17:27, 11/12/2017 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Super League 2017-18: Ανταγωνιστική ναι, συναρπαστική όχι…

Μια εικόνα -κλασικά- ισούται με χίλιες λέξεις. Η προς ανελέητη κατάχρηση αυτή φράση ανοίγει το παρόν κείμενο, αναφερόμενη στην παρατιθέμενη φυσικά φωτογραφία, που δείχνει βαθμολογικά, μεταξύ άλλων, την ως τώρα κατάσταση στις πρώτες 14 στροφές του πρωταθλήματος. Λέει όμως η «φωτό», μέσα στη… χιλιάδα των λέξεων της, την αλήθεια; Αντιπροσωπεύει την απόλυτη πραγματικότητα; Δείχνει κάτι θετικό μόνο ή τελικά κάτι, ρεαλιστικά, περισσότερο ή μόνο αρνητικό;

Με διάθεση ποδοσφαιρικού, κυνικού ίσως, ρεαλισμού και λιγότερο ισοπέδωσης- άλλωστε η χρονική συγκυρία και τα γεγονότα δεν επικουρούν το τελευταίο- το συμπέρασμα για την έως τώρα εικόνα του φετινού πρωταθλήματος εμπεριέχεται στη φράση του τίτλου. Το πρωτάθλημα της Super League μοιάζει και είναι ανταγωνιστικό, αλλά σε καμία περίπτωση συναρπαστικό, με την αμιγώς θετική έννοια του όρου. Και αυτό γιατί:

 

->Ο Ολυμπιακός μετά από 14 αγωνιστικές, και μετά από χίλια και βάλε κύματα, βρίσκεται την κορυφή με μόλις 29 βαθμούς, όντας από τους χειρότερους των τελευταίων χρόνων ως ομάδα και μετά από παντελώς ανεπιτυχή παρουσία στο Τσάμπιονς λιγκ (της οποίας τις αιτίες αναλύσαμε ουσιαστικά σε περασμένο κείμενο). Ως τώρα έχει απολέσει 13 βαθμούς, εκ των οποίων τους 3 στην έδρα του (ήττα από το «συνεπή» Ατρόμητο και  ισοπαλία με τον Αστέρα Τρίπολης στα «κάτω» του ακόμη), 3 στο ΟΑΚΑ (επί Χάσι, απέναντι στην ΑΕΚ) και άλλους 3 στη Λεωφόρο απέναντι στον φετινό ΠΑΟ (εκεί δεν… πήγε καν). Οι άλλοι 2 ήταν στην Ξάνθη…

Ακόμη κι έτσι, οι Πειραιώτες βρίσκονται ψηλά και βάσει εμπειρίας έχουν τον πρώτο λόγο. Χειρότεροι δεν μπορούν να γίνουν, παρά μόνο το αντίθετο. Άλλωστε, λόγω αυτής της εμπειρίας, μετά από τεράστια αγωνιστική κρίση και με συνεχή προβλήματα μέσα στο γήπεδο, φανερά και ίσως αδιόρθωτα μέχρι και το ερχόμενο καλοκαίρι, ξέρει να αντιδρά και να παίρνει τα παιχνίδια που… δίνουν πρωτάθλημα. Το πρόσφατο νικηφόρο 4-1 στο Αγρίνιο δε δείχνει όμως έναν εντυπωσιακό Ολυμπιακό, που σκοράρει συνεχώς και πολύ, αλλά μια ομάδα που συνεχώς «ψάχνεται», έχει ποιότητα, αλλά δέχεται με χαρακτηριστική ευκολία τέρματα. Δείχνει μια ομάδα, που αρχίζει να μπορεί να διαχειρίζεται εντός αγωνιστικού χρόνου τις δυσκολίες που παρουσιάζονται, επειδή ακριβώς μιλάμε για το εγχώριο, χαμηλού επιπέδου, πρωτάθλημα. Το προχτεσινό 1-1 του Παναιτωλικού πριν το τελικό 1-4, για τον φετινό ΟΣΦΠ έμοιαζε κάτι παρόμοιο με τα ισάριθμα «1-0» από την Κέρκυρα και τον Απόλλωνα, που τέλειωσαν και τα δύο με 3-1 υπέρ των ερυθρολεύκων.

Συνεπώς, ένας κάκιστος, πολλές φορές εκνευριστικός και «λίγος» συγκριτικά με το δικό του παρελθόν, Ολυμπιακός έχει ένα πενιχρό ακόμη πλεονέκτημα απέναντι σε μικρούς και φυσικά μεγαλυτέρους αντιπάλους του εντός των συνόρων. Πολλά θα κρίνει και η τελευταία αγωνιστική του Α΄ γύρου, γιατί ως πρωταθλητής χειμώνα ο ΟΣΦΠ, πάντα το σηκώνει στο τέλος…

 

->Σε λίγες ώρες, ωστόσο, η λογική -και μόνο αυτή- «λέει» ότι η ΑΕΚ, που κλείνει στο ΟΑΚΑ την αυλαία της προτελευταίας αγωνιστικής του Α΄ γύρου, θα ξαναβρεθεί στην πρώτη θέση με 30 βαθμούς, με νίκη απέναντι στην Κέρκυρα (ή την Κασσιόπη αν θέλετε), χωρίς όμως τον τιμωρημένο -και καίριο- Λιβάγια στη σύνθεσή της. Πριν λίγη ώρα, μάλιστα, η ΑΕΚ έμαθε την αντίπαλό της στους «32» του Γιουρόπα Λιγκ  (Δυναμό Κιέβου), προσβλέποντας να συνεχίσει στην ευρωπαϊκή της φετινή πορεία.

Η Ένωση, λοιπόν, που διψά για το πρωτάθλημα, αλλά και αναζητά μετά από χρόνια μια αξιοπρεπή «ταυτότητα» και εκτός συνόρων, πρέπει να χωρέσει δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Κι όμως αυτή η ΑΕΚ, η καλύτερη εν σχέση με… τον εαυτό της και την πρόσφατη ταλαιπωρία της σε μικρότερες κατηγορίες, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής (είτε από πάνω, είτε από κάτω) από τον ΟΣΦΠ, τον οποίο νίκησε εκκωφαντικά στο ΟΑΚΑ με ανατροπή (3-2). Μια νίκη όμως που δεν αξιοποίησε όσο θα έπρεπε (δε γράφουμε «θα μπορούσε», γιατί μάλλον δεν μπορούσε), αφού δεν ξέφυγε στη βαθμολογία  τότε (ακολούθησαν ήττα στο Περιστέρι, «Χ» στην Ξάνθη, ήττα εντός από την ομάδα της Τρίπολης). Στα «συν» της, έπειτα, πιστώνεται σίγουρα τη νίκη επί του τρίτου διεκδικητή ΠΑΟΚ (1-0) εντός και την ισοπαλία απέναντι στον ΠΑΟ (1-1) εκτός.

Την ίδια ώρα, ο Δικέφαλος της Αθήνας έχει «χάσει» παίκτες σημαντικούς  λόγω τραυματισμών (Μάνταλο, Γιόχανσον), αλλά βρίσκει ηγέτες όπως ο Λιβάγια. Κι αν ο «μουντιαλικός» με τη Σουηδία, Γιόχανσον αποτελεί όντως πλήγμα στο αγωνιστικό κομμάτι, σκεπτόμενοι τις εντός και εκτός συνόρων υποχρεώσεις της ομάδας, δεν αποτελεί ίδιον του επιπέδου του πρωταθλήματός μας να ανάγεται η απουσία του Μάνταλου κάτι σαν απουσία βεληνεκούς… Μέσι ή Κριστιάνο;  Σίγουρα είναι σημαντικός και ίσως δύσκολα να αντικαθίσταται για την ΑΕΚ της Ελλάδας. Αλλά για την ΑΕΚ της Ελλάδας και μόνο, που έφερε πίσω τον Κονέ, έχει τον ώριμο μεν, αλλά στα «τελειώματά» του Χριστοδουλόπουλο  και προσπαθεί να βρει ηγέτες εκ των έσω ως τώρα…

Ο Γενάρης είναι κοντά για μεταγραφική ενίσχυση, ενόψει και των αναμετρήσεων στην Ευρώπη απέναντι στη Δυναμό. Και ξαναρωτάμε: Αντέχει η ΑΕΚ δυο καρπούζια στη μασχάλη της; Αντέχει την επόμενη γκέλα εντός συνόρων,  που μπορεί να φέρει τον ΟΣΦΠ τυπικά από πάνω; Κι αν τα καταφέρει να πάρει το πρωτάθλημα, τι θα σημαίνει; Μήπως ότι ήταν η μονόφθαλμη στους τυφλούς; Το ίδιο δε θα ισχύει και για τον Ολυμπιακό ή τον ΠΑΟΚ με βάση την ως τώρα εικόνα τους;

 

->Ο ΠΑΟΚ, τώρα, φιγουράρει δεύτερος (ίσως τρίτος το βράδυ) στη βαθμολογία, έχοντας μόλις ένα «διπλό» στη συγκομιδή του, αυτό στην Ξάνθη την περασμένη αγωνιστική, με συνεχείς γκέλες εκτός Τούμπας. Στο γήπεδό του ευτυχώς μετρά μόνο ροζ φύλλα αγώνα, με το τελευταίο να είναι το χτεσινό 4-0 μπροστά στον κόσμο του για πρώτη φορά, απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Είναι εύκολο πάλι κάποιος να μιλήσει για «ΠΑΟΚ τίτλου» ή για «ΠΑΟ υπό πλήρη διάλυση», περισσότερο πάντως για κατανάλωση. Δεν ήταν τίποτα άλλο από μια δίκαιη νίκη των γηπεδούχων η χτεσινή, σε ένα από τα λεγόμενα «ντέρμπι» μεταξύ μεγάλων ομάδων στην ιστορία της πρώτης εθνικής κατηγορίας, με τα προβλήματά της η κάθε μια. Από εκεί και πέρα, είναι απορίας άξιο πως -και- ο φετινός, υγιής οικονομικά ΠΑΟΚ αδυνατεί να παρουσιάσει ένα πρόσωπο που θα πείθει ότι όντως μπορεί να είναι το πρώτο φαβορί για την κούπα, την ώρα που οι διεκδικητές του πλέον του προσάπτουν ότι έχει και την… «εξωαγωνιστική»  εύνοια. Αν δεν το κάνει τώρα, πότε;  Δεν είναι η απόλυτη ευκαιρία του;

Αυτό όμως θα σημαίνει με τη σειρά του ένα «επιτέλους καλό πρωτάθλημα»;

 

->Μέσα σε όλα και όλους, ο παραδοσιακά μικρομεσαίος Ατρόμητος είναι ψηλά -και καλά κάνει- με συνέπεια, συνέχεια και συγκεκριμένο πλάνο . Μακάρι να μπορούσε -και είναι ακόμη μέσα στη διεκδίκηση- να πάρει το πρωτάθλημα, κάτι όμως που σε καμία περίπτωση δε θα σημαίνει πως το πρωτάθλημά μας έγινε ουσιαστικά ανταγωνιστικότερο, με μια ομάδα-θαύμα, που ξεπήδησε ανάμεσα στους «μεγάλους». Εν ολίγοις, η άνοδος και η καλή παρουσία του Ατρομήτου δεν αποδεικνύει τίποτα περισσότερο από το ότι οι αποστάσεις μεταξύ του ίδιου και των «μεγαλών», όπως και των τελευταίων μεταξύ τους, έχει ελαττωθεί αισθητά. Όχι όμως από τα κάτω προς τα πάνω, αλλά ακριβώς το αντίθετο…

 

->Και ερχόμαστε σε κάτι που μόνο «συναρπαστικό» δεν μπορεί να κάνει ένα πρωτάθλημα: Ο Παναθηναϊκός στο τέλος του Α΄ γύρου είναι 11ος στην κατάταξη, με 9 βαθμούς μακριά από τον ουραγό Πλατανιά και μόλις 4 από τους προτελευταίους Φαίακες. Ποιος; Ο Παναθηναϊκός!  Για λίγο δε θα φαινόταν καν στην κεντρική «φωτό» του άρθρου. Είναι τραγικό, όταν μετά το… άσπρο-μαύρο, αλήθεια-ψέμα, φως-σκοτάδι και άλλα καθημερινά, αντικρουόμενα δίπολα το «Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός» στην συνείδηση των ασχολούμενων με το ποδόσφαιρο να καταντά ιστορία.

Ακόμη και αν ως εκ θαύματος στο Β΄ γύρο ο ΠΑΟ κάνει διπλό στο Φάληρο, η φετινή κατάσταση το «τριφύλλι» είναι δύσκολο να αλλάξει άρδην. Τα χειρότερα φαίνονται μπροστά για τους «πρασίνους» αγωνιστικά και κυρίως εκτός γηπέδου. Πως λοιπόν μπορούμε να μιλάμε για ένα κυριολεκτικά «συναρπαστικό» πρωτάθλημα, όταν η πλέον παραδοσιακή δύναμη φλερτάρει με το… θάνατο της; Αλλά για να μην τα ρίξουμε όλα στα εξωαγωνιστικά ζητήματα, ο Παναθηναϊκός του θριαμβευτικού 0-3 στο Καραϊσκάκη το Μάρτιο του 2014 και κυπελλούχος την ίδια σεζόν απέναντι στον ΠΑΟΚ με «τεσσάρα», μόνο χειρότερος έγινε αγωνιστικά…

Συμπερασματικά, κλείνοντας, και με δυο μόνο κουβέντες: Ο Ολυμπιακός έχει μικρύνει κατά πολύ (όλα από τους παίκτες/ το υλικό ξεκινούν) , οι ΑΕΚ και ΠΑΟΚ είναι μέσα στους στόχους τους για αυτόν το λόγο κυρίως, αλλά δεν έχουν σε καμία περίπτωση μεγαλώσει, ενώ ο ΠΑΟ τείνει να αφανιστεί. Μέσα σε όλα ο Ατρόμητος μοιάζει κάτι αισιόδοξο ως φαινόμενο, αλλά δε λέει δυστυχώς  την αλήθεια που θα έπρεπε…

Αφορμή, άλλωστε, για αυτό το… κουραστικό κείμενο σήμερα, στάθηκε κυρίως η επέτειος 10 χρόνων σήμερα από το Ολυμπιακός- Βέρντερ Βρέμης, 3-0 στο Καραϊσκάκη και την πανηγυρική πρόκριση τότε στους «16» για τους Πειραιώτες. Με τον Τάκη Λεμονή μεν στον πάγκο και ακόμη και τον Κώστα Μενδρινό στην 11άδα, αλλά την ίδια ώρα γύρω του τον άπιαστο Γκαλέτι, την ανυπέρβλητη προσωπικότητα και ουσία,  Ντάρκο Κοβάσεβιτς, το επιθετικό «εργαλείο» Λούα Λούα, το τελευταίο μεγάλο «εξάρι» που έβγαλε η Ελλάδα, Άκη Στολτίδη, τον μέγα Τζόρτζεβιτς, τον Τοροσίδη στις αρχές του κλπ κλπ…

 

Υ.Γ.: Τα υπόλοιπα περί «νέας κατάστασης» στο πρωτάθλημα φέτος (και… πέρυσι, από ένα σημείο και μετά βέβαια), είναι για όσους εθελοτυφλούσαν και θέλουν να εθελοτυφλούν περί πραγματικών αιτιών…

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...