Παγκόσμια ημέρα μετανάστη σήμερα… Κι όμως δεν είναι γιορτή. Δεν είναι μέρα, που πρέπει να τιμά την ανθρωπότητα που υπάρχει, ώστε να την τιμά κι εκείνη με τη σειρά της. Στο πλαίσιο αυτό το SR και ο Νίκος Πολιουδάκης αφιερώνουν λίγες γραμμές στο σοβαρό ζήτημα της μετανάστευσης και κατ’ επέκταση στους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τη συγκεκριμένη «διέξοδο» ζωής…

Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνοι που μετανάστευσαν, στάθηκαν στα πόδια τους, μπόρεσαν να θρέψουν τις οικογένειές του πίσω στις πατρίδες ή έφτιαξαν δικές τους στις χώρες «υποδοχής», μέχρι και να μεγαλουργήσουν είτε οικονομικά, είτε σε ακαδημαϊκό ή καλλιτεχνικό επίπεδο. Και μπράβο τους πραγματικά. Αλλά όλοι αυτοί, που έχουν πετύχει, ήταν και είναι λίγοι -πολύ λίγοι- εν συγκρίσει με την πληθώρα μεταναστών σε παγκόσμιο επίπεδο, που διαχρονικά η ανάγκη τους φέρνει να αφήνουν τις ζωές τους στις γενέτειρές τους.

Άνθρωποι εξαθλιωμένοι ή στα πρόθυρα της ανέχειας, επιστήμονες άνεργοι, ανειδίκευτοι που απλώς αναζητούν το μεροκάματο, ξεριζώνονται, φεύγουν από τη γη τους, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Θέλετε να βάλουμε και τους πρόσφυγες μέσα σε αυτήν τη συζήτηση; Μπορούν να περιληφθούν κάλλιστα, καθώς από τη στιγμή που κάποιος αναγκάζεται να ταξιδέψει για άλλες πολιτείες, μην έχοντας άλλη ενδεχομένως επιλογή, δεν απέχει πολύ από ένα μετανάστη, τον οποίο ένας άτυπος πόλεμος εκδιώκει από τον τόπο του.

metan1

Ερχόμενοι στο συγκεκριμένο «σήμερα», πρόσφυγες και μετανάστες (και όχι «λαθρομετανάστες», δεν υπάρχει μεγαλύτερη ατίμωση από το να αποκαλείς έναν άνθρωπο «λαθραίο») συρρέουν κατά χιλιάδες κάθε βδομάδα στα χωρικά ύδατα της χώρας μας, έρμαια των εκμεταλλευτών/διακινητών τους.

Απελπισμένοι, «τυφλοί» από απόγνωση, φοβισμένοι, αλλά και γεμάτοι από ανάγκη για ζωή, αψηφούν τους κινδύνους, γεμίζοντας βάρκες αμφιβόλου ασφαλείας και χωρητικότητας και αναζητούν το «ευρωπαϊκό» όνειρο, θέλοντας να περάσουν στη Γηραιά Ήπειρο και ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή. Κάποιοι δεν προλαβαίνουν καν να το προσπαθήσουν, με το «υγρό» μνήμα του Αιγαίου να καταντά το τελευταίο τους «σπίτι»…

Άλλοι πάλι καταφέρνουν να πατήσουν σε στέρεο έδαφος, που δεν… ξέρει τι να τους κάνει. Πρόσφατο είναι το παράδειγμα των μεταναστών από το Μαρόκο, που κρατούσαν πανό, απευθυνόμενο στους Έλληνες πολίτες, που ανέγραφε «Συγγνώμη, για την ενόχληση ξέρουμε ότι βρίσκεστε σε κρίση».

Στην Ειδομένη και τα σύνορα γίνεται χαμός, στα ακριτικά νησιά το ίδιο. Δεν πρόκειται μόνο για πρόσφυγες, αλλά και για μετανάστες, ανθρώπους, που απλώς αναζητούν να υπάρξουν, να δουλέψουν και να ζήσουν με τις οικογένειές τους (όσοι έχουν και τους ακολουθούν) σε «υγιή» περιβάλλοντα.

Να το πάμε παρακάτω; Ήδη από τα πρώτα χρόνια της κρίσης, πολλοί νέοι επιστήμονες φεύγουν στο εξωτερικό, με σκοπό να βρουν τις προοπτικές, τις οποίες στερούνται εδώ. Είναι αμφίβολο ότι θα γυρίσουν πίσω όλοι αυτοί οι νέοι, που ευτυχώς οι περισσότεροι τα καταφέρνουν σε ξένο έδαφος, στήνοντας αξιοπρεπείς ζωές. Και γιατί να γυρίσουν; Με τι κίνητρο; Για να βιώσουν ξανά την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια, την αδικία και -φυσικά- την αναξιοκρατία; Για να κάνουν πισωγυρίσματα, ίσως καταστρεπτικά, για τους εαυτούς τους; Ποιος τους εγγυάται ότι θα είναι γι’ αυτούς στοιχειωδώς ευνοϊκά τα πράγματα; Πολλοί είπαν πως θα φύγουν για «κάποια» χρόνια. Όπως πάνε τα πράγματα συνολικά, στο κοντινό μέλλον θα αποτελούν… ειδήσεις οι ενδεχόμενες επιστροφές στην Ελλάδα παιδιών που έφυγαν, των νέων αυτών «εγκεφάλων», που ουσιαστικά μετανάστευσαν.

Πολλοί, είτε εκ του ασφαλούς, είτε από ηθελημένη μισαλλοδοξία και ρατσισμό λοιδορούν αυτό που συμβαίνει στα σύνορα, τα νησιά ή το κέντρο της πρωτεύουσας. Όσοι κάνουν κάτι ανάλογο από φόβο δικαιολογούνται σε ένα βαθμό, διότι η απελπισία είναι διάχυτη. Πολλοί δε, ακόμη, χλευάζουν το γεγονός ότι νέοι άνθρωποι φεύγουν «εύκολα», όπως λένε, στο εξωτερικό, αντί να μείνουν και να προσπαθήσουν εν Ελλάδι. Στα λόγια πάντα είναι όλα εύκολα…

mesametan2

Για όσους ξεχνούν -και ως λαός ξεχνάμε πολύ εύκολα- στο εξωτερικό υπάρχει άλλη μια «Ελλάδα» διάσπαρτη. Κάποιοι παππούδες, θείοι μας κλπ, άφησαν απογόνους στην Αυστραλία, στη Γερμανία, στην Αφρική, στην Αμερική και σε όποιο άλλο σημείο της γης υπάρχει έχει ακουστεί ελληνική κουβέντα.

Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι κατά την αρχή και το μέσο του 19ου αιώνα εγκατέλειπαν κατά συρροή τα πάτρια εδάφη, προκειμένου να βρεθούν σε άλλα, ξένα, αλλά πιθανώς σωτήρια. Έφυγαν για να μπορέσουν να βρουν να δουλέψουν και να προσπαθήσουν να ζήσουν στην τελική. Και δεν ήταν ποτέ όλα ρόδινα…

Αντί επιλόγου, λοιπόν και για να θυμόμαστε τι έχουν περάσει και δικοί μας άνθρωποι πίσω στο χρόνο, παρατίθεται το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου «Στην Αμερική», σε πρώτη εκτέλεση από το Σωκράτη Μάλαμα:

Υ.Γ.: Χρόνια πολλά στους όπου γης κατατρεγμένους, εκείνους που τα κατάφεραν, εκείνους που πλησιάζουν στο να βρουν μια καλή ζωή και… περισσότερο σε εκείνους που το προσπαθούν ακόμη.