20:15, 29/06/2018 | Συντάκτης: Βαγγέλης Πατεράκης

Υπάρχει και αυτός ο Ντιέγκο και δε φταίει για όλα

Διαβάζω εδώ και μέρες διάφορα περί κοινωνικών προτύπων και το πόσο τέλειοι σε όλους τους τομείς οφείλουν, να είναι όσοι αθλητές «κοσμούν» με τις αφίσες τους τα παιδικά δωμάτια, ξεχνώντας προφανώς πως και εκείνοι είναι άνθρωποι με τα λάθη και τα πάθη τους.
Αλήθεια ,πόσοι από τους σημερινούς «αστέρες» του ποδοσφαίρου με τα ισοθερμικά και τα κολάν θα ρίσκαραν τη σωματική τους ακεραιότητα (συμβόλαια, καριέρα, χρήματα), για να αγωνιστούν σ’ ένα τέτοιο «χωράφι» με λάσπη;

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 η Νάπολι και ο Ντιέγκο Μαραντόνα «μεσουρανούσαν». Ήταν τέλη του 1984, όταν ζητήθηκε από τους ιθύνοντες και τους παίκτες της Νάπολι, να λάβουν μέρος σ’ έναν αγώνα φιλανθρωπικού χαρακτήρα, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας ενός μικρού παιδιού, του οποίου η ζωή κινδύνευε και έπρεπε, να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Τότε ο «ανυπότακτος» Ντιέγκο αψηφώντας την αρνητική στάση της διοίκησης ( είχε «ενστάσεις» φοβούμενη πιθανούς τραυματισμούς των παικτών), πλήρωσε από την τσέπη του το χρηματικό ποσό της ρήτρας στην ασφαλιστική εταιρεία και ο αγώνας διεξήχθη κανονικά με δική του προτροπή. Το γήπεδο στην πόλη Acerra ήταν ακατάλληλο για ποδόσφαιρο, αλλά κατάμεστο!

 

Δείτε το βίντεο: 

 

Mπορεί, να μην «πουλάει» πλέον όπως τα διαδικτυακά «κατηγορώ» όσων ψάχνουν από τον καναπέ εξιλαστήρια «θύματα» και «άλλοθι» για τα «κόμπλεξ» και τις παραλείψεις τους, αλλά υπάρχει και αυτή η πτυχή του χαρακτήρα του Ντιέγκο.
O Ντιέγκο με τα ποδοσφαιρικά του «θαύματα» έμοιαζε «Θεός» στο γήπεδο. Εκτός αγωνιστικού χώρου ήταν απλά ένας θνητός, που υπέπεσε σε αμαρτήματα και έγινε «έρμαιο» των παθών του. Περισσότερο τον εαυτό του έβλαψε παρά την κοινωνία. Από εκείνον στέρησε περισσότερα χρόνια καριέρας σε υψηλό επίπεδο και χρήματα. Εκείνος «απομυθοποιήθηκε» με την εξωαγωνιστική του συμπεριφορά. Ο ίδιος, ο Ντιέγκο έδωσε «λαβή» στον καθένα, που θα προσέφερε «γη και ύδωρ», για να γίνει Μαραντόνα για μια ώρα ή έστω να βγάλει μια «selfie» μαζί του, να φέρεται σαν ανώτατος κριτής, που «στηλιτεύει» και «καταδικάζει» ανθρώπινες στιγμές αδυναμίας με «πρόφαση» τη δήθεν ανησυχία του για το μέλλον των παιδιών του και της κοινωνίας.
Η κοινωνία δεν κινδυνεύει από «θρύλους» στο είδος τους με αδύναμες πλευρές (Μαραντόνα, Χέντριξ, Σιδηρόπουλο, Μόρισον κ.α). Η «πηγή» των προτύπων για τα παιδιά συνήθως βρίσκεται εντός του οίκου τους, στην ίδια την οικογένειά τους. Αν εκεί υπάρχει έλλειμμα, δε μπορεί, να φταίει ο Ντιέγκο.

Βαγγέλης Πατεράκης

Κρητικός με κριτική σκέψη και επικριτική διάθεση. Θες να μάθεις κάτι παραπάνω; πάτα με το ποντίκι σου εδώ