Ο άσος των Πειραιωτών, εβρισκόμενος τότε σε τελικό στάδιο αποκατάστασης από σοβαρό πρόβλημα, για όσους θυμούνται, είχε ανέβει στο πάλκο των τιμωμένων, προκειμένου για τη βράβευση της οικογένειάς του για τη συνολική προσφορά της στον αθλητισμό και την κοινωνία. Όταν, αργότερα, καταφέραμε να εξασφαλίσουμε μια μικρή δήλωσή του, είχε αναφέρει αυτολεξεί, μεταξύ άλλων: «Πιο σημαντικές αυτές οι βραβεύσεις είναι για τους προγόνους μας, για να νιώθουν αυτοί μια περηφάνια. Και το πιο σημαντικό είναι ότι, καταφέρνοντας μερικά επιτεύγματα στη ζωή σου, καταφέρνεις να δίνεις ελπίδα σε άλλο κόσμο, να δίνεις ζωή στα όνειρά τους».

Ένα από αυτά τα επιτεύγματα σίγουρα, διόλου μικρό, είναι και αυτό που συνυπέγραψε χτες με τους συναδέλφους του στο Φάληρο, εξασφαλίζοντας τη 10η συμμετοχή των ερυθρολεύκων σε Final Four στην ένδοξη ιστορία τους. Με τον ίδιο δε, να συμβάλλει τα μέγιστα, αν και επιθετικά δεν τα πήγε τέλεια χτες. Όμως η ψυχή του και το κορμί του άντεξαν για τα καλά στο ξύλο της Εφές, δίνοντας ένα από τα συνθήματα για εξασφάλιση τη νίκης με δικό του τρίποντο-μαχαιριά στο β΄ μέρος κι ενώ ο Ολυμπιακός έψαχνε επιθετικά λύσεις μακριά από το καλάθι. Και το «χτες» είναι το λιγότερο για ένα παιδί, που φέτος συνολικά, εν τη απουσία του Λοτζέσκι συχνά, αλλά και του Πρίντεζη ενίοτε, είναι «εκεί», παρών για να παίζει ως τριάρι ή τεσσάρι και μερικώς και ως… γκαρντ, που θα βάλει τους κρίσιμους πόντους. Ξεχνά κανείς άλλωστε την εμφάνισή του απέναντι στον «αιώνιο» τον Ιανουάριο, επίσης μία από τις πολλές, προσωπικές δικές του;

Όμως το ζήτημα στον Ολυμπιακό των τελευταίων χρόνων δεν είναι ποτέ το «προσωπικό», όσο και αν αρεσκόμαστε να ξεχωρίζουμε επιδόσεις, που η στατιστική ή η απτή εικόνα μας προσφέρουν. Η συνταγή δεν είναι άλλη από το ότι το προσωπικό πάθος, η ικανότητα ή η διάθεση του ενός μετουσιώνεται σε ομαδική απόδοση ως δια μαγείας. Και πως να μη συμβαίνει αυτό, όταν οι παίκτες αποφασίζουν να πέσουν παθιασμένα πάνω στην μπάλα, είτε σε θέση άμυνας, είτε σε φάση διεκδίκησης; Αρκεί κάποιος να κάνει την αρχή…

Χτες πχ την αρχή, την έκανε αναμφίβολα, θα λέγαμε, ο Κώστας Παπανικολάου, με τις άμυνες-σήματα κατατεθέντα του, συν τα επιτυχή τελειώματά του στον αιφνιδιασμό ή απλώς τη στέρηση στον αντίπαλο να πλησιάσει! Ένας παίκτης, που αναμφίβολα θυμίζει τον εν έτει 2013 Παπανικολάου, ο οποίος κέρδισε με το σπαθί του το «βήμα» στην Μπαρτσελόνα και μετέπειτα στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ. Ένας παίκτης, που ταιριάζει άρδην στον Ολυμπιακό, ένας παίκτης που έλειψε για… λίγο από το ρόστερ, ένας παίκτης «συγγενής» και «οικογένεια» σχεδόν με τις παλιοσειρές, Σπανούλη, Πρίντεζη και Μάντζαρη (παρά το νεαρότερο της ηλικίας του).

Είχε δίπλα του δε τον Ιωάννη, για να ακολουθήσει ο «παγκίτης» Αγραβάνης, ο άγαρμπος αλλά τερατώδης Γιανγκ, ο Γκριν που κάλλιστα μπορεί να παίξει δυνατές άμυνες, αλλά και ο αφηνιασμένος Πρίντεζης, που επιθετικά είχε πρόβλημα χτες στο μεγαλύτερο μέρος (το καλό το φύλαγε από τα 6,75 για το +9 στο 1.41 πριν το τέλος), αλλά «βαρέθηκε» να κερδίζει τα φάουλ. Αναφορά στους υπολοίπους δε χρειάζεται, πέραν από το ότι ο Μπιρτς ελπίζουμε μετά το καλοκαίρι να συνεχίσει κανονικά στο Λιμάνι και όχι να ακολουθήσει την πορεία τόσων και τόσων (βλ. Χάινς, Ντάνστον, Χάντερ).

Κάτι επίσης από το κοντινό παρελθόν αξίζει προσοχής. «Ε-ε-ε, ο-ο-ο, έτσι ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό», φώναζαν οι φίλοι των «κόκκινων» τον περασμένο Ιανουάριο στο φινάλε της αναμέτρησης με την Μπασκόνια στο ΣΕΦ (92-62 υπέρ των γηπεδούχων), εκστασιασμένοι και ικανοποιημένοι πλήρως από την τέλεια εμφάνιση της ομάδας τους. Μια εμφατική νίκη, που προήλθε όχι από προσωπικά σόου, αλλά από ομαδική δουλειά, τέλειες συνεργασίες στο παρκέ και «επιθετική άμυνα», το υπερόπλο δηλαδή των πρωταθλητών Ελλάδας. Ωστόσο, μια τέτοια εμφάνιση δεν μπορεί να πραγματοποιείται κατά κόρον, αφού ο Ολυμπιακός δεν παίζει μόνος του. Το θετικό όμως είναι η εμπιστοσύνη που αποπνέει αυτή η ομάδα, σε… εχθρούς και φίλους και σε όποιες συνθήκες, προσφέροντας νίκες και χαρές όπως η χτεσινή ή τόσες άλλες κατά τις τελευταίες σεζόν. Και αυτό είναι το μόνο δεδομένο…

Λίγο πριν το φινάλε μας, δε, αξίζει αναφοράς και στα τρία πρόσωπα που… ηγούνται των ερυθρολεύκων. Πρώτα, στον «άμεσο», τον Σφαιρόπουλο και δευτερευόντως, στους εργοδότες αυτού του υγιούς καθόλα συνόλου. Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, με διόλου διάθεση ντελίριου και παρά το ό, τι συνέβαινε μετά τη λήξη στο πανηγυρτζίδικο σκηνικό του παρκέ του γηπέδου, ανέλαβε να μιλήσει στους παίκτες του. Με κρύο αίμα τους είπε ότι μπορούν να ξεκουραστούν μέχρι την ερχόμενη Παρασκευή επαναλαμβάνοντας τα συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της επιτυχίας, τονίζοντας ότι χρειάζεται πολλή δουλειά, εννοώντας μάλλον για να πάρουν… την αγαπημένη τους Πόλη.

Το τελευταίο φυσικά και δεν το είπε, κάτι που έκανε όμως εμμέσως ο Γιώργος Αγγελόπουλος, ως δεύτερος ομιλητής εκ των ιδιοκτητών της ΚΑΕ, μετά τον Παναγιώτη. «Πάμε να το πάρουμε», έτσι απλά, έτσι ουσιαστικά, τα λόγια του. Εν ολίγοις, ο κόουτς από τη μία κρατά χαμηλούς τόνους, ενώ οι πρόεδροι από την άλλη δε… μασούν τα λόγια τους, ξεκαθαρίζοντας ποιος είναι ο στόχος, η κούπα, χωρίς τυμπανοκρουσίες , αλλά επίσης με νηφαλιότητα. Αν και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να δώσει ζωή στα όνειρά των πολλών, τότε τι είναι; Κοντός ψαλμός, πρώτη πράξη, 19 Μαρτίου και ώρα 18:30 το απόγευμα, με αντίπαλο την πρωταθλήτρια Ευρώπης για το 2016, ΤΣΣΚΑ του Δημήτρη Ιτούδη, του Τεόντοσιτς, του Χάινς και των υπολοίπων αστεριών της…

Κλείνοντας λοιπόν, το μυστικό στο Λιμάνι, που μόνο κρυφό δεν είναι, είναι ένα: Μια ομάδα που παλεύει και στο τέλος συνήθως γελά εκείνη ή σφίγγει τα δόντια για να αντεπιτεθεί, συνεχίζοντας να ονειρεύεται και να δίνει ζωή και στα όνειρα των υποστηρικτών της. Μια ομάδα, με όλη την έννοια. Ένα σύνολο συμπαγές και πειθαρχημένο, που δε χρειάζεται τυπικά, αλλά ουσιαστικά έναν αρχηγό ή κάποιους, λίγους, αρχηγούς/ηγέτες.

Και επειδή τα… αιρετικά στις παραπάνω γραμμές μάλλον παράγιναν (μόνο μια φορά εμφανίζεται η λέξη «Σπανούλης» και μία φωτογραφία του), αρκεί για κλείσιμο η παρακάτω ανάρτηση της επίσημης σελίδας της Ευρωλίγκας στα social media, που δείχνει και λέει τι σήμαινε και σημαίνει το χτεσινό ματς για τον αεικίνητο αρχηγό του Θρύλου, Βασίλη Σπανούλη. Απολαύστε -και… ενημερωθείτε- υπεύθυνα για έναν παίκτη/σύμβολο πια του ελληνικού μπάσκετ και των ερυθρολεύκων, που έχει δώσει νόημα μαζί με την «παρέα» του στην προ 2,5 ετών δήλωση του συνοδοιπόρου του, Ιωάννη Παπαπέτρου:

 

Y.Γ.: Ολυμπία, γερό να είναι όταν θα «έρθει». Και αν γίνεται, αγοράκι…