Ήταν ένα ματς που τα είχε όλα! Κυρίαρχο παιχνίδι, από τη μία, επιμονή από τον φαινομενικά «κατώτερο» στη διάρκεια του τελικού, από την άλλη, ανατροπή των… ανατροπών και τελικά παράταση! Στο τέλος όμως, αυτοί που νίκησαν, ήταν οι “Ρώσοι” του Δημήτρη Ιτούδη, με τους σταρ και MVP Τεόντοσιτς (19π., 7ασ.) και Ντε Κολό (22 π.,7 ασ.) πρωτοστατούντες στην κατάκτηση της φετινής Ευρωλίγκας, απέναντι στον «τρελό» Ντίξον στο φινάλε και τους υπόλοιπους «μαχητές» του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Το ταμπλό στο MercedesBenz Arena του Βερολίνου τελικά έγραψε Φενέρμπαχτσε-ΤΣΣΚΑ Μόσχας: 96-101, ήτοι σε «ελληνική» μετάφραση: Ο μαθητής Ιτούδης νίκησε το δάσκαλο Ζοτς και μάλιστα πολύ δίκαια…

 

Τρομερό φινάλε…

mesa2

Ξεκινώντας, σκόπιμα και λογικά, κάπως ανάποδα, η ιστορία μπορεί να ήταν διαφορετική αν ο έμπειρος Χριάπα από τη μεριά της ρώσικης ομάδας δεν ήταν εκεί που έπρεπε, τη στιγμή που έπρεπε . Κι αυτό γιατί, μόλις στα 1.9΄΄ από τη λήξη του παιχνιδιού ήταν που πετύχαινε το 83-83 με ριμπάουντ/φόλοου, ισοφαρίζοντας το 83-81 των δύο εύστοχων βολών του Κώστα Σλούκα. Ο Έλληνας γκαρντ, στα 20΄΄ πριν το τέλος, ήταν εκείνος που είχε ολοκληρώσει την ολική ανατροπή για τη Φενέρ, η οποία έμοιαζε να πλησιάζει όσο ποτέ, μετά το απίθανο «προσωπικό» τρίποντο του Μπόμπι Ντίξον για το 76-79 στα 3:25΄ και άλλο ένα σουτ δικό του από τα 6,75, 30΄΄ περίπου πριν τη λήξη, για το 81-81!

Νωρίτερα, όμως, στην  αρχή της 4ης περιόδου, αλλά και τα μισά της 3ης, τις βάσεις για την ολική ανατροπή και επαναφορά είχαν βάλει ο Πέρο Άντιτς, ο επιτέλους ζωηρός Σλούκας και ο πραγματικά συγκινητικός Ούντο, με καθαρά ατομικές ενέργειες και υπέρμετρο τσαμπουκά. Ενδεικτικό, άλλωστε, είναι το επί μέρους σκορ 30-14 (τελικό κ.δ. 83-83 και 3ου 10λέπτου 53-69) για την ομάδα του Ζοτς, πριν τελικά το ματς οδηγηθεί στην παράταση, διάστημα στο οποίο η ψυχραιμότερη ΤΣΣΚΑ, με μπροστάρηδες τους Ντε Κολό και Χάινς το σήκωσε (σημειωτέον, οι Ντίξον και Ντατόμε από πλευράς Φενέρ βάλθηκαν να μας τρελάνουν ξανά με τα «δικά» τους τρίποντα για το 93-97, στα 30΄΄ και το 96-99 στα 7,5΄΄, αντίστοιχα, αλλά ήταν αργά).

 

Το πρώτο ημίχρονο…

Η πρώτη περίοδος σίγουρα θα αποτελούσε το διάστημα εκείνο, κατά το οποίο οι δύο τεχνικοί θα βολιδοσκοπούσαν τα σχέδια εκατέρωθεν, με το παιχνίδι να μοιράζεται και το τελικό 20-22 να δικαιολογείται απόλυτα. Σίγουρα, πάντως, δεν προμηνυόταν, ότι θα ήταν εύκολο για κάποια από τις δύο ομάδες να ξεφύγει πολύ και να πάρει τον πλήρη έλεγχο. Στο τρίποντο του Χίγκινς για το 6-7 δε, μετά την ασίστ «με μάτια στην πλάτη» από τον Ντε Κολό είχαμε το πρώτο”χάι λάιτ” της βραδιάς, ενώ λίγο μετά, στο 11-7 από τη «βόμβα» τριών πόντων του Ντατόμε, η Φενέρ προσπαθούσε να πάρει «κεφάλι» στο ματς.

mesa1

Από εκεί και πέρα όμως, μετά το σερί 8-0 από τον Βοροντσέβιτς (5) και τους πρώτους τρεις πόντους του Μίλος Τεόντοσιτς (11-15), η ΤΣΣΚΑ έδειξε πως θέλει εκείνη να πάρει τα ηνία.

Αυτό συνέβη, ωστόσο, λίγα αργότερα, στο 2ο 10λεπτο, όταν ο Τεόντοσιτς στα 4:50 πριν την ανάπαυλα, με τρίποντο σημείωνε το 29-35. Έκτοτε, Χάινς, Ντε Κολό και Χίγκινς κατά κύριο λόγο έδωσαν τον αέρα που έψαχνε η ομάδα του Ιτούδη, ξεφεύγοντας στο σκορ, για το τελικό στη λήξη του ημιχρόνου 30-50. Και… τα φίδια έδεναν αναμφισβήτητα το «δάσκαλο» Ζέλικο, που μαθημένος στα δύσκολα, δε θα άφηνε να τον πνίξουν πριν πέσει μαχόμενος ή  βγει, ενδεχομένως, την ύστατη στιγμή νικητής (παραλίγο…).

 

Ο εκνευριστικός Βέσελι

Γιατί αυτός ο τίτλος; Μα, ο άνθρωπος σούταρε συνολικά 10 βολές και πέτυχε μόλις μία (1), τις περισσότερες μάλιστα στην καίρια 3η περίοδο, όταν και η τούρκικη ομάδα επιχειρούσε να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Σίγουρα, οι παίκτες του Ιτούδη το είχαν υπολογίσει αυτό, αν και λίγη σημασία έχει, μετά τη μεγάλη επιτυχία της ομάδας του, αν θα το μάθουμε και ποτέ.

Παρά το γεγονός, πάντως, πως η διαφορά δεν έπεσε ποτέ κάτω από διψήφια διαφορά στο συγκεκριμένο διάστημα, η Φενέρ επέδειξε καλύτερη επιθετική και συνάμα αμυντική απόδοση, με το επί μέρους σκορ να δείχνει 23-19. Ήταν δηλαδή η πρώτη της «καλύτερη» περίοδο στο παιχνίδι, πριν την ηρωική και ονειρική τελευταία, που δεν της χάρισε όμως το βαρύτιμο τρόπαιο…

 

Δε γινόταν πάλι…

Συμπερασματικά, απλώς η ΤΣΣΚΑ, αυτή η ομάδα που πάντα φτάνει στην πηγή και νερό δεν πίνει εδώ και τόσα χρόνια (από το 2008), δε γινόταν να ξαναχάσει σε τελικό και με τέτοιο τρόπο, μάλιστα. Το έπαθε από τον Ολυμπιακό σε τελικό και ημιτελικούς, το έχει πάθει από τη Μακάμπι σε ημιτελικό, φτάνει δε στα φάιναλ φορ, αλλά μέχρι εκεί. Ήταν, μετά από τόσα χρόνια, η ώρα της και αν ξαναδεί κανείς τη φετινή της πορεία, αλλά και την ομαδική της εικόνα στο παρκέ -και- στον τελικό, θα το καταλάβει…
Μεγαλύτερη απόδειξη, άλλωστε για τη δουλειά του Ιτούδη δεν μπορεί να μην είναι ο πειθαρχημένος και -όσο γίνεται- ώριμος Τεόντοσιτς, που πέρα από σκόρερ «μοιράζει» όσο ποτέ και συνεπώς παράγει επιπλέον έργο για την ομάδα του. Ο πρώτος γίνεται ο δεύτερος Έλληνας προπονητής, μετά τον Μπαρτζώκα, που κατακτά την Ευρωλίγκα, ενώ ο Σέρβος άσος πήρε επιτέλους στα χέρια του την κούπα του πρωταθλητή Ευρώπης, μετά από έξι αποτυχημένες προσπάθειες σε ισάριθμα φάιναλ φορ!

mesa3

Και επειδή η αξία του ηττημένου δίνει επιπλέον δόξα στο νικητή, τιμή και δόξα στον πάντα αναψοκοκκινισμένο Σέρβο/κόουτς των μεγάλων επιτυχιών, που μπορεί να φτιάχνει «χάρμα ιδέσθαι» ομάδες, χαρίζοντας μας θέαμα και πολύ, πολύ… μπάσκετ.

 

Τα δεκάλεπτα: 20-22, 30-50, 53-69, 83-83

Η παράταση (τελικό): 96-101

Φενέρμπαχτσε (Ζ. Ομπράντοβιτς): Χίκμαν 5, Ούντο 16, Μαχμούτογλου, Σλούκας 10 (1), Άντιτς 16 (1), Μπογκντάνοβιτς 6, Βέσελι 7, Κάλινιτς 3 (1), Ντίξον 17 (5), Ντατόμε 16 (3)

ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Δ. Ιτούδης): Ντε Κολό 22 (1), Τεόντοσιτς 19 (3), Χάινς 15, Φριντζόν, Νίκολς, Τζάκσον 8, Κορόμπκοφ, Βοροντσέβιτς 11 (1), Χίγκινς 12 (2), Χριάπα 10, Κουρμπανόφ 4, Κουλάγκιν Ν.