερο τελικό όλων των εποχών στο ελληνικό Κύπελλο (2009) και ο Νίκος Πολιουδάκης μας χαρίζει μια ιστορία από το στρατό, με πρωταγωνιστή έναν οπλίτη («ΣΤΡΠΖ» εφεξής), αρχικά… απογοητευμένο!

 

Ένα δύσκολο πρωινό…

Ο ΣΤΡΠΖ (όσοι έχουν πάει στρατό… ξέρουν, για όσους ενδεχομένως το αγνοούν, σημαίνει «Στρατιώτης Πεζικού») ξύπνησε για τις πρωινές, σαββατιάτικες, βαρετές αγγαρείες, αν και σε σχέση με άλλους είχε την αβάντα του επιλοχία που έβγαζε τις υπηρεσίες. Ωστόσο, δεν την είχε κερδίσει με γλείψιμο και δεν έτρωγε «χώσιμο» λόγω κάποιου «βύσματος», αλλά επειδή ο υπεύθυνος των υπηρεσιών γούσταρε να χώνει τα ρεμάλια, αναγνωρίζοντας τη συμπεριφορά των «εντάξει» φαντάρων.

Εκείνο το πρωινό, όμως ο ΣΤΡΠΖ δεν ήταν καλά, πέρα από το μεταμεσονύχτιο «σκοπέτο» 00:00-03:00 που είχε προηγηθεί. Ο αποκλεισμός το προηγούμενο βράδυ, λίγο πριν τη σκοπιά, από τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό της Ευρωλίγκας στο Βερολίνο του είχε κάτσει πολύ βαριά (ήταν γαύρος προφανώς). «Μαύρη Πρωτομαγιά» σκεφτόταν απογοητευμένος, ενώ το ματς το είχε παρακολουθήσει μέσα στο τάγμα, παρά το ολίγων ωρών υπηρεσιακό σημείωμα, που του παρείχε έξοδο νωρίτερα.

fwto1

Στο μεταξύ, η ψυχολογία του είχε πέσει κι άλλο, αναλογιζόμενος ότι λόγω υπηρεσίας στο… υπόγειο Κ.ΕΠΙΚ. (σ.σ. «Κέντρο Επικοινωνιών») από το μεσημέρι του Σαββάτου και έπειτα  δε θα μπορούσε να βρίσκεται στο Κ.Ψ.Μ. κατά τη διάρκεια του βραδινού τελικού, ΑΕΚ-Ολυμπιακός. Την ίδια στιγμή δε, οι τηλεοράσεις στο κτίριο του διοικητηρίου, όπου έδρευε και το Κ.ΕΠΙΚ. είχαν κάνει φτερά! Ο νεοδιόριστος διοικητής, βλέπετε είχε απαγορεύσει τις τηλεοράσεις στα γραφεία του Α.Υ.Δ.Μ. (σ.σ: αξιωματικός υπηρεσίας) και του Β.Α.Υ.Δ.Μ. (ο… βοηθός του). Ο ΣΤΡΠΖ, από τη μεριά του, το είχε πάρει απόφαση πως θα αρκεστεί στο να ακούσει το ματς από το ραδιόφωνο, κάτι εξαιρετικά «ψυχοβγαλτικό»….

Πριν την υπηρεσία του στο Κ.ΕΠΙΚ., εκκρεμούσε η σκοπιά στην κεντρική πύλη, που ολοκλήρωνε την προηγούμενη υπηρεσία του, 12:00 με 15:00 το μεσημέρι. Επειδή έπρεπε να βρεθεί στο καπάκι στο υπόγειο του διοικητηρίου μετά τη σκοπιά, ο ΣΤΡΠΖ είχε σπεύσει να πάει πράγματά του εκεί από το πρωί του Σαββάτου. Καθώς όμως ανέβαινε τη σκάλα για να φύγει από το διοικητήριο, βλέπει το Β.Α.Υ.Δ.Μ., που μόλις έπιανε υπηρεσία, να κουβαλά μια 14άρα συσκευή τηλεόρασης, ένα από εκείνα τα αγαπημένα, μαύρα, ψιλοβαριά,  πλαστικά και με χοντρό γυαλί μπροστά, κουτιά της δεκαετίας του ’90!

Τα μάτια του έλαμψαν! Χωρίς να χάσει χρόνο και καθώς είχε θάρρος με τα στελέχη συνολικότερα, ρωτά τον αξιωματικό τι… παίζει με την τηλεόραση και αν μπορούν να δουν μαζί το βράδυ στις 20.30 τον τελικό του Κυπέλλου. Ο αξιωματικός, αφού του τονίζει πως έχει να δει νωρίτερα ΜΟΤΟ GP -γι’ αυτό και το κουβάλημα της τηλεόρασης- του αρθρώνει το εξής καταπραϋντικό: «Ναι ρε, εννοείται, έλα!».

Ο «ολυμπιακάκιας» ΣΤΡΠΖ είχε αρχίζει να παίρνει τα πάνω του μετά το χτεσινοβράδινο στραπάτσο, αφού τουλάχιστον θα είχε την ευκαιρία να δει την αγαπημένη του ομάδα, στο ποδόσφαιρο αυτήν τη φορά…

 

Ο μεγάλος τελικός

Πήγε στο 12:00-15:00, λιάστηκε καλά καλά, ενώ στο τέλος του «σκοπέτου» φρόντισε να αποζημιώσει τον εαυτό του με δύο πιτόγυρα, που παρήγγειλε απ’ έξω (όχι ότι προβλεπόταν γενικότερα). Αφού υποδέχτηκε τον ντελιβερά στην πύλη, ανηφόρισε για το Κ.ΕΠΙΚ. και… την ξεκούραση που θα ακολουθούσε στο, παραδόξως, δροσερό υπόγειο δωμάτιο.

Ο ΣΤΡΠΖ σήκωσε μερικά τηλέφωνα, κοιμήθηκε μάλιστα, σηκώθηκε, πήγε για μπάνιο, γύρισε και ετοιμάστηκε κυριολεκτικά και… ψυχολογικά. Η ώρα για το μεγάλο τελικό κοντοζύγωνε. Γύρω στις 20:15, ανέβηκε στο ισόγειο και το γραφείο του Β.Α.Υ.Δ.Μ., ενώ στον 1ο όροφο ο Α.Υ.Δ.Μ., ένας από τους πιο συμπαθείς, «πάρταλους» στρατιωτικούς, που είχε γνωρίσει κατά τη θητεία του, δεν ενοχλούσε κανέναν.

fwto2

Το ματς ξεκίνησε και με το «καλημέρα», ο Ισμαέλ Μπλάνκο με τα δυο του γρήγορα τέρματα έφερε τη σκοτεινιά και πάλι στα μάτια του ΣΤΡΠΖ. Η ταλαιπωρία του θα κρατούσε ένα ημίχρονο, ωστόσο, μέχρι να μπει στο ματς ο από μηχανής… Άγγλος, Ματ Ντάρμπισαϊρ και να κάνει το 2-1. Στο 2-2 του Ντουντού, ο ΣΤΡΠΖ πανηγύρισε έντονα, όντας σίγουρος ότι η ανατροπή δε θα αργήσει να έρθει, βλέποντας και τον Άγγλο φορ να «κεντά» στην επιθετική γραμμή για το δεύτερο προσωπικό του γκολ. Στο 89΄ όμως, η ανύπαρκτη επιθετικά ΑΕΚ μετά το δικό της 2-0 βρήκε το… δεύτερο ήρωα της στο όνομα του Νάτσο Σκόκο, που με ένα σόλο έκανε το 3-2, εκσφενδονίζοντας τους «κιτρινόμαυρους» οπαδούς από τις θέσεις τους…

Ο ΣΤΡΠΖ, αμίλητος, το πήρε αυτομάτως απόφαση ότι η κούπα είχε χαθεί και μάλιστα με αυτόν τον ανέλπιστο τρόπο. Ξαφνικά όμως, ένα σενάριο, βγαλμένο από ταινία, έμελε να γραφτεί όταν ο χτυπημένος και ζαλισμένος, με σπασμένη μύτη Ντάρμπισαϊρ ανάγκαζε στις καθυστερήσεις τον πορτιέρο Σάχα να μαζέψει την μπάλα για τρίτη φορά από τα δίχτυα του, για το μαγικό 3-3! Και το είχε κάνει με το κεφάλι, με τα ματωμένα βαμβάκια ακόμη στα ρουθούνια του, μετά από την κεφαλιά/πάσα του Ντιόγκο, που είχε υποδεχτεί τη βαθιά σέντρα του Τοροσσίδη.

Ο ΣΤΡΠΖ ξύπνησε τότε το… στρατόπεδο από τους πανηγυρισμούς του ή έστω τον Α.Υ.Δ.Μ., που, έκπληκτος και φορώντας παντόφλες με την παραλλαγή από πάνω, κατέβηκε στο γραφείο του Β.Α.Υ.Δ.Μ να δει τι συμβαίνει. Όπως καταλαβαίνετε, έκατσε και εκείνος για την παράταση…

Το γκολ του Γκαλέτι για το 3-4, οι δύο αποβολές του Ολυμπιακού (Γκαλέτι, Αβραάμ), καθώς και το «κουλό» και σπάνιας έμπνευσης τέρμα του Σκόκο για το 4-4 δεν μπορεί να πει κανείς πως είχαν φέρει κάτι ιδιαίτερα καινούριο σε έναν τελικό που τα είχε όλα!

Σειρά είχαν τα… ατελείωτα πέναλτι! Εκεί δε, παραλίγο να γραφτούν επιπλέον σελίδες, βγαλμένες από το φανταστικό κόσμο του κινηματογράφου, όπως έλεγε ο ΣΤΡΠΖ. Το ένα ήταν όταν ο «ταπεινός» Άντζας είχε την ευκαιρία του να ευστοχήσει σε πέναλτι και να «δώσει» το τρόπαιο στην ομάδα του, στο τελευταίο του ματς με τα ερυθρόλευκα. Το άλλο, και ακόμη πιο εντυπωσιακό θα γραφόταν αν ο Τζόλε δεν αστοχούσε στην πρώτη του προσπάθεια, τη στιγμή που η ομάδα του είχε το πλεονέκτημα πάλι και θα ήταν ένα ιστορικό γκολ για το μεγάλο αρχηγό, μια τέλεια επισφράγιση στο κρέμασμα των παπουτσιών του, μετά από 13 χρόνια στο Λιμάνι. Την ιστορία τελικά την έγραψε ο Αντώνης Νικοπολίδης, πετυχαίνοντας το 19-18 στα πέναλτι, αφού πρώτα είχε πει «όχι» στον Πελετιέρι…

 

Πολλά τα συμπεράσματα…

Ο απογοητευμένος το πρωί, αλλά και τη διάρκεια του τελικού όταν έβαζε τα γκολ η ΑΕΚ, ΣΤΡΠΖ ήταν πλέον στα ουράνια, ενώ κατηφόρισε για το Κ.ΕΠΙΚ., όπου πήρε αγκαλιά το ραδιοφωνάκι για τον απόηχο του μεγάλου παιχνιδιού. Τα συμπεράσματά του ήταν όμως πολλά:

fwto3

>Σε ό, τι αφορούσε τα ερυθρόλευκα συναισθήματά του: Εκείνο το βράδυ κατάλαβε για άλλη μια φορά γιατί είχε επιλέξει να είναι γαύρος. Γιατί, αν και το ματς ξεκίνησε με το χειρότερο τρόπο για την ομάδα του Πειραιά, το σύνολο του Βαλβέρδε, τότε, μπόρεσε να αντιδράσει, να κάνει το 2-2 και να πάρει τα ηνία. Και όταν στο 3-2 έμοιαζαν να τελειώνουν όλα, ένα γκολ με… αίμα ήρθε να φέρει την κούπα πιο κοντά…

>Ήταν μία από τις ομορφότερες μέρες της ζωής του. Ναι, επειδή η ομάδα του κατάφερε, αυτό που κατάφερε, όπως το κατάφερε…

>Όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι, όποιος και αν έπαιρνε τελικά το τρόπαιο θα το άξιζε, αν και, δυστυχώς για την Ένωση και τους οπαδούς της, η ιστορία γράφεται με κούπες. Αν γινόταν πάντως το Κύπελλο να μοιραστεί στα… δύο θα ήταν κάτι απόλυτα δίκαιο.

>Εκείνο το ματς αποτέλεσε άλλη μια απόδειξη και για τον ποδοσφαιρόφιλο ΣΤΡΠΖ ότι οι συγκινήσεις που μπορεί να προσφέρει το ποδόσφαιρο κάποιες φορές δεν έχουν… αντίπαλο. Γι’ αυτό είναι και ο Βασιλιάς, άλλωστε!