Βρεθήκαμε μπροστά στη μεγάλη οθόνη για να δούμε την ταινία «Η Επιστροφή», για την οποία γινόταν και γίνεται τόσος ντόρος. Είναι αυτή η ταινία, που «εξαιτίας» της, ενδεχομένως, ο βασικός πρωταγωνιστής της, Λεοντάρντο Ντι Κάπριο θα αποσπάσει επιτέλους ένα όσκαρ (α΄ ανδρικού ρόλου). Ωστόσο, δεν ενθουσιαστήκαμε, δεν «τρελαθήκαμε», δε φύγαμε με δέος, τέλος πάντων, από την κινηματογραφική αίθουσα…

Περισσότερο κουραστήκαμε, αν και στο μεγαλύτερο μέρος της η ταινία ήταν «δυνατή». Αλλά όταν μιλάμε για τρεις παρά κάτι ώρες έργο (το μεγαλύτερο ως τώρα σε διάρκεια φιλμ του Αλεχάντρο Ινιαρίτου, που υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία), με υπόθεση συγκεκριμένη και χωρίς ανατροπές, λογικό είναι. Επρόκειτο απλώς για μια «επιστροφή» διαρκείας και μάλιστα πολύ… μεγάλης, που αντί να συγκλονίσει στο έπακρο, έφτασε να κουράσει (τουλάχιστον το κοινό εντός της συγκεκριμένης αίθουσας).

Αυτά που «σώζουν» την ταινία εξ αρχής είναι το μότο, που τονίζεται στα σχετικά τρέιλερ, «Εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα», καθώς, αναμφισβήτητα και οι ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστών της. Ο Χιου Γκλας (Ντι Κάπριο), παρέα με τον ερυθρόδερμο «υιοθετημένο» γιο του, δουλεύουν για μια ομάδα συλλογής και εμπορίας δερμάτων. Βάση εργασίας τους είναι η άγρια φύση της χειμωνιάτικης Αμερικής. Στα μέρη εκείνα όμως, άτυπα αφεντικά είναι φυλές «πρωτόγονων» -ως και κανίβαλων- Ινδιάνων, που εκδιώκουν τους «ξενιστές» από τη γη τους.

Ο Γκλας και όσοι μείνουν ζωντανοί από την στυγερή πρώτη επίθεση των «ντόπιων», θα αναζητήσουν το δρόμο της επιστροφής μέσω στεριάς και όχι θαλάσσης. Σε όλη αυτήν την πορεία ο σκληρός «σύντροφος» Τζον Φιτζέραλντ (τον υποδύεται ο Τομ Χάρντι και είναι υποψήφιος για όσκαρ β΄ ανδρικού ρόλου) πηγαίνει κόντρα λεκτικά στον Γκλας και… όταν του δίνεται η ευκαιρία, τον προδίδει…

Ο Γκλας θα δεχθεί επίθεση από αρκούδα, που θα τον αφήσει βαριά τραυματισμένο, ως και μισοπεθαμένο. Ο βαρύς χειμώνας δε θα επιτρέψει στους συντρόφους του να τον πάρουν μαζί τους, ενώ ο Τζον θα αναλάβει, μαζί με έναν πιτσιρικά εργάτη και το θετό γιο του Γκλας, να τον μεταφέρουν και να τον προσέχουν μέχρις εσχάτων. Αντ’ αυτού ο Φιτζέραλντ θα θάψει ζωντανό τον Χιου Γκλας, πράττοντας παράλληλα κάτι πολύ χειρότερο. Ο υποδυόμενος τον βαριά τραυματισμένο έμπορο-κυνηγό Ντι Κάπριο θα καταφέρει να επιβιώσει και να ταχθεί, όσο αναπνέει, στην ανάγκη του για εκδίκηση.

Ο Αμερικανός ηθοποιός θα δώσει ρεσιτάλ με την ερμηνεία του, που -γνώμη μας- θα μπορούσε να είναι ακόμη καλύτερη, αν είχε περισσότερες συγκλονιστικές στιγμές (θυμηθείτε κάτι σχετικό με ένα νεκρό άλογο) κατά την προσπάθεια επιβίωσής του. Διότι από τη στιγμή που το έργο ήταν χρονικά μεγάλο, θα μπορούσε να έχει περισσότερες δυνατές και γιατί όχι σοκαριστικές στιγμές, χωρίς «κοιλιά» στην υπόθεση (αν δεν σας κουράσει στην αρχή του δεύτερου μισού το έργο, θα είναι είδηση). Ο Τομ Χάρντι δε, από το ρόλο του αδίσταχτου και του συμφεροντολόγου «καλού-κακού», δίνει επίσης ρέστα…

Φυσικά, δεν ενστερνιζόμαστε την άποψη «σιγά την ερμηνεία από τον Ντι Κάπριο, περισσότερο γρύλιζε, δεν είχε λόγια», διότι μέχρι και αυτό ακόμη «πιάσαμε» ως σχόλιο από κουρασμένο θεατή. Είναι όμως άσχημο κάποιος, λόγω της λογικής κούρασής του να του μένει πικρή γεύση, που να προκαλεί και δυσμενή σχόλια. Και σίγουρα δε φταίει ο θεατής για κάτι τέτοιο.

Το μήνυμα της ταινίας δε, λόγω της προαναφερόμενης «κοιλιάς» μοιάζει να χάνεται στην πορεία του τόσο μεγάλου σε διάρκεια φιλμ. Αυτό το δεύτερο συνιστά και το βασικό αρνητικό του δημιουργήματος του Ινιαρίτου, καθώς «ξεθωριάζει» και αμβλύνει την προσπάθεια του ίδιου για ανάδειξη της δύναμης της ανθρώπινης ψυχής και του σώματος, που μέχρι και… επιστροφή από τους νεκρούς μπορεί να σημάνει. Τελικά, αυτό που μας έμεινε μόνο ως νόημα ήταν το καθόλα δικαιολογημένο μένος ενός ανθρώπου να μείνει ζωντανός με μοναδικό σκοπό να τιμωρήσει εκείνον, που του στέρησε πράγματα και τον έστειλε -για λίγο- στην κόλαση. Αρκεί αυτό όμως από μια ταινία και δη πολλά υποσχόμενη υπερπαραγωγή;

Θα κλείσουμε, ωστόσο, τις παρούσες γραμμές με κάποια «καλά». Η ταινία του Ινιαρίτου έχει τιμηθεί ήδη με τρεις Χρυσές Σφαίρες στο ομώνυμο φεστιβάλ, ενώ είναι υποψήφια για 12 όσκαρ στον ύψιστο κινηματογραφικό θεσμό στο τέλος του μήνα. Πέρα από τις υποψηφιότητες του Ντι Κάπριο και του Τομ Χάρντι, η «Επιστροφή» (The Revenant) «φλερτάρει» με τα όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Φωτογραφίας, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Ενδυματολογίας, Μακιγιάζ, Οπτικών εφέ, Μοντάζ, Επεξεργασίας Ήχου και Μιξάζ.

Η φωτογραφία, πραγματικά, αξίζει… 1000 όσκαρ από μόνη της, ενώ η ταινία δικαιολογημένα είναι υποψήφια σε τόσες κατηγορίες (τα εφέ της «μετρούν» πάρα πολύ). Αν θέλετε την ταπεινή μας γνώμη, αν δε δικαιούται κάποιο, είναι αυτό της καλύτερης ταινίας.

Δείτε εδώ το τρέιλερ:

Δείτε και την ταινία στην πρώτη ευκαιρία και κρίνετε μόνοι σας…