Ο τίτλος τα λέει όλα. Επίκαιρος δε, αν μη τι άλλο, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση (βλ. σχετικά στο φινάλε του κειμένου). Όποιος, λοιπόν, δεν προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα «πεθαίνει» ή, τέλος πάντων, δεν έχει καλή ζωή. Και ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός, αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, δεν έχει καν ζωή…

«Πως είναι η ομάδα φέτος, χάλια;», με ρωτάει η γυναίκα μου κάθε Πέμπτη, Σάββατο ή Κυριακή, όταν κάθομαι στον καναπέ απέναντι από την τηλεόραση για να παρακολουθήσω τους ερυθρόλευκους, ακούγοντάς με να αγκομαχώ και να βαρυγκομώ. «Ένα άθλιο μπουλούκι», της  απαντώ. Μόνο κατά την παρουσίαση του Μαρσέλο στο σχεδόν κατάμεστο γήπεδο Καραϊσκάκη δε με ρώτησε. Ευτυχώς, ήταν Δευτέρα…

Πραγματικά. Ένα άθλιο μπουλούκι.

Παίχτες, που δεν ξέρουν -και είναι λογικό- ο ένας τον άλλο. Παίκτες, που περισσεύουν (επειδή μαζεύτηκαν πολλοί το εν λόγω σχόλιο). Παίκτες, από την άλλη, που πρέπει να προσαρμοστούν, με τον χρόνο να μην κυλά υπέρ τους, βάσει εικόνας και αποτελεσμάτων ως τώρα.

Αθλητές/επαγγελματίες, που περπατούν αντί να τρέχουν, δεν κάνουν κίνηση, γυρίζοντας μάλιστα μέτρα πίσω, χωρίς να παίζουν καν σφικτή άμυνα, αν θεωρήσουμε ότι την όποια οπισθοχώρηση προκαλεί ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης και αυτογνωσίας των δυνατοτήτων τους, δεδομένου του αντιπάλου.

Ποδοσφαιριστές, που κάνουν λάθος πάσα στο μισό μέτρο. Παιδιά ξεζουμισμένα (βλ. πχ Ρέαμπτσιουκ ή Μασούρα), αν και συγκεκριμένου επιπέδου (του 6-7 το πολύ, αλλά τουλάχιστον τις περασμένες χρονιές το άγγιζαν σε κάθε ματς σχεδόν).

Παιδιά, που γνωρίζονται μεταξύ τους και δεν αγωνίζονται για πρώτη χρονιά στην ομάδα, αλλά λες και προσπαθούν να αποδείξουν ότι κακώς τους εμπιστεύτηκαν (βλ. πχ Μπα), κι ενώ ήρθαν και έρχονται τόσοι καινούριοι. Είναι το άγχος της αποτυχίας, που ως σύννεφο σκεπάζει πρώτα εκείνους και τους θολώνει το μυαλό;

Και το χειρότερο; Παίχτες, χωρίς προσωπικό εγωισμό, πέραν ελαχίστων, μεμονωμένων εξαιρέσεων (βλ. συγκινητικό πάντα Βαλμπουενά, τον μαχητή Εμβιλά, τον Ελ Αραμπί, αν και παρατεταμένα ντεφορμέ πια, τον Κούντε, που πάντα προσπαθεί να προσφέρει όντας κινητικός, αν και «λίγος», μέχρι και τον Άβιλα, που ωστόσο το χαλάει πάντα στο τέλος της προσπάθειάς του).

Και ένας προπονητής νέος, που δεν ξέρει ακόμη τι πρέπει ή τι μπορεί το υλικό του να εφαρμόσει στον αγωνιστικό χώρο. Αυτός και αν χρειάζεται προσαρμογή (και δυστυχώς θα είναι ο πρώτος που θα «πεθάνει» αν συνεχίσει ο κατήφορος).

Συνέπεια; Παντελής έλλειψη πλάνου, αυτοματισμών και επιθετικής δημιουργίας, καθώς και συνολικής αμυντικής αντιμετώπισης των αντιπάλων. Το τονίζω, «συνολικής αμυντικής αντιμετώπισης». Δείτε όλα τα γκολ προσεκτικά, που έχει δεχτεί η ομάδα από το καλοκαίρι και έπειτα θα αντιληφθείτε εύκολα πως δεν πρόκειται μόνο για ατομικά λάθη παικτών με περιορισμένες δυνατότητες.

Χρειάζεται χρόνος προσαρμογής όλων σίγουρα, καθώς, όπως κατάντησε πια κλισέ να λέγεται, στα μέσα του Σεπτέμβρη ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός καλείται να κάνει δεύτερη προετοιμασία, μοιάζοντας τρομακτικά αδούλευτος. Έχει νέο προπονητή, νέες προσθήκες και πλέον αστέρες, που είχαν χρόνια να πατήσουν λιμάνι και πειραιώτικο χορτάρι. Ο Σεπτέμβρης όμως φεύγει, ενώ οι πιεστικές αγωνιστικές υποχρεώσεις συνεχίζονται, ενόψει και του Μουντιάλ που θα βάλει φρένο στις διασυλλογικές διοργανώσεις.

Πως είναι δυνατόν, συνεπώς, με την παρούσα πάντα εικόνα ως δεδομένη, όλοι αυτοί να αποτελέσουν ομάδα; Πως είναι δυνατόν να βελτιωθεί αυτή η εικόνα υπό την πίεση των συνεχών παιχνιδιών σε Ελλάδα και Ευρώπη και των επιτυχών αποτελεσμάτων, που επιβάλλεται να έρθουν κάποια στιγμή;

Για πρώτη φορά, όσα χρόνια τυχαίνει να παρακολουθώ ποδόσφαιρο, τα μηνύματα δεν είναι ευοίωνα για τον φετινό Ολυμπιακό. Και παρά το ότι μέχρι πριν τη χτεσινή τριάρα από τη Φράιμπουργκ υπήρχε πανηγυρικό κλίμα για τον ερχομό του βιρτουόζου Χάμες και την αγκαλιά του με τον υπερπαίκτη και φίλο του, και «κάτοικο» Πειραιά πια, Μαρσέλο. Εκτός και αν…

Εκτός και αν όλοι στον Πειραιά θέσουν συγκεκριμένους στόχους τώρα, εφικτούς, βάσει του μεγέθους της ομάδας, αλλά και των φετινών επενδύσεων σε έμψυχο δυναμικό. Μια λύση θα ήταν η αποδοχή πως ο Ολυμπιακός πρέπει να εστιάσει πως θα παίξει επιτέλους κανονικό ποδόσφαιρο, αυτό της πρώτης και της δεύτερης χρονιάς του Πέδρο Μαρτίνς ή έστω κάτι που θα το πλησιάζει. Υλικό για αυτό το στυλ παιχνιδιού αναμφισβήτητα υπάρχει.

Μπορεί να χρειαστεί μέχρι και να χαθεί το πρωτάθλημα προς τέρψιν του να ξαναγίνει μεσο-μακροπρόθεσμα ελκυστική η ομάδα. Αλλά το πρωτάθλημα ήταν και πρέπει να είναι ο πρώτος στόχος. Και αυτό γιατί είναι εφικτός, γιατί πάντα ο πρωταθλητής, αν και σε κρίση, έχει το πλεονέκτημα. Και πόσο μάλλον ο συγκεκριμένος πρωταθλητής, που βάσει πείρας, αλλά και των λεγομένων του διοικητικού αφεντικού του κατά την περσινή φιέστα, έχει θέσει ως στοίχημα να γιορτάσει τα 100 χρόνια της ιστορίας του συλλόγου με το 50ο πρωτάθλημα στα χέρια.

Έτσι, δευτερευόντως και για να είμαστε ρεαλιστές, ο Ολυμπιακός, αν θέλει να λέει πως έχει μαθηματικές ελπίδες για συνέχεια στην Ευρώπη, πρέπει να κάνει focus στην κατάκτηση της τρίτης θέσης του ομίλου, που οδηγεί στο Conference League. Δεδομένων της κρίσης που διανύει η ομάδα και του πήχη που έχει ανέβει επικίνδυνα, μιλώντας για ευρωπαϊκή παρουσία από Europa και πάνω, μια τέτοια στόχευση δεν αποτελεί πισωγύρισμα. Αντιθέτως. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την ευκαιρία που έχασε πέρυσι εκεί ο ΠΑΟΚ και το κλίμα που δημιουργήθηκε γύρω από την παρουσία του και μόνο στην προημιτελική φάση της νεοσυσταθείσας διοργάνωσης.

Δυο στόχοι λοιπόν, στα μέτρα του Ολυμπιακού. Ας χαθούν και οι δυο πάντως, αν είναι να πάψουν να πονάνε τα μάτια μας από παίκτες φοβικούς, που κλέβουν την μπάλα στο κέντρο, δεν ξέρουν τι να την κάνουν και μαθηματικά μετά από 2-3 δευτερόλεπτα την επιστρέφουν στον τερματοφύλακά τους. Φτάνει να ξαναθυμηθούν αυτά που λέγονται δημιουργία, γκολ, άμυνα και ποδοσφαιρικός εγωισμός.

Υ.Γ.: Οι δύο παικταράδες, που ήρθαν αναμφίβολα θα βοηθήσουν, έχοντας προσωπικά μια μικρή επιφύλαξη για τον Χάμες. Μακάρι να διαψευστώ. Στο μεταξύ, αποτελεί ειρωνική πολυτέλεια σε αυτόν τον τραγικό Ολυμπιακό ο Φορτούνης να είναι πλήρως ανενεργός, ό, τι κι αν έκανε ή δεν έκανε.

Υ.Γ.2:  Κάποιοι θα με πουν γραφικό, αλλά από τους ερυθρόλευκους λείπει όσο ποτέ ένας άνθρωπος, όπως ο Σάββας Θεοδωρίδης. Ένας άνθρωπος των αποδυτηρίων και του συνολικού περιβάλλοντος εκτός αγώνων, που θα δίνει το σύνθημα ή το «χαστούκι» για επαγρύπνηση ενόψει των δύσκολων υποχρεώσεων. Ή και μετά από κατραπακιές. Εκείνος, που θα μεταλαμπάδευε τι σημαίνει νίκη ή ήττα στα ντέρμπι εντός και το πώς «αποτυχία χωρίς μάχη» παντού δεν νοείται. Υ.Γ.: Γνωρίζετε οι περισσότεροι πως ο τίτλος του παρόντος κειμένου αποτελεί φράση ανωτάτου αξιωματούχου της κυβέρνησης, αναφερόμενου στους πολίτες της χώρας -εκείνους που φυτοζωούν βασικά- και καλούνται να επιβιώσουν σε καθεστώς άκρατης ακρίβειας και «ενεργειακής κρίσης», όπως ονομάζεται το τελευταίο αφήγημα της εποχής. Εκείνου ντε, που πριν 2,5 χρόνια, στην αρχή της πανδημίας, με την περιβόητη λίστα του έδωσε το «βήμα» σε συγκεκριμένους λίγους να λένε «σχολαστικά» στους πολλούς το εξής: Πως να σταματήσουν να ζουν για να μην πεθάνουν, μένοντας σπίτι.

Νίκος Πολιουδάκης