Τον Τάρπλεϊ μπορεί να τον πρόλαβα, εκείνον όμως όχι. Κι ας ήμουν εν ζωή. Ήμουν κάτω του νηπίου, βλέπετε. Όσο και αν υπερηφανεύομαι για τη μνήμη μου, κάποια πράγματα και… πρόσωπα είναι απλώς αδύνατον να τα θυμάμαι. Η ιστορία πάντως μένει και αρκεί να την αναζητήσεις. Αυτός, λοιπόν, που δεν πρόλαβα, ήταν ο «Βούβαλος», που… άκουγε στο όνομα Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες Μπαλντοβίνο -ή απλώς Φούνες- και ο οποίος φόρεσε τα χρώματα του Θρύλου στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Λέω «άκουγε», γιατί ο Αργεντινός ποδοσφαιριστής με την τεράστια κλάση «έφυγε» πολύ νωρίς, μόλις στα 29 του, μια μέρα σαν και σήμερα το 1992…

Σήμερα θα ήταν μόλις 53 -παρά κάτι- ετών, όντας γεννημένος στις 8 Μαρτίου του 1963 στο Σαν Λουΐς. Ας όψεται η καρδιά του, που δεν άντεξε και ενώ ήταν τόσο νέος όταν άφησε την τελευταία του πνοή. Το πρόβλημα του δε, είχε διαγνωσθεί μετά το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό (1988-89) και το σύντομο πέρασμα (ένα εξάμηνο) από τη Νανσί, κατά τις διαπραγματεύσεις του με την, επίσης γαλλική, Νις.

Ο Φούνες θα αναγκαστεί μόλις στα 27 του να εγκαταλείψει τα γήπεδα, όσο και αν προσπάθησε να αγωνιστεί ξανά μετά τη φυγή του από την Ευρώπη -και το πέτυχε εν μέρει- στη λατινική Αμερική, από όπου ξεκίνησε (βλ. παρακάτω). Η υγεία του προείχε και η «υποψήφια» τότε ομάδα του, Μπόκα Τζούνιορς δεν τόλμησε να πάρει το ρίσκο, όσο κι αν ήθελε να τον κάνει δικό της.

Τελευταία του ομάδα, λοιπόν, ήταν η Βελέζ Σάρσφιλντ, που του έδωσε χρόνο συμμετοχής παρά το σοβαρό πρόβλημα υγείας, με τον ίδιο, ωστόσο, να αντιλαμβάνεται πως οφείλει για το… καλό του να σταματήσει την μπάλα. Το 1992 όμως η καρδιά του έπαψε πια να χτυπά και να τον ταλαιπωρεί. Θα αφήσει την τελευταία του πνοή στα χέρια του συμπατριώτη του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ένας «θεός» δηλαδή τον αποχαιρέτησε, παραδίδοντας τον σε έναν άλλον (;)…

mesa1

Ξεκίνησε την καριέρα του στη γενέτειρα του και την τοπική Ουκαράν σε ηλικία 18 ετών, ενώ ένα χρόνο μετά θα μετακινηθεί στο Μπουένος Άιρες για λογαριασμό της Κλαμπ Ατλέτικο Σαρμιέντο Ντε Χουνίν (ίσως την έχετε ακουστά από το «πέρασμα» του Πασαρέλα από εκεί). Χόρχε Νιούμπερι (1983) και Χιμνάσια Εσγκρίμα (1984) θα αποτελέσουν τους επόμενους σταθμούς του, εντός της χώρας του, ωσότου τη σεζόν ’84-’85 κάνει το μεγάλο βήμα για τη Μιλιονάριος στην Κολομβία. Εκεί θα μείνει δύο χρόνια και θα αποδείξει για το πόσο ανερχόμενο αστέρι επρόκειτο!

Τη δεύτερη σεζόν μάλιστα, θα πετύχει 33 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις και μόλις για ένα τέρμα θα χάσει το «χρυσό παπούτσι». Αυτό που θα κερδίσει όμως είναι να τον ακολουθεί το προσωνύμιο του «Βούβαλου» («El Bufalo»), λόγω της σωματοδομής του, συνάμα με την άρτια τεχνική του κατάρτιση και το φαρμακερό του σουτ.

Οι μετοχές του Φούνες στο ποδοσφαιρικό στερέωμα θα ανέβουν κι άλλο, όταν το 1986 θα πάρει τη μετεγγραφή στην ιστορική Ρίβερ Πλέιτ, την ομάδα των «πλουσίων», με την οποία θα σηκώσει το Κόπα Λιμπερταδόρες (το πρώτο της ιστορίας της αργεντίνικης ομάδας) και ένα Διειπηρωτικό Κύπελλο (απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Στεάουα τότε). Στους τελικούς μάλιστα για τον πρώτο θεσμό, απέναντι στην Αμέρικα Κάλι, θα σκοράρει από δυο φορές!

Το 1987 είχε έρθει η ώρα του Ολυμπιακού! Ο Κοσκωτάς, παρά τη μελανή σελίδα που έχει γράψει στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, κατάφερε μια μετεγγραφική βόμβα μεγατόνων τότε, φέρνοντάς τον στο Μεγάλο Λιμάνι. Ο Φούνες θα αγαπηθεί όσο λίγους και θα χαρίσει πανέμορφες στιγμές στους φίλους της ομάδας, που όμως θα τον χαρούν μόλις για μια σεζόν.  Αυτόν που τον έδιωξε, ωστόσο, δεν ήταν το ζήτημα υγείας, που ανιχνεύτηκε λίγο καιρό μετά στη Γαλλία, αλλά προπονητικής και διοικητικής φύσεως, που δεν είναι της παρούσης.

Ο Αργεντίνος παικταράς κατάφερε να σημειώσει 14 τέρματα όσο αγωνίστηκε, με τους μεγάλους τη Αθήνας και της Θεσσαλονίκης να μην ξεφεύγουν από τα… πυρά του. Οι ντρίμπλες του ξεσήκωναν τον κόσμο, την ώρα που το κορμί του δεν του επέτρεπε να πέσει από κανένα τζατζάρισμα ή δυνατή κόντρα. Αγαπήθηκε από τους ερυθρόλευκους φιλαθλους και, όσο πρόλαβε, τους αγάπησε και εκείνος. Άλλωστε, αυτό δε μετράει, πέρα από τα φράγκα και τη δόξα στον αθλητισμό, αλλά και σε ό, τι όμορφο καταφέρνει κάποιος;

Αυτή, μέσα σε λίγες γραμμές, ήταν η σύντομη πορεία του Φούνες στα γήπεδα , αλλά δυστυχώς και συνολικά στη ζωή, που δεν τη χάρηκε όσο θα έπρεπε. Το στάδιο στο Σαν Λουΐς της Αργεντινής, όπου γεννήθηκε φέρει το όνομά του, ως ελάχιστο φόρο τιμής στο δικό τους εκεί, τοπικό «Θεό της μπάλας». Είναι και αυτό κάτι, που καθιστά ακόμη μεγαλύτερο το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό ίνδαλμα αγωνίστηκε -έστω για λίγο- στην ταπεινή ποδοσφαιρική γη μας και που κάποιοι τυχεροί τον είδαν από κοντά εν δράσει.

Αντί επιλόγου, δείτε στο βίντεο που ακολουθεί στιγμές του Αργεντινού, όσο αγωνίστηκε με τα ερυθρόλευκα: