Ο β’ παγκόσμιος πόλεμος που ξεκίνησε τα ξημερώματα της 1ης Σεπτεμβρίου του 1939 με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία χαρακτηρίστηκε από αλυσιδωτές αντιδράσεις (domino effect) που ενέπλεξαν κράτη απ’ όλες τις γωνιές του τότε κόσμου, τερματίστηκε επίσημα στις 2 Σεπτεμβρίου 1945 με την υπογραφή της άνευ όρων παράδοσης της Ιαπωνίας, στο θωρηκτό ΄΄Μιζούρι΄΄. Τις αντιμαχόμενες στρατιωτικές συμμαχίες αποτελούσαν οι Συμμαχικές δυνάμεις(Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΕΣΣΔ, ΗΠΑ, Κίνα) και οι δυνάμεις του Άξονα(Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία). Ωστόσο η ουσιαστική λήξη του πολέμου έρχεται στις 9 Μαίου του 1945 στο Βερολίνο, με την υπογραφή της άνευ όρων συνθηκολόγησης της Γερμανίας(κύριος παράγοντας του Άξονα) απ’ τον στρατάρχη Βίλχελμ Κάιτελ με την παρουσία αντιπροσώπων απ’ όλες τις Συμμαχικές χώρες. Με την υπογραφή της συνθηκολόγησης αυτής, οι Σύμμαχοι επιβάλλουν τους όρους τους στην Γερμανία, κερδίζουν τον δεύτερο Μεγάλο πόλεμο και καταπατούν τον σκοταδισμό που ο Χίτλερ είχε ονειρευτεί για την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.

Η αποφασιστική μάχη για την κατάληξη του β’ παγκοσμίου πολέμου ήταν εκείνη στο Στάλινγκραντ. Οι προσπάθειες του Χίτλερ για κεραυνοβόλο πόλεμο(blitzkrieg) δεν ευοδώθηκαν στα εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης και ο κόκκινος στρατός τον Φλεβάρη του 1943 ξεκινά απ’ το Στάλινγκραντ την αντεπίθεση του που φτάνει ως την καρδιά της Γερμανικής πρωτεύουσας δύο χρόνια αργότερα και την τελική μάχη του Βερολίνου. Ο κόκκινος στρατός προελαύνει μέχρι το γερμανικό κοινοβούλιο(Reichstag), η απόβαση στη Νορμανδία σφίγγει τον Συμμαχικό κλοιό και ο Χίτλερ μπροστά σε βέβαιη πια ήττα δίνει τέλος στην ζωή του.

Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του Μιχαήλ Μίνιν που σήκωσε πρώτος την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ το βράδυ της 30ης Απριλίου 1945. Σύμφωνα με τον Μίνιν μια μικρή ομάδα σοβιετικών λοχιών υπό την ευθύνη του, αναλαμβάνει να υψώσει κάτι κόκκινο στη στέγη του γερμανικού κοινοβουλίου που θα συμβόλιζε την τελική νίκη. Οι λοχίες Μίνιν, Ζαγκιτόφ, Λισιμένκο, Μπομπρόφ εισβάλλουν πρώτοι στην οχυρωμένη αίθουσα της Βουλής και δέχονται ισχυρά πυρά. Ανταποκρίνονται με λίγες ριπές από τα πολυβόλα τους και φτάνουν στη στέγη. Ο Μίνιν δένει το κόκκινο λάβαρο σε ένα από τα αγάλματα με την βοήθεια των άλλων. Κοιτάζουν την ώρα. Είναι έντεκα παρά είκοσι.

Η θρυλική φωτογραφία με τον σοβιετικό στρατιώτη και την κόκκινη σημαία στην στέγη του κτιρίου της γερμανικής βουλής απεικονίζει τον Γεωργιανό Μελιτόν Καντάρια και τραβήχτηκε δύο ημέρες μετά την εισβολή στο γερμανικό κοινοβούλιο γιατί δεν υπήρχε φωτογράφος εκείνο το βράδυ με την ομάδα του Μίνιν. Παρ’ όλ’ αυτά η ουσία είναι ότι με μπροστάρη τον κόκκινο στρατό οι ελεύθεροι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου, πέτυχαν μια σπουδαία νίκη, που μέχρι και σήμερα γιορτάζουμε ως την αντιφασιστική νίκη των λαών.

Εβδομήντα ένα χρόνια μετά οφείλουμε, τουλάχιστον, να θυμόμαστε την αντίσταση και τις θυσίες των λαών ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό και την νίκη που πέτυχαν αρνούμενοι να χάσουν την ελευθερία τους. Αν και πάντα πίστευα ότι τρίτος μεγάλος πόλεμος δεν πρόκειται να υπάρξει, οι απάνθρωπες ιδέες του ρατσισμού είναι βαθιά ριζωμένες στην νοοτροπία των ανθρώπων και υποθάλπονται από φαινομενικά πανίσχυρες εξουσίες. Ωστόσο η ιστορία δείχνει ότι οι λαοί θα είναι πάντα ικανοί για νίκες ενάντια στο σκοτάδι όσο κραδαίνουν.. κάτι κόκκινο στο χέρι.

13199085_581055692053900_1740368377_o

Επιμέλεια:Δημήτρης Τσεντούρος