Είχα διαβάσει κάποτε για το Νόμο του Μέρφι. Δεν περίμενα πως θα τον γνώριζα από κοντά. Θα σου πω λοιπόν για την ατυχία μου. Η στήλη Laugh Stories επανέρχεται για αυτήν την Πέμπτη. Ο στόχος είναι ένας. Τα αυθόρμητα χαμόγελα.

 

Ο νόμος του Μέρφι.
Ο νόμος του Μέρφι.

 

Η βραδυνή βόλτα με την παρέα μου στο κέντρο της Αθήνας είχε φτάσει στο τέλος της και ανηφορίζαμε στην Ερμού για μια τελευταία βόλτα, πριν χωριστούμε στο μετρό του Συντάγματος. Στο συρμό όντας ο μόνος που μένει βορειοκεντρικά (όλη η παρέα νότιοι), χάθηκα όπως πάντα στις σκέψεις μου, ενώ το χέρι μου μάταια έψαχνε τα ακουστικά στην τσέπη της ζακέτας μου.

Μπαίνοντας στη πολυκατοικία χαιρέτησα μια κοπέλα που έβγαινε με ένα σκύλο. Παρόλο που δεν έχω πρόβλημα με τα τετράποδα, δεν είναι η καλύτερη μου όταν ορμούν πάνω μου για να μυρίσουν τα παπούτσια μου. Πόσο μάλλον όταν βάζουν και γλώσσα. Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο μου για να μη φανώ κακός στην ιδιοκτήτρια του ζώου.

λφΜπαίνοντας στο διαμέρισμα, που με φιλοξενούσε τον τελευταίο χρόνο, σκούπισα βιαστικά τα παπούτσια μου. Ναι είμαι ιδιότροπος, το ξέρω. Πάμε παρακάτω όμως. Ο αδερφός μου κοιμόταν και μην έχοντας κάτι δημιουργικότερο να κάνω, άνοιξα τον υπολογιστή και κάθισα αναπαυτικά στον καναπέ μου. Δεν είχα πολύ ώρα καθισμένος όταν ξαφνικά δονήθηκε το κινητό μου. Ήταν ο συνονόματος κολλητός, που μου έλεγε για μία κοπέλα που σχολίασε σε ένα απο τα άρθρα μου. Από τα λεγόμενα του κατάλαβα ότι ήθελε να της μιλήσω, γιατί ταίριαζε στα δικά μου πρότυπα. Το έκανε πάντα αυτό. Μου έβγαζε συνεχώς ασίστ και μετά με πείραζε αν έχανα το γκολ. Κάτι που συνέβαινε τις περισσότερες φορές. Κάθε φορά του έλεγα πως πρέπει να σταματήσει αυτό και κάθε φορά έπιανα τον εαυτό μου να συνεχίζει το παιχνίδι αυτό. Έτσι έγινε και πάλι.
Το μήνυμα εστάλη. Η κοπέλα πληρούσε κάποια απο τα προαπαιτούμενα για μένα. Σκουλαρίκι στη μύτη. Σκούρο χρώμα μαλλιών. Αστείολφ3 για σένα αναγνώστη και όμως τόσο ανεξήγητα ελκυστικό για μένα. Η ώρα περνούσε όμως και ο χαιρετισμός μου παρέμενε αναπάντητος. Η υπομονή μου είχε στερέψει όταν πληκτρολογούσα στον πασαδόρο φίλο, πως η φάση είχε χαθεί πριν ακόμη ξεκινήσει. Μη βιάζεσαι ρε, θέλουν υπομονή αυτά, ήταν η ατάκα του. Εγώ όμως δεν είχα άλλη υπομονή και αποφάσισα να στείλω κάτι τελευταίο πριν αποσυνδεθώ απο την παράλληλη πραγματικότητα του διαδικτύου. Τζίφος. Μπλιετ. Και άλλα τέτοια. Ξάπλωσα και έβαλα το κινητό στο κομοδίνο. Τα μάτια μου είχαν βαρύνει αρκετά και ο εγκέφαλος φλέρταρε με τα πρώτα όνειρα όταν ακούστηκε ο ήχος που περίμενα πριν κάτι ώρες.

Αυθόρμητος, όπως οι φωτογραφίες μου, αναζήτησα με το χέρι μου την πηγή του ενοχλητικού κατά τα άλλα θορύβου. Συγγνώμη που δεν απάντησα γρήγορα αλλά έψαχνα το μνμ σου μέσα στα άλλα που μου στέλνουν, έγραφε η λεγάμενη. Ωραία λέω από μέσα μου σε ντίβα πέσαμε.

Προσφέρθηκα πολύ γρήγορα να ζητήσω και εγώ συγγνώμη για ένα εικονίδιο εμετού, που είχα στείλει ως απόρροια της στέρεψης υπομονής μου. Η συζήτηση ξεκίνησε έχοντας ως άξονα το άρθρο μου, το οποίο βρήκε ενδιαφέρον και προσεγμένο. Αυτά ήταν τα λόγια της. Γρήγορα αναθάρρεψα και ο Μορφέας είχε προ πολλού βγεί απο το δωμάτιο μου. Τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν και η κουβέντα είχε πάρει λφ1τέτοια τροπή που πραγματικά δεν ήξερα πως να την ελέγξω. Και ο Lord Friendzone παραμόνευε στα σκοτεινά. Παράλληλα άνοιξα κουβέντα με τον φίλο μου, που είχα την τύχη να τον πετύχω ξύπνιο, και τον έβαλα να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Ξέρετε, να μάθει περαιτέρω πληροφορίες και να βολιδοσκοπήσει την φάση. Είσαι σε προφανή θέση για σκοράρισμα, μου λέει μετά από λίγο ο wingman μου. Πράσινο φως δηλαδή. Σαν έτοιμος από καιρό έκανα την κίνηση μου στον ανοιχτό χώρο. Η απάντηση ήταν άμεση. Και θορυβώδης.

Σαν ρουκέτα απο το Κιμ Γιονγκ Ουν, πάνω στα ρομαντικά σχέδια μου. Τρεις λέξεις ήταν υπεραρκετές. Είμαι σε σχέση. Επιστράτευσα όλη μου την καλή διάθεση και όσο καλόγουστο χιούμορ που μπορούσα να έχω εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Δεν ζηλεύω της έγραψα αποφασιστικά. Η ατάκα πρέπει να έπιασε γιατί τα γέλια της ακούστηκαν. Ή έτσι ήθελα να πιστεύω. Συνεχίσαμε να μιλάμε και εγώ σκεφτόμουν όλους τους πιθανούς τρόπους για να καταφέρω να τη δώ. Η ώρα ήταν 5 το πρωί όταν αποχαιρετιστήκαμε διαδικτυακά.
Την επόμενη μέρα, καθώς διηγούμουν την ιστορία στο φίλο μου, αποφασίσαμε να παίξουμε με φουλ επιθετικό σχήμα αφήνοντας την άμυνα εκτεθειμένη. Ρίσκο. Αλλά δεν μπορείς να κερδίσεις ένα δύσκολο παιχνίδι αν δε ρισκάρεις. Ειδικά από τη στιγμή που χάνεις ήδη.

Αποφάσισα λοιπόν, γνωρίζοντας τις δυσκολίες που υπήρχαν σε μία κοντινή επαφή αν της το ζητούσα ευθέως, να χακάρω το σύστημα. Μίλησα με μια φίλη της να κανονίσουν για καφέ και εγώ να περάσω από εκεί τυχαία. Όλα ήταν υπολογισμένα με την ακρίβεια ελβετικού ρολογιού. Φτάνοντας στο σημείο την άλλη μέρα είδα την «στημένη» φίλη να κάθεται με μία άλλη κοπέλα. Απόρησα και κάθησα μαζί τους. Η λεγάμενη είχε φύγει μόλις εκείνο το πρωί για διακοπές με τον γαμπρό.

 

λφ2
Όσο καλά και αν σχεδιάσεις ένα σχέδιο πάντα θα υπάρχει αυτός ο κύριος Μέρφι να στα φέρνει όλα από την ανάποδη. C’ est la vie. Προσπαθούσα να θυμηθώ αν κάπου στα προηγούμενα χρόνια είχα σπάσει κανένα καθρέφτη ή αν έπεσα θύμα τσιγγάνικης κατάρας. Σαν αυτή του Μπέλα Γκούντμαν που κυνηγά μέχρι σήμερα την θρυλική Μπενφίκα στους τελικούς των Ευρωπαϊκών Κυπέλλων. Σαν άλλος Χόρχε Χεσούς χαμογέλασα και αποδέχτηκα το κισμέτ.