Όνειρο ήταν και πάει; Αυτό του Τσάμπιονς Λιγκ, σαφώς. Της συνέχειας στην Ευρώπη και τη νέα χρονιά, όμως όχι. Διότι με νίκη απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα στο Φάληρο σε λίγα βράδια από τώρα, ο Ολυμπιακός του μόλις ενός βαθμού στον όμιλο κατακτά τον θεωρητικά ρεαλιστικό του στόχο (το Γιουρόπα Λιγκ), από την ώρα που η κληρωτίδα του Αυγούστου έδειξε ό,τι έδειξε.

Ωστόσο, η χτεσινοβραδινή πίκρα δύσκολα μένει πίσω, καθώς έρχεται να κουμπώσει ιδανικά σε μια σειρά λαθών, τα οποία σε τέτοιο επίπεδο δε δικαιούσαι να κάνεις, σε στιγμές και «σφάλματα» που σε ξεπερνούν και πριν από όλα σε ευκαιρίες που χάθηκαν επανειλημμένα από εσένα τον ίδιο (όπου β’ ενικό βάλε Ολυμπιακός).

Οι ακόλουθες γραμμές πάντως δεν αποτελούν μια κριτική για τη χτεσινή εμφάνιση και ήττα από τα «Σπιρούνια» στο Λονδίνο, αλλά μάλλον μια αποτίμηση του τι έχει συμβεί ως τώρα από τα μέσα του Σεπτέμβρη κι έπειτα, στις πέντε αυτές αγωνιστικές του ομίλου των Πειραιωτών.

Ολυμπιακός-Τότεναμ 2-2

Ο Ολυμπιακός ξεκινά εντυπωσιακά απέναντι στην άνευρη Τότεναμ στο Καραϊσκάκη, έχει δοκάρι με τον Γκερέρο και με τη συνολική του εικόνα βάζει φωτιά στο γήπεδο. Κι όμως, από το πουθενά, πραγματικά από του πουθενά, βρίσκεται πίσω στο σκορ 0-2. Το ένα τέρμα από χαζό πέναλτι του Μεριά στον Χάρι Κέιν (ένα ίδιο έκανε ο Τυνήσιος στο ΟΑΚΑ με τον ΠΑΟ για το 1-1) και το δεύτερο από λάθος της μεσαίας γραμμής και άπιαστη εκτέλεση του Μόουρα έξω από την περιοχή. Οι γηπεδούχοι βρίσκουν στη λήξη του ημιχρόνου ένα τέρμα από τον Ποντένσε, ως κάτι το ελάχιστο από ό, τι δικαιούνταν συνολικά. Οι κόποι τους δείχνουν να αρχίζουν να ανταμείβονται στην έναρξη του β’ μέρους με το πέναλτι/γκολ του Βαλμπουενά (το κέρδισε και το εκτέλεσε ο ίδιος), όμως στη σούμα του ματς παίρνουν το Χ κι ενώ τρόμαξαν την Τότεναμ ακόμη και μετά το 2-2. Δεν μπορούσαν παραπάνω; Μα όλο το ματς άλλο πράγμα έδειχνε, συνεπώς η πρώτη ευκαιρία στο φετινό όμιλο ήταν ήδη χαμένη…

Ερυθρός Αστέρας-Ολυμπιακός 3-1

Πάμε τώρα στο Βελιγράδι, όπου συνέβησαν όλα όσα αναφέρει η εισαγωγή και ο τίτλος, σε τραγικό δυστυχώς βαθμό. Δε θα σταθώ -πριν το αποτέλεσμα- στο αν ο Μαρτίνς έκανε αδικαιολόγητο «ροτέσιον» απέναντι σε μια κακή ομολογουμένως ομάδα. Μια χαρά μπορούσαν και εκείνες οι «ρεζέρβες» απέναντι στους Σέρβους, όταν για 60 περίπου λεπτά βρίσκονταν μπροστά με το 1-0 του «σκόρερ» Σεμέδο και μάλιστα στο ρελαντί, ενώ στο 80+ βρίσκονταν στο 1-1, με παίκτη λιγότερο από την αποβολή του Μπενζιά στο 56’. Τότε, στο 1-1 ο Μεριά σε θέση φορ δεν τίθεται από συνεχώς (;) «δήμιος» της ομάδας του σε ήρωας, χάνοντας μοναδική ευκαιρία για το 1-2. Το 3-1 στη συνέχεια ήταν απλώς το τελικό σκορ, αφού το 2-1 τέλειωνε ουσιαστικά το παιχνίδι υπέρ του Ερ. Αστέρα. Σημειωτέον δε πως και στα δυο κόρνερ που απέφεραν το αποτέλεσμα, ευθύνη μεγάλη φέρει ο έτερος κεντρικός αμυντικός Σεμέδο. Πολύ πριν τη λήξη, ωστόσο, και τα όποια λάθη και την ευκαιρία που έχασε ο Ολυμπιακός να φύγει με θετικό αποτέλεσμα από το «Μαρακανά» των Βαλκανίων, η αυστηρή κόκκινη (δεύτερη κίτρινη) στον Μπενζιά όρισε εν πολλοίς την εξέλιξη του αγώνα, αν και αυτός φαίνεται να χάθηκε σε δυο στιγμές καθοριστικές τελικά, όπως προαναφέρθηκε (τη χαμένη τελική και το προβάδισμα του αντιπάλου στο καπάκι)…

Ολυμπιακός Μπάγερν 2-3

Ο Ολυμπιακός υποδέχεται για την 3η αγωνιστική στο γήπεδό του την υπερηχητική επιθετικά Μπάγερν, που λίγα βράδια πίσω είχε φιλοδωρήσει με 7 γκολ την Τότεναμ μέσα στην αγγλική πρωτεύουσα. Λόγια πολλά δε χρειάζονται για ένα ματς που άφησε άλλη μια γλυκόπικρη γεύση σε όλους τους ερυθρόλευκους φιλάθλους, μετά και την έναρξη των ομίλων με τους Άγγλους εντός, αφού δικαιούταν με την εικόνα της η ομάδα τουλάχιστον την ισοπαλία. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι μέχρι τέλους ο Ολυμπιακός δεν πάλεψε για το 3-3; Τελικό 2-3, ελέω κυρίως ασύγκριτης ικανότητας Λεβαντόφσκι και σοβαρής επιπολαιότητας Σεμέδο πριν το κόρνερ, που έφερε το 1-2 για τους Βαυαρούς…

Μπάγερν-Ολυμπιακός 2-0

Το ματς στο Μόναχο δε χρήζει σχολιασμού, καθώς όπως φαίνεται καλά έκανε ο Ολυμπιακός που προσπάθησε απλώς να μη διασυρθεί. Προφανώς και ενοχλεί ως εικόνα να μη κάνει τίποτα απολύτως μεσοεπιθετικά η ομάδα και να υπομένει το ανελέητο σφυροκόπημα της άμυνας, αναδεικνύοντας ήρωά της τον Σα. Όμως ένα διασυρμό -μην κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας- δεν τον χωνεύει εύκολα με τίποτα κανείς, πόσο μάλλον ένας απαιτητικός φίλος του Ολυμπιακού…

Τότεναμ-Ολυμπιακός 4-2

Και με το τελευταίο, δίνεται η πάσα στα του χτες. Δεν είναι ανεκτό αυτό το 4 μπροστά από το 2 στο φύλλο αγώνα και το ταμπλό του γηπέδου. Σε ένα ματς που για 47 λεπτά παρά κάτι ήταν όλα υπέρ σου. Όταν για 50 λεπτά και κάτι, ήταν ακόμα σχεδόν όλα υπέρ σου με το 2-1 και παρά το -ερασιτεχνικό σχεδόν- ατόπημα του Μεριά που έβαλε την Τότεναμ στο παιχνίδι ξανά, έρχονται διαιτητής, Τσιμίκας και επόπτης να σε «καταδικάσουν». Φάουλ στον Τσιμίκα που δε δίνεται, τάχιστη εκτέλεση του πλαγίου άουτ, «μπούκα» και ασίστ του Μόουρα από τα δεξιά, τελείωμα από τον Κέιν και αντίο ζωή. Και ο νεαρός αριστερός μπακ των ερυθρολεύκων ακόμη… διαμαρτύρεται, μένοντας χιλιόμετρα πίσω στη φάση εκείνη από την πιθανότητα έστω να δυσκολέψει τη ζωή των αντιπάλων του, όταν ο «άρχοντας» του αγώνα δείχνει «παίζετε», έχοντάς τον επιδεικτικά γραμμένο. 2-2 λοιπόν και τέλος μαθηματικά η, διόλου ως τότε απίθανη, πρόκριση στους “16” του θεσμού. Το 3-2 και το 4-2 ήρθαν ως συνέχεια του ότι έπρεπε τελικά να γραφτεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου πως στο ντεμπούτο του Μουρίνιο στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ οι παίκτες του τον δικαίωσαν, σφραγίζοντας την πρόκριση, που για 50 περίπου λεπτά είχαν δει να διακυβεύεται…

Ως συμπεράσματα επομένως για χτες και γενικότερα; Το εύκολο είναι να ρίξουμε το φταίξιμο στον Μεριά κυρίως. Ή πρώτα στον προπονητή του Ολυμπιακού που επιμένει να τον έχει βασικό στα παιχνίδια αυτά του ομίλου και γενικότερα. Ή/και στο Σεμέδο, αν ξαναδιαβάσετε προσεκτικά τις παραπάνω σειρές (σημειώστε πως και ο Πορτογάλος ίδιο χαζό πέναλτι είχε κάνει με τον ΠΑΟ εκτός, με τον Σα να τον βγάζει λάδι). Ή και πάλι στον Μαρτίνς, που δε φρέσκαρε την ομάδα, αναφερόμενοι στα χτεσινά μετά το 2-2 (σ.σ. δεν πρόλαβε μήπως;), ή και σε άλλες περιπτώσεις, για το ροτέισον στο Βελιγράδι, για τη διστακτικότητα της ομάδας στην «Αρένα» του Μονάχου όπου συνήθως βρέχει γκολ για τον οποιονδήποτε αντίπαλο κ.ο.κ. Ή εν τέλει στον Μαρινάκη, που δεν έφερε και άλλον φορ πλην του Ελ Αραμπί (σ.σ. τι φοβερό τελείωμα το χτεσινό!), και άλλον αμυντικό, μέχρι και άλλο ένα σέντερ μπακ, πλάι στον «συμπαθή» Σεμέδο αντί του δακτυλοδεικτούμενου πια Μεριά. Άκρη δε βγάζεις…

Αυτά που είναι δεδομένα είναι τα γεγονότα και μόνο, ως απόρροια των συγκυριών που περιγράφηκαν παραπάνω. Έτσι σε ένα «μαραθώνιο» 6 αγώνων, με τους 5 ήδη στο παρελθόν, παίρνεις αυτό που ουσιαστικά αξίζεις σε ένα τέτοιο επίπεδο, αφού ακόμη και η χειρότερη θεωρητικά από εσένα ομάδα δε σε συγχώρησε (βλ. Αστέρα στη Σερβία).

Είσαι ακόμη όμως στο παιχνίδι και καλείσαι για ένα βράδυ, να μη χάσεις την ευκαιρία σου, να περιορίσεις στο ελάχιστο τα λάθη σου και φυσικά να φροντίσεις ο αντίπαλος να κάνει περισσότερα από σένα.

Και αν υπάρξουν και λάθη που δεν περνούν από το χέρι σου να διορθώσεις (βλ. διαιτησία), υπερκέρασέ τα, φέρνοντας εις πέρας πρώτα όσο γίνεται σωστά την αποστολή που σου ζητήθηκε, όντας -θεωρητικά και πάλι- ανώτερος.