«Τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά της Ευρώπης! Κροκοδείλια δάκρυα ξαναχυθείτε επιλεκτικά, μιας και σήμερα πάλι ανακαλύψατε την… Αμερική!‪#‎Jesuisypokrites (ή ό,τι μας “βολεύει” κάθε φορά)… Υ.Γ. Φοβάμαι εδώ και πολλά χρόνια, όχι σήμερα, όχι από τον π. Νοέμβρη, αλλά από τότε που η “πολιτισμένη” και ανεπτυγμένη Δύση έθρεψε την “τρομοκρατία” την οποία μετά έρχεται να πατάξει…»

Αυτά τα… ολίγα ήταν το σχόλιό μου στη σελίδα μου στο facebook, στο άκουσμα του φονικού τρομοκρατικού χτυπήματος  στις Βρυξέλλες χτες το πρωί. Είμαι, βέβαια, ο… κανένας, αν και θεωρώ ότι περιγράφω με λίγες λέξεις την πραγματικότητα, προσθέτοντας σήμερα τις παρακάτω γραμμές και τον παραπάνω τίτλο εξ’ αφορμής και του διάσημου πλέον σκίτσου, που κάνει το γύρο του κόσμου από χτες και δείχνει αγκαλιά το μόλις τέσσερις μήνες πριν πληγέν από τρομοκράτες Παρίσι με τις πενθούσες Βρυξέλλες. Μια αγκαλιά που θα έπρεπε δυστυχώς να είναι πολύ πιο μεγάλη ή καλύτερα αχρείαστη και να μην περιλαμβάνει καμιά χώρα…

Οι φίλοι μου τα «Ορκς», ωστόσο -τους έχω αναφέρει στο παρελθόν, μιλώντας για τον αθλητικό οπαδισμό- θα σπεύσουν με την πρώτη ανάγνωση να βγάλουν το συμπέρασμα πως μιλάω υπέρ του ισλαμικού κράτους, υπέρ των τρομοκρατών και ταυτόχρονα κατά της Ευρώπης, παίζοντάς το «αριστερός», κάποιος που θέλει να κάνει τη διαφορά και δικαιολογώντας τα «εκδικητικά» χτυπήματά τους. Κάποια πράγματα δυστυχώς πρέπει να λέγονται, να γράφονται και ενίοτε να επεξηγούνται…

Πώς να μιλήσεις υπέρ κάποιων που σκορπούν αδιακρίτως το θάνατο; Πώς να βρεις δίκιο σε μια δολοφονική επίθεση ενάντια σε αθώους (όχι ότι η αυτοδικία απέναντι σε αποδεδειγμένα ενόχους και άξιους τιμωρίας μπορεί να δικαιολογείται); Ποιος εξέθρεψε έμμεσα, αλλά και κυριολεκτικά, εκείνους που απειλούν, σκοτώνουν, προκαλούν τρόμο και δίνουν πάτημα στους επίδοξους «προστάτες» για περαιτέρω εγκαθίδρυση του φόβου και της ανασφάλειας στο διεθνές κοινό; Αυτοί οι «άνθρωποι» ξύπνησαν ένα πρωί και είπαν να τρομάξουν την Ευρώπη «του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης, που έχει ξεφύγει (;) από το σκοταδισμό»;

Απλώς διαβάζω, σκέφτομαι, αναπολώ όχι παλιά πράγματα, γράφω, ερωτώ και προσπαθώ να απαντήσω:

>Μα πριν λίγες μέρες η Τουρκία δε θρήνησε -από δύο φορές- νεκρούς σε  ανάλογα χτυπήματα; Έχει σημασία αν οι θύτες έχουν πάντα την ίδια ταμπέλα; Δεν είδα να γίνεται καθόλου ντόρος…

>Καθημερινά από το Αιγαίο, καθ’ όλο το 2015 και έπειτα, δε γινόμασταν μάρτυρες συλλογής κουφαριών, μικρών και μεγάλων, προσφύγων και μεταναστών; Κάτι είδα να γίνεται τον περασμένο Αύγουστο, μετά την «κανιβαλική» σχεδόν καπηλεία των φωτογραφιών των πνιγμένων νηπίων. Μετά… το συνηθίσαμε!

>Η Συρία δε βρίσκεται αισίως στον έκτο χρόνο εχθροπραξιών, μετρώντας νεκρούς καθημερινά; Δε νομίζω να διαφωνούν πολλοί πως, αν δε μας άγγιζε το προσφυγικό σα χώρα, δε θα δίναμε και πολλή βάση στο ζήτημα, αντιμετωπίζοντας το «ως κάτι που απλώς συμβαίνει».

>Αν όχι καθημερινά, συχνά εδώ και πολλά χρόνια -αφήστε το ίντερνετ στην… απέξω- τα δελτία ειδήσεων δεν παρουσιάζουν θέματα, συνήθως λίγο πριν τις αθλητικές ειδήσεις, από τρομοκρατικές επιθέσεις -αυτοκτονίας κυρίως- σε χώρες της Μέσης Ανατολής ή την Αφρική; Μα δεν είναι Δύση, δε μας πιάνει…

Κατά την αναζήτησή μου δε σχετικά με τα, πολύ και λιγότερο πρόσφατα, τρομοκρατικά χτυπήματα ανά την υφήλιο, «έπεσα» πάνω στα παρακάτω, που αφορούν στατιστικά στοιχεία καταγραφής θανάτων, αναφορικά με τις χώρες που στο κοντινό παρελθόν έχουν πληγεί από επιθέσεις τρομοκρατών. Αξίζει να δώσετε βάση στο σχετικό γράφημα που δημοσιεύει ο δικτυακός τόπος της «Independent», όπου φαίνεται, το όχι και τόσο μακρινό 2013, ποιες χώρες είχαν τις περισσότερες απώλειες ανθρώπινων ζωών από τρομοκρατικές επιθέσεις:

mesagrafhma

Τα υψηλότερα ποσοστά σημειώνονται, όπως δείχνει το γράφημα, σε τέσσερις ασιατικές χώρες και μία αφρικάνικη. Προσωπικά  δε -και είμαι βέβαιος πως κάτι τέτοιο ισχύει για την πλειοψηφία τουλάχιστον των συμπατριωτών μου- από το έτος 2013, το μοναδικό γεγονός, αναφορικά με θύματα τρομοκρατίας, που μου έχει εντυπωθεί είναι το χτύπημα κατά το Μαραθώνιο της Βοστόνης, όπου είχαν χάσει τη ζωή τους τρεις άνθρωποι και είχαν τραυματιστεί εκατοντάδες. Ένα χτύπημα δηλαδή πάλι σε έδαφος της «Δύσης».

Επανέρχομαι αυτομάτως στα γραφόμενα της αρχής, θέλοντας να τονίσω πως η θλίψη και η αφύπνιση, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, δεν πρέπει να ενεργοποιούνται -ή καλύτερα να μας τις ενεργοποιούν- επιλεκτικά. Η αγκαλιά μας πρέπει να είναι μεγάλη, διότι τα γεγονότα, φρέσκα και μη, αυτό δείχνουν. Γενικότερα, φόβος είναι απολύτως λογικό να υπάρχει, αλλά δεν πρέπει να συνιστά απόρροια των τωρινών θλιβερών γεγονότων, ως κάτι που «έσκασε» τώρα και έχει σαφή προέλευση (και ας παίζει συνεχώς το «ISIS»). Προσπαθήστε να δείτε πίσω από αυτό και μετά από αυτό, χωρίς να νομίζετε πως πρόκειται για πόλεμο θρησκειών ή κάποιων ιδανικών, που καταπατούν οι «μεν» και θέλουν να προστατεύσουν στο όνομα του πολιτισμού και της δημοκρατίας οι «δε»…

Υ.Γ.: Έγραψα τη λέξη «πόλεμος». Μα σε έναν πόλεμο είναι άτυπος κανόνας οι παράπλευρες απώλειες, με πρώτο θύμα τον άμαχο πληθυσμό. Αυτό έγινε δυστυχώς και χτες. Αυτόν τον πόλεμο, λοιπόν, εμείς οι «αμέτοχοι», ας μην το συντηρούμε νοερά, επιλέγοντας στρατόπεδα ή λυπούμενοι και εξοργιζόμενοι επιλεκτικά κάθε φορά, επειδή η βρώμικη ανάσα του κινδύνου μοιάζει όσο ποτέ κοντά. Γιατί αν φτάσεις στο σημείο να φοβάσαι να κυκλοφορήσεις στο δρόμο, είτε οι φασίστες τρομοκράτες είτε οι ακόλουθοι -επικαλυμμένοι φασίστες- «τιμωροί» τους θα έχουν νικήσει, καθιστώντας εσένα, εμένα, τον καθένα, πιόνια σε πλήρη αδράνεια, έρμαια να παίξουν το παιχνίδι τους…