O Βαγγέλης Πατεράκης αποχαιρετά με τον δικό του τρόπο τον Θεό της μπάλας…

Η γηπεδική ζωή σου, μια αέναη σχέση πάθους και υποταγής της “ασπρόμαυρης θεάς” στην ποδοσφαιρική σου διάνοια και στις βουλές του αριστερού σου ποδιού.

Ο τρόπος ζωής σου εκτός “χορταριού” ήταν ένα αποκλειστικά δικής σου έμπνευσης, αντισυμβατικό, εκρηκτικό κοκτέιλ, που σε οδήγησε στο τελευταίο σου “τετ ά τετ” με το θάνατο, τον οποίο τούτη τη φορά δε θέλησες, να ντριμπλάρεις.

Ήσουν ένα “ψηφιδωτό” τόσο από ποδοσφαιρικές “ραψωδίες” όσο και από ένα συνεχές “κυνηγητό” με τους προσωπικούς σου “δαίμονες”. Πρωταγωνιστούσες σ’ έναν αγώνα ζωής, που ουδέποτε θέλησες, να παρουσιάσεις, ως πρότυπο… «Εγώ έκανα λάθη και τα πλήρωσα. Αλλά η μπάλα… Η μπάλα δεν λεκιάζεται…» είχες πει κάποτε…

Όπως τεράστιε Ντιέγκο δε “λεκιάζονται” τα όνειρα, οι αναμνήσεις και οι “μαγικές” στιγμές, που “κληροδότησες” στους ποδοσφαιρόφιλους, πιστούς σου… Δεν ήσουν απλά ένας αληταράς με πάθη και λάθη, ένας τεράστιος μπαλαδόρος, που άλλαξες την πορεία του πιο λαοφιλούς αθλήματος, τη μοίρα ενός έθνους και “γκρέμισες” ένα σύστημα. Ήσουν πολλά περισσότερα, ο πιο ανθρώπινος “Θεός” των γηπέδων…

Ο modus vivendi σου ήταν μόνο δική σου επιλογή, κανείς δεν κατάφερε, να σου επιβάλλει τίποτα. Εσύ ήσουν ο “αρχηγός”, εσύ υπέγραψες το “φύλλο αγώνα” της ζωής σου.

Όπως τη δική σου ανεξίτηλη υπογραφή έχουν και τα ποδοσφαιρικά “θαύματα”, που μας παρουσίασες και σου εξασφάλισαν την “αθανασία”… Γι’αυτό Ντιέγκο ήσουν, είσαι και θα είσαι κάτι παραπάνω από ένας “μύθος”.