Καλησπέρα, καλό υπόλοιπο Καθαράς Δευτέρας, καλή Σαρακοστή και χρόνια πολλά. Δεν είμαστε όμως εδώ για τις ευχές, αλλά για μια «καθαρή», δεύτερη ανάγνωση του ντέρμπι, στεκόμενοι σε σημεία που το έκριναν ή, τέλος πάντων, έδειξαν κάποια σημαντικά πράγματα για τους δύο χτεσινούς και «αιώνιους» του ελληνικού ποδοσφαίρου αντιπάλους.

Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 3-1, δίκαια, καθαρά και πολύ… φυσιολογικά. Το ματς εξελίχθηκε σε θρίαμβο στο τέλος, απλούστατα διότι η ομάδα που είχε τη μεγαλύτερη διάρκεια και τη συνέπεια στα «θέλω» της σε όλο το 90λεπτο βγήκε μπροστά για τη νίκη, εκμεταλλευόμενη τα… δώρα του αντιπάλου της.

Δε θα σταθούμε στις αποτυχημένες αλλαγές του Στραματσόνι, που χαράμισε τον κορυφαίο του Βιγιαφάνες και έριξε στο ματς τον «παλαίμαχο» Εσιέν , ούτε στις αλλαγές του Σίλβα, που συνεπαγόμενα αναμόρφωσε την ομάδα στο σχήμα που χρησιμοποιεί από την αρχή της σεζόν, να παίζει δηλαδή με καθαρά εξτρέμ και με «δεκάρι» βασικό το Φορτούνη. Διότι οι ατυχείς αλλαγές του τεχνικού του ΠΑΟ ήρθαν σαν «κερασάκι» για έναν Ολυμπιακό, που πέταγε φωτιές στα τελευταία 15 τουλάχιστον λεπτά του παιχνιδιού.

mesa

Τα «πράσινα» δώρα στον αγωνιστικό χώρο είχαν προηγηθεί του 2-1 και του τελικού 3-1, ήταν συγκεκριμένα και όχι απόρροια κάποιου κακώς επιλεγμένου συστήματος ή στρατηγικής. Την ίδια ώρα, οι αδυναμίες του Ολυμπιακού του δεύτερου μισού της σεζόν έγιναν όσο ποτέ ξεκάθαρες, χωρίς τελικά να του κοστίσουν. Και να σκεφτεί κανείς ότι από τις «αδυναμίες» του τελικά πήρε το ντέρμπι…

 

Το πρώτο δώρο με… δόση από φινάλε

Καθώς το ματς ξεκίνησε ιδανικά για τους φιλοξενουμένους, με το Λέτο να πασάρει -στην πλάτη των κεντρικών αμυντικών του Ολυμπιακού- στον Μπέργκ για το 0-1, κι ενώ ο ΠΑΟ έλεγχε το παιχνίδι ιδανικά για ένα μισάωρο περίπου, το πρώτο δώρο του «τριφυλλιού» ήρθε στο 28΄. Ήταν τότε που εξ επαφής ο «πολύς» σε όλο το ματς και καμπόσος Ταυλαρίδης δεν έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, αλλά πάνω στο Ρομπέρτο, που αντέδρασε σωστά (το… λίγους πόντους δε εκτεθειμένο πόδι του Έλληνα αμυντικού στη φάση δε θα μας απασχολούσε ούτως ή άλλως).

Το 0-2 εκεί λογικά θα τέλειωνε το παιχνίδι, αλλά αυτό δεν ήρθε. Αυτό που συνέβη ήταν ο κεντρικός αμυντικός του ΠΑΟ να αρχίσει τους τσαμπουκάδες και την γκρίνια -ναι, τον προκάλεσε και ο Μιλιβόγεβιτς κάποια στιγμή- και να φλερτάρει συνεχώς με την κίτρινη κάρτα (που δεν πήρε ποτέ). Αντί αυτού, ο Ταυλαρίδης συμμετέχει με το τραγικό κοντρόλ του στη φάση του 3-1, όταν δίνει τη δυνατότητα στον Ιντέγε να τσιμπήσει την μπάλα, να νικήσει το Στιλ και να δώσει διαστάσεις στην επικράτηση των γηπεδούχων.

 

Το δεύτερο δώρο…

Στο 77΄, ο πριν κάμποση ώρα νεοεισελθών επιθετικός Μαμουτέ απείλησε και… δεν απείλησε. Οι οπαδοί στο Καραϊσκάκη και στις τηλεοράσεις έπιασαν την κοιλιά τους ή το στομάχι τους, όταν είδαν την άμυνά τους και το Ρομπέρτο να… πετούν πρόωρα χαρταετό στη γραμμή της μεγάλης περιοχής και τον παίκτη των «πρασίνων» να κάνει κάτι σαν ψιλοκρεμαστό πλασέ μακριά από την κενή εστία των γηπεδούχων και με το σκορ ακόμη στο 1-1. Αν δεν ήταν αυτό το δεύτερο, απλόχερο δώρο των φιλοξενουμένων τότε ποιο μπορεί να ήταν;

 

Οι «κόκκινες», αδύναμες πλευρές…

Είναι ηλίου φαεινότερο δε πως το δίδυμο Μποτία-Ντα Κόστα δεν μπορεί να συνυπάρχει άψογα και να προσφέρει ασφάλεια στο κέντρο της άμυνας των ερυθρολεύκων. Στην πρώτη μπαλιά πίσω από την πλάτη τους ο Ολυμπιακός δέχτηκε γκολ, ενώ είναι χαρακτηριστική η στιγμή από τα αριστερά της «πράσινης» επίθεσης, όταν ο Μποτία πέφτει για τάκλιν στα πόδια του πολύ βαρύ Λέτο, αλλά ο τελευταίος -που ξέρει πολλή μπάλα, αν και όχι στα… καλά του- τον κάνει… χαζό. Αν ο Αργεντινός είχε και την ταχύτητα που τον διακατείχε, η ζημιά για τους γηπεδούχους μπορούσε να είναι ανεπανόρθωτη. Έτσι, για άλλη μια φορά φάνηκε πόσο έλειπε ο Σιόβας. Δεν είναι… Μπεκενπάουερ, αλλά η γραμμή της «κόκκινης» άμυνας στέκεται καλύτερα με εκείνον στην ενδεκάδα αποδεδειγμένα.

Επιπλέον, σε ματς στα οποία ο Ολυμπιακός έχει ευτυχήσει να προηγηθεί και να βρίσκει χώρους η συνύπαρξη Φορτούνη-Ντομίνγκες μπορεί να μοιάζει ότι είναι κάτι που ταιριάζει και αρέσει. Σε παιχνίδια όμως όπως το χτεσινό, οι πλάγιοι χαφ είναι εκείνοι, που μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα από τις πτέρυγες, με το Φορτούνη στη θέση του, πίσω δηλαδή κι όχι στο πλάι της επίθεσης. Έτσι κι έγινε, ενώ ο Σίλβα επέλεξε, αποτραβιώντας τον Καμπιάσο και ρίχνοντας στο ματς τον Πουλίδο στο τέλος, να παίξει με 4-4-2, με καθαρά φτερά τους επίσης νεοεισελθόντες Ερνάνι και Πάρντο.

 

Τα συμπεράσματα…

mesa2

Το ποδόσφαιρο το ίδιο λέει αλήθειες, όσο και αν έχει επικρατήσει το μότο ότι «μόνο στο μπάσκετ κερδίζει πάντα ο καλύτερος», ακόμη και αν δεν απέχει… μίλια. Χτες τι είδαμε:

-Τους μέχρι πρότινος «φευγάτους» Πουλίδο, Ερνάνι να συνεισφέρουν στην ανατροπή.

-Τον σε παρατεταμένη «αφλογιστία» μες στο 2016 Ιντέγε να σκοράρει παλικαρίσια στο 89΄ σε ένα ματς που ήταν κάκιστος και δεν απείλησε ποτέ ως βασικός φορ.

-Τον ανεκδιήγητο αμυντικά Ντα Κόστα να νικά στον αέρα την άμυνα του «τριφυλλιού», ολοκληρώνοντας ουσιαστικά την ανατροπή.

Συνεπώς, αν σε νικούν οι «κακοί» της απέναντι πλευράς, μάλλον το πρόβλημα ξεκινά από «σένα»…

Επιπλέον, δε η λογική των καθυστερήσεων σε κάθε ευκαιρία από το Στιλ στο 0-1 ή το 1-1 σε ένα μεγάλο παιχνίδι ήταν ως ένα βαθμό θεμιτό και σίγουρα ενείχε σκοπιμότητα, προκειμένου να εκνευρίσει τους γηπεδούχους. Ωστόσο, μια τέτοια συμπεριφορά, αναμφισβήτητα δείχνει πως ο «μεγάλος» αντίπαλος μέσα στην έδρα του βασικού και χρόνιου ανταγωνιστή του έχει έρθει με μια νοοτροπία, που σίγουρα δεν του αρμόζει.

Όσο για το 1-1 του Καμπιάσο και το αν επηρεάζει το οπτικό πεδίο του Στιλ ο περιπατητής προς τα πίσω Τσόρι, υιοθετείστε ό, τι σας βολεύει, διότι μια ζωή αυτό γίνεται (και λογικό). Ήταν μια δύσκολη φάση, που ο Κύζας την πήρε πάνω του, αφού συμβουλεύτηκε τον επόπτη του. Έκρινε ότι ο Αργεντινός μεσοεπιθετικός δεν επηρεάζει τη φάση (που εξελίχθηκε αστραπιαία), το ίδιο και πολλοί από μας, το ίδιο και αρκετοί από την «αντίπερα όχθη», που δε θέλουν να στέκουν σε δικαιολογίες βάζοντας λιθαράκια στη «σμίκρυνση» ενός μεγάλου Συλλόγου, όπως ο Παναθηναϊκός. Διότι η ανακοίνωσή της διοίκησης με τα επί μέρους και επιλεκτικά «αδικήματα» του διαιτητή και η υιοθέτηση της λογικής της συνεχούς αδικίας ως άλλοθι αυτό κάνουν και είναι λυπηρό…