Αναφορικά με τις «αλήθειες» που πρέπει να ειπωθούν, αρχικά, το πολυπαιγμένο «6-0»  υπέρ των Πειραιωτών και τώρα πια 6-2 (με χαμένο μάλιστα έναν τίτλο για τον Ολυμπιακό), προσωπικά, το ακούω βερεσέ. Επειδή πρέπει να μιλάμε για τη φετινή σεζόν (2016-2017), ουσιαστικά ισχύει το 3-2, με ένα άτυπο, νοερό «συν» στην πρώτη νίκη του ΠΑΟ. Κι αυτό γιατί, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, οι παίκτες του Πασκουάλ θα σηκώσουν το Κύπελλο Ελλάδος και λογικά εύκολα μέσα στο «σπίτι» τους, στο ΟΑΚΑ (;), απέναντι στον Άρη.

Πηγαίνοντας πίσω..

Συνεχίζοντας τώρα και πηγαίνοντας απαραιτήτως λίγο πιο πίσω και στην αρχή της σεζόν, το πρώτο ματς μεταξύ των δυο ιστορικότερων, για τον ελληνικό ομαδικό αθλητισμό, αντιπάλων έγειρε εκκωφαντικά υπέρ των Πειραιωτών. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται πως το +25, τότε, δεν προέκυψε λόγω μεμονωμένης, φανταστικής εμφάνισης κάποιου «κόκκινου» μπασκετμπολίστα, αλλά λόγω απελπιστικά (με την καλή έννοια) καλής απόδοσης σύσσωμης της ομάδας των ερυθρολεύκων. Για όποιον του αρέσει να ανατρέχει στο παρελθόν, αρκεί να βρει σχετικά στιγμιότυπα ή στατιστικά και να διαπιστώσει μέσα από πόσες δεύτερες επιθέσεις (ήτοι επιθ. ριμπάουντ και τελικές πάσες) προήλθε η άψογη εκείνη εμφάνιση και κατ’ επέκταση η τεράστια διαφορά στο ταμπλό (τελικό 88-63).

Το τελευταίο, δε, έρχεται σε αντιδιαστολή με τις πραγματικά «διαστημικές» επιθετικά εμφανίσεις του Κείσι Ρίβερς, στις τρεις τελευταίες συναντήσεις των αιωνίων, με «αβανταδόρους» προχτές ουσιαστικά το Σίγκλετον και τις άλλες δυο φορές τον Τζέιμς. Σε βάθος χρόνου, ωστόσο, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να βασίζεται σε ατομικές εμπνεύσεις και εκτελέσεις των ομολογουμένως χαρισματικών σκόρερ του. Αρκεί να θυμηθεί πχ κανείς τον Ντρου Νίκολας ή και το Γουίλιαμς  πόσο πολύ ταίριαζαν ως στυγνοί σουτέρ στο ΟΜΑΔΙΚΟ παιχνίδι της ομάδας του «μαέστρου» Ζέλικο. Σε ένα τέτοιο μοντέλο, λοιπόν, οφείλουν στον ΠΑΟ να εντάξουν τα τωρινά επιθετικά υπερ-ταλέντα τους, ούτως ώστε από ήρωες να μην καταλήξουν, κάποια στιγμή, μοιραίοι.

Το δε «τριφύλλι» τον π. Οκτώβριο μπορεί να μην είχε τον Τζέιμς, που μπορεί ενίοτε να πάρει πάνω του την ομάδα, όπως και ο τωρινός «ήρωας» Ρίβερς, αλλά είχε τον Γκιστ. Και ξέρουν όλοι οι φίλοι και δη οι ειδήμονες του μπάσκετ πόσο σημαντικός είναι για την ομαδική απόδοση του ΠΑΟ σε άμυνα και επίθεση ένας παίκτης σαν αυτόν. Κι όμως έχασε εύκολα. Επίσης, τότε στον πάγκο υπήρχε ο Πεδουλάκης, ο ίδιος, που πήρε «σκούπα» στους τελικούς το 2013 τον κουρασμένο -δεν είναι δικαιολογία- ευρω-πρωταθλητή του Λονδίνου. Και σίγουρα δε, μια ομάδα, που ακόμη ψαχνόταν να «δέσει» στην «μετά Διαμαντίδη» εποχή (ούτε αυτό είναι δικαιολογία).

Την ίδια στιγμή, στον Ολυμπιακό τότε δεν υπήρχε ο «φρέσκος» Γουότερς, αλλά ο σημαντικότατος Χάκετ, σε μια ομάδα σχεδόν πλήρως υγιή, με το Γιανγκ μάλιστα ακόμη να ψάχνει τα πατήματά του στο «5» (όχι πως τα έχει βρει στο 100%). Η εμφάνιση εκείνη σίγουρα μόνο τυχαία δεν ήταν. Γιατί, αυτό που απλώς είχε αποδείξει για πολλοστή φορά, ήταν πως όταν η δεδομένη, μαχητική, κατά βάση αμυντική, ομαδική δουλειά αποδώσει, συνάμα με επιτυχή, επιθετική παραγωγή, τότε το όνομα του αντιπάλου δεν έχει σημασία. Πρόσφατο παράδειγμα; Η Μπασκόνια στο ΣΕΦ, που έφυγε με 30 πόντους διαφορά στην πλάτη για την Ισπανία…

Τα “πρέπει”…

Συνεπώς, το στοίχημα για τον Ολυμπιακό είναι να αντέξει ή έστω να προσαρμόζεται στα απροσδόκητα προβλήματα, που κατέληξαν πλέον… προσδοκώμενα. Και αύριο, στο Καζάν, λαβωμένος θα πάει, συν το γεγονός ότι με τα «αουτσάιντερ» τα βρίσκει σκούρα. Και το χειρότερο είναι, πως μια «κοιλιά» εν μέσω της αγωνιστικής περιόδου είναι φυσιολογική. Όμως, τα τόσα προβλήματα τραυματισμών ή/και ασθενειών στο Λιμάνι καταντούν ανέκδοτο.

Πέραν πάντως των πολλών ατυχιών, ο Ολυμπιακός έχει την ευτυχία να διαθέτει πια έναν Κώστα Παπανικολάου, ίδιο σχεδόν με τη χρονιά που «κέρδισε» τη μετεγγραφή του στην Μπαρτσελόνα. Την ίδια στιγμή στον ΠΑΟ, ο διάδοχος ηγέτης στον «άσσο» Νικ Καλάθης ασθμαίνει δημιουργικά, αλλά και οργανωτικά, ενώ το αμυντικό ταπεραμέντο και η οξυδέρκεια του Νίκου Παππά μοιάζουν να βρίσκουν έδαφος επιτέλους στο παρκέ. Θα έχει διάρκεια όμως; Όσο δε για τη συζήτηση περί διαιτησίας, που άναψε πρόσφατα από πλευράς ερυθρολεύκων, μόνο κακό μπορεί να κάνει στους ίδιους. Οι καλύτερες απαντήσεις τους, άλλωστε, δεν μπορούν να είναι άλλες από τις επιτυχίες των τελευταίων χρόνων και σε αυτό πρέπει να εστιάζουν. Γιατί όταν είναι καλύτεροι, απλώς… κερδίζουν.

Επιπλέον, αυτό που θα πρέπει να κρατά ο Ολυμπιακός από το πρόσφατο παρελθόν, δεν είναι ο περσινός θρίαμβος των τελικών επί του αιωνίου, αλλά το γεγονός ότι στηρίζεται σε έναν κορμό με γερές βάσεις και ρίζες. Εύστοχα έχει ειπωθεί, αν και σίγουρα δεν αρέσει όπως ακούγεται, πως ο Ολυμπιακός του «σήμερα» θυμίζει τον «δεμένο» Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς. Κακά τα ψέματα, έτσι είναι, ενώ την ίδια στιγμή, νίκες όπως η προχτεσινή του ΠΑΟ, θυμίζουν περιστασιακές νίκες του ΟΣΦΠ με μεγάλους αντιπάλους, έχοντας πρωταγωνιστές τον Τσίλντρες, τον Ματσιγιάουσκας ή τον πολύ ανώριμο και ατομιστή, προ αμνημονεύτων χρόνων, Μίλος Τεόντοσιτς.

Συνοψίζοντας και ξεφεύγοντας από τα επί μέρους, το ελαφρώς λαβωμένο πρεστίζ του Ολυμπιακού και των φίλων του θα υπάρχει αυτές τις μέρες και είναι φυσιολογικό, όπως και το ανεβασμένο, αντίστοιχα, του τριφυλλιού. Στα σημεία, ωστόσο, και πάλι οι «κόκκινοι» έχουν το πάνω χέρι μεταξύ των δύο. Αιτία δεν είναι άλλη από το λογικά άχαστο πλεονέκτημα στους τελικούς της Α1, αλλά και τις 2-0 νίκες για το θεσμό της Ευρωλίγκας και τον τρόπο με τον οποίο ήρθαν. Οι νίκες εκείνες πέρα από πολύ πρεστίζ έχουν αποφέρει την ουσία, που δεν είναι άλλη από τη συγκομιδή βαθμών για την τυπικά 3η θέση στο φετινό μαραθώνιο της ευρωπαϊκής διοργάνωσης.  Η οποία, μάλιστα, μπορεί να έχει και άλλα αιώνια ντέρμπι στο μενού…

Η εκτίμηση…

Για φινάλε τώρα και συμπερασματικά σε ένα βαθμό με το σύνολο της ανάλυσης, θα κάνω μια εκτίμηση και ας με βρίσουν πολλοί: Βλέπω σενάριο 2013, δηλαδή τον Ολυμπιακό στο Final-4 και τον Παναθηναϊκό Πρωταθλητή Ελλάδος στο τέλος, αν οι Πειραιώτες σηκώσουν το 4ο ευρωπαϊκό της ιστορίας τους. Γιατί, η ιστορία πολλές φορές, όσο ευχάριστη μπορεί να γίνει, άλλο τόσο σπαστικά επαναλαμβανόμενη μπορεί να αποδειχθεί. Και αυτό, όμως, δε θα πρέπει να σημαίνει τίποτα για ένα σύνολο που ακόμη φτιάχνεται και ψάχνεται να καθιερωθεί ξανά (βλ. ΠΑΟ), καθώς και για μια ομάδα στεριωμένη και με την αξία της καθιερωμένη στο σήμερα και το «κοντινό» χτες (βλ. ΟΣΠΦ)…