Τον θυμάμαι αμυδρά το 1998 να μη σηκώνει για λίγο το Παγκόσμιο Κύπελλο, υποκλινόμενος αυτός και οι συμπαίκτες του από τη «Σελεσάο» στην ανωτερότητα (;) της «οικοδέσποινας» τότε στον τελικό του Μουντιάλ, Γαλλίας.

Θυμάμαι λίγο καιρό μετά (το 1999), να απολαμβάνει της καθολικής αναγνώρισης και να βραβεύεται με τη «Χρυσή Μπάλα», στον απόηχο του κορυφαίου παγκόσμιου θεσμού, διανύοντας παράλληλα τα καλύτερα ποδοσφαιρικά του χρόνια, φορώντας τα χρώματα της Μπαρτσελόνα.

Τρία χρόνια μετά, μου έχει μείνει ανεξίτηλη η πορεία του με την Εθνική Βραζιλίας. Ήταν τότε που, με συνοδοιπόρο του και πρώτο πιστόλι μπροστά του στο γήπεδο το «φαινόμενο» Ρονάλντο, σήκωσαν μαζί το παγκόσμιο Κύπελλο, επικρατώντας της εκπληκτικής Γερμανίας του «άγριου» Όλιβερ Καν. Αξέχαστο, πραγματικά, το ποδοσφαιρικό καλοκαίρι του 2002

mebrazilia

Για ποιον μιλάμε, είναι προφανές: «Βίτορ Μπόρμπα Φερέιρα Ριβάλντο» τον ονόμασαν στη χώρα του, όπου για πρώτη φορά ανέπνευσε -τουλάχιστον… ληξιαρχικά- πριν 44 χρόνια.

Ένα όνομα, μια ιστορία, καθώς το 1972 ήρθε στον κόσμο ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών για τη χώρα της Σάμπα, αλλά και για το σύνολο του ποδοσφαιρικού χάρτη!

 

«Φέρε το Ριβάλντο στον Ολυμπιακό»

2003: Το καταλυτικό έτος πριν το… επόμενο, όταν και το αίτημα έγινε πράξη. Το Μάιο εκείνης της χρονιάς, το Δημαρχείο Πειραιά, θυμίζοντας… εποχές υποδοχής του Λάγιος Ντέταρι, είχε γεμίσει από φίλους του Ολυμπιακού, προκειμένου να εορτασθεί η κατάκτηση του 7ου συνεχόμενου πρωταθλήματος της ιστορίας του. Οι εκστασιασμένοι οπαδοί, πέρα από το «Είναι τρελός ο πρόεδρος», αναφερόμενοι στον Κόκκαλη, αρχίζουν να ζητούν μεταξύ σοβαρού και αστείου, τον ερχομό του Ριβάλντο στον Πειραιά: «Κόκκαλη, Κόκκαλη, σε παρακαλώ, φέρε το Ριβάλντο στον Ολυμπιακό».

Ο Βραζιλιάνος μεσοεπιθετικός, που φορούσε τότε τη φανέλα της μεγάλης Μίλαν, έμοιαζε να βρίσκεται σε αγωνιστική… δύση, έναν και κάτι χρόνο μόλις μετά το τέλειο για τον ίδιο Μουντιάλ. Στην Ελλάδα δε, η διοίκηση του Ολυμπιακού το καλοκαίρι εκείνο «συναρμολογούσε» το νέο ρόστερ, με προσθήκες όπως του τεράστιου Στολτίδη, του καλού μέσου Καφέ, του «συμβόλου» Πάντου, αλλά και του Τάτση και του προ 8ετίας εκτός Λιμανιού, Τάκη Γκώνια…

Η σεζόν 2003-2004 θα αποδειχθεί πλήρως αποτυχημένη για τους Πειραιώτες, καθώς πέρα από το πρωτάθλημα και το κύπελλο που θα περάσουν σε «πράσινα» χέρια, ο Ολυμπιακός θα γράψει τη χειρότερη και πιο ντροπιαστική σελίδα του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, μετά την 7άρα από τη Γιουβέντους στο Τορίνο. Το καλοκαίρι των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και του έπους της Εθνικής Ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία, όμως, θα σημάνει και το άνοιγμα ενός νέου κύκλου για τους «ερυθρολεύκους».

paroysiashkoinh

Πέρα από τον Ντόυσαν Μπάγεβιτς που θα βρεθεί στον «κόκκινο» πάγκο ξανά το καλοκαίρι 2004, στο Λιμάνι θα κατηφορίσει και από την Παιανία ο κορυφαίος Έλληνας πορτιέρο και «φρέσκος» πρωταθλητής Ευρώπης με τα γαλανόλευκα Αντώνης Νικοπολίδης.

Το μεγάλο «μπαμ» όμως θα είναι άλλο, καθώς τον Ιούλιο το αεροδρόμιο της Αττικής θα πέσει όσο λίγες φορές στο άκουσμα της άφιξης του Ριβάλντο για λογαριασμό του Ολυμπιακού. Οι οπαδοί των «κόκκινων» απλώς είχαν εισακουστεί σοβαρά τελικά, αλλά με… καθυστέρηση, ενώ την ίδια ώρα η απαξίωση για το τι εστί «Ριβάλντο» είχε βρει έδαφος, προφασιζόμενη μια μετεγγραφή εντυπώσεων μόνο και έναν παίκτη εν αποστρατεία, στα 32 του χρόνια…

Το πάλαι ποτέ 10άρι της Εθνικής Βραζιλίας, στα χρόνια του στο Λιμάνι (2004-2007), θα φροντίσει να δώσει απαντήσεις για το αν ήρθε απλώς στον Πειραιά για τα τελευταία ένσημα, εκθέτοντας τους επικριτές του. Τα ντέρμπι δε με ΠΑΟΚ (τα πρώτα του γκολ με την ασπροκόκκινη ριγωτή, μάλιστα), Παναθηναϊκό και ΑΕΚ θα έχουν την τιμητική τους όλα τα χρόνια. Όπως ήταν φυσικό, το «Ρίμπο, Ρίμπο, Ρίμπο» από την κερκίδα θα δονεί το φαληρικό -και όχι μόνο- ουρανό κάθε σαββατοκύριακο, για τρεις γεμάτες σεζόν…

 

Η φυγή και η… εκδίκση

Ο ίδιος άνθρωπος, ωστόσο, που τον έφερε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2004, θα αποφασίσει ότι ο Σύλλογος πρέπει να αλλάξει ρότα το 2007, στηριζόμενος σε άλλες δυνάμεις. Το δάκρυσμα του Ριβάλντο στην τελευταία συνέντευξη τύπου ως παίκτης του Ολυμπιακού θα φέρει ένταση στο ερυθρόλευκο κοινό, αφού στη φιέστα του πρωταθλήματος εκείνου θα δείξει ότι δε συμφωνεί με την απόφαση του Κόκκαλη. Επιπλέον, λίγο μετά, ο Βραζιλιάνος θα δεχτεί την πρόταση του Ντέμεη Νικολαΐδη και θα φορέσει για μια σεζόν τα «κιτρινόμαυρα», αναζητώντας εκδίκηση.

Ο θυμός του κόσμου του Ολυμπιακού, πάντως, λίγους μήνες μετά θα κατευναστεί, όταν το νέο μοντέλο της ομάδας θα αποδώσει καρπούς, πετυχαίνοντας τα πρώτα ευρωπαϊκά διπλά στο Τσάμπιονς Λιγκ, με πρωτοστατούντες τον δεξιό χαφ Γκαλέτι και τον πολύπειρο Ντάρκο Κοβάσεβιτς που από νωρίς έκλεισε στόματα…

fanelAEK

Μια από τις περίεργες ιστορίες του ποδοσφαίρου, ωστόσο, θα αρχίσει να γράφεται το Δεκέμβριο του 2007, που πραγματικά θυμίζει ίσως σενάρια από ταινίες. Ο κόσμος του «Θρύλου» θα υποδεχτεί τότε την ΑΕΚ για το πρωτάθλημα, την οποία και θα κερδίσουν οι γηπεδούχοι με 1-0, με κεφαλιά/γκολ του Ντάρκο λίγο πριν το τέλος. Πριν την έναρξη του παιχνιδιού όμως ο Ριβάλντο για πρώτη φορά σε γνώριμο έδαφος δε θα γίνει δεκτός με δάφνες και επιδοκιμασίες, αλλά το αντίθετο.

Ένα πανό στη μητρική του γλώσσα θα γράφει: «Ρίμπο, οι μεγάλοι παίκτες παίζουν σε μεγάλες ομάδες», ενώ η γιούχα σε άστοχες ενέργειες του Βραζιλιάνου θα είναι ό, τι χειρότερο για έναν παίκτη, που επί τρεις σεζόν πρωταγωνιστούσε με τα ερυθρόλευκα. Ο Ρίμπο θα τα κρατήσει και τα δύο…

Λίγους μήνες μετά, η ΑΕΚ θα υποδεχθεί στο ΟΑΚΑ τον Ολυμπιακό του Σεγκούρα (ο πετυχημένος στα ευρωπαϊκά τεστ, Τάκης Λεμονής είχε αποτελέσει παρελθόν, λόγω της κακής απόδοσης της ομάδας στα εγχώρια) και με μπροστάρη το Ριβάλντο θα σημειώσει τη μεγαλύτερη σε εύρος νίκη της απέναντι στους Πειραιώτες. Το 4-0 μπορεί να μην περιλάμβανε σκοράρισμα και από το Ρίμπο, αλλά ο Βραζιλιάνος τα είχε κάνει… όλα μες στο γήπεδο, σερβίροντας έτοιμα γκολ στους συμπαίκτες του.

Το εν λόγω παιχνίδι έκτοτε, πέρα από μια προσωπική εκδίκηση του Ριβάλντο, αποτέλεσε και αποτελεί το σημείο αναφοράς για την ΑΕΚ σε ένα πρωτάθλημα, που χάθηκε τελικά λόγω των βαθμών νίκης από το ακυρωθέν παιχνίδι «Απόλλων Καλαμαριάς Ολυμπιακός: 1-0», στη γνωστή υπόθεση «Βάλνερ» και της δικαίωσης του Ολυμπιακού στο CAS.

Ο εγωιστής Ριβάλντο όμως είχε κάνει τη δουλειά του, είχε πετύχει το στόχο του, στέλνοντας με μια χειρονομία το «βαρύ» για τον κόσμο του Ολυμπιακού μήνυμά του (τα διάσημα πλέον τέσσερα δάχτυλα).

 

Αντί επιλόγου…

fwto-instagram

Ο Βραζιλιάνος σταρ -γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα σωστά και λάθη και αν έκανε, είτε ως παικταράς εν ενεργεία, είτε ως πρόεδρος σε «ανύπαρκτες» ομάδες, σταρ θα είναι- μεγαλώνει ηλικιακά, αλλά φυσιογνωμικά δεν μπορεί να πει κανείς πως έχει αλλάξει και πολύ. Προσωπικά, όπως είναι τώρα, έτσι τον θυμάμαι και το 2002 στην Κορέα και το 2004, που πάτησε τα ταπεινά χώματά μας.

Η φωτογραφία, άλλωστε, με την πολυμελή οικογένειά του σήμερα, στο instagram (βλ. δεξιά) επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές (τα τέσσερα δάκτυλα και στα δύο του χέρια, καθώς και στων υπολοίπων, δεν είναι σίγουρα υπονοούμενο, όπως εκείνο του 2008, αλλά απλώς υποδηλώνουν τα 44 του χρόνια)…