18:03, 31/05/2016 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Στιγμές -πριν και μετά- που «έκριναν» τον τελικό

Η ιστορία γράφτηκε, ο 4ος τελικός ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αποτελεί παρελθόν και το φετινό πρωτάθλημα της Α1 του μπάσκετ «κατηφόρισε» πανηγυρικά στον Πειραιά. Σε αυτό, πέρα από το, ιστορικό πλέον, «buzzer beater» του Σπανούλη, συνέβαλαν και άλλα πράγματα, ενώ στιγμές γεμάτες ήθος και αξιοπρέπεια που ακολούθησαν το φινάλε του ματς, το κατατάσσουν άτυπα στην κορυφή του είδους…

Ξεκινώντας από τα αγωνιστικά, το όλο στόρι θα μπορούσε να είναι διαφορετικό αν πρώτα, ο «λίγος» για πολλούς στο «4» Αγραβάνης δεν έγραφε το 62-63 σε νεκρό χρόνο και με τρίποντο-βόμβα, σουτ που πήγε «ταμπλό και μέσα» στα 2,5 λεπτά περίπου πριν το τέλος της κανονικής διάρκειας (η οποία παρεμπιπτόντως έληξε 63-63). Ο φέρελπις μπασκετμπολίστας του Ολυμπιακού, που έπαιζε και για τον τραυματία Γιώργο Πρίντεζη, πέρα από το ότι πέτυχε ένα τρίποντο ουσίας και ψυχολογίας, πάσχισε, έδωσε τα πάντα και ένα μεγάλο λιθαράκι του ανήκει, αναφορικά με τη χτεσινή επιτυχία (8 πόντοι και 9 ριμπάουντ, παρακαλώ!).

Επιπλέον δε, ο Αγραβάνης καταφέρνει, επιτηδευμένα ή μη, να εκμαιεύσει μετά από καθαρό κόψιμο στον Καλάθη το 5ο φάουλ του τελευταίου μετά από καταλογισθείσα τεχνική ποινή εκατέρωθεν για τη «μανούρα» τους κάτω από την μπασκέτα. Παίζουν και αυτά μπάσκετ καμιά φορά, βλέπετε, καθώς δεν είναι αμελητέο ο ΠΑΟ να στερείται στα κρίσιμα λεπτά, που απέμεναν, τον πιο σταθερό παίχτη του και στα τέσσερα παιχνίδια…

mesa1

Από εκεί και πέρα, αν δεν ήταν ο Μάντζαρης «εκεί» που έπρεπε, τη στιγμή που έπρεπε, όλοι θα περιμέναμε το 5ο ματς στο ΣΕΦ. Το 71-71 ήταν δικό του, όπως και η ανανέωση της αγωνίας για όλους. Πέραν του καθοριστικού αυτού τριπόντου, που οδήγησε την αναμέτρηση σε δεύτερη -και τελευταία- παράταση, ο γκαρντ του Ολυμπιακού ήταν αυτός που «έπρεπε» συνολικά στο ματς, τουλάχιστον επιθετικά, καθώς σημείωσε 13 πόντους, με 3/6 τρίποντα.

Το είχαμε γράψει εδώ, στο Sport Revolution  ότι ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη μια καλή εμφάνιση στους τελικούς από το Βαγγέλη Μάντζαρη, όπως και από τον Κώστα Παπανικολάου φυσικά, ο οποίος ψάχνει ακόμη τα πατήματά του. Ο φόργουορντ των Πειραιωτών ακολούθησε στο σκοράρισμα τον πρώτο (επίσης 13 π.) και ήταν πολύ αποδοτικός ειδικά στο α΄ ημίχρονο, ενώ τα συνολικά στατιστικά του περιλαμβάνουν 6 ριμπάουντ, 1 κόψιμο και 2 ασίστ.

mesa2

Επίσης, τίποτα δε θα ήταν το ίδιο χωρίς το συγκινητικό Χάντερ, που όταν η ομάδα κολλούσε, εκείνος έδινε υπέρ το δέον τις μάχες του και είχε λύσεις, τελειώνοντας το ματς με 14 π. και 7 ριμπάουντ.

Και υπενθυμίζουμε, όλοι οι παραπάνω έπαιξαν και για τον απόντα Πρίντεζη και τον αναγεννημένο στα πλέι οφ Λοτζέσκι, που έμεινε εκτός χτες από το 18΄, επικουρώντας τον MVP Σπανούλη, που πέρα από το τελευταίο εύστοχο -ολόκληρο πρωτάθλημα- σουτ σημείωσε 25 πόντους και μοίρασε 6 τελικές πάσες. Ο χτεσινός τελικός δε θα ήταν ίδιος χωρίς αυτούς…

Μετά τη λήξη, ωστόσο, και τα πρώτα επινίκια εντός του ΟΑΚΑ, η ιστορία του τελικού συνέχισε να γράφεται, μέσα από στιγμές μη αγωνιστικές, αλλά καθόλα αθλητικές…

>Ήταν τότε που οι Αγγελόπουλοι, αντί να ακολουθήσουν τρέχοντας εκστασιασμένοι τους μπασκετμπολίστες της ομάδας τους στα αποδυτήρια, έμειναν στο παρκέ για να αποτίσουν το «αντίο» στον εμβληματικό αρχηγό πλέον του «τριφυλλιού», Δημήτρη Διαμαντίδη.

>Ήταν τότε που ένα παγωμένο και κατάμεστο γήπεδο, από το τρίποντο του άλλοτε «πράσινου» και «μισητού» πλέον Σπανούλη, αναθάρρησε για να αποχαιρετίσει τον άνθρωπο με το «13» στην πλάτη.

>Ήταν τότε που ο Δημήτρης Γιανακόπουλος έριξε τον εγωισμό του και βρέθηκε στα αποδυτήρια των ερυθρολεύκων για να αποδώσει τα δέοντα συγχαρητήρια στους πρωταθλητές Ελλάδας.

mesa3

>Ήταν τότε που ο Σπανούλης, μέσα στα «υπόγεια» του ΟΑΚΑ, παρά το ντελίριο που δικαιολογημένα θα μπορούσε να τον παρασύρει, «έψαχνε» το Δημήτρη Διαμαντίδη για να τον αποχαιρετήσει, όπως αρμόζει σε έναν τεράστιο παίκτη και «ομόσταυλό» του.

>Ήταν ο γενικότερος πολιτισμός, που ακολούθησε μια τέτοια επιτυχία, κάτι ασυνήθιστο, και δυστυχώς όχι πάντα αυτονόητο, για τα ελληνικά δεδομένα…

Όλα αυτά έκριναν τελικά… τον τελικό, πριν και… μετά, βάζοντάς τον στο κάδρο της ελληνικής καλαθοσφαίρισης, δικαιωματικά ίσως, ως το καλύτερο παιχνίδι μεταξύ των «αιωνίων» όλων των εποχών. Φταίει το ίδιο το μπάσκετ; Ήταν απλώς μια καλή συγκυρία; Ό, τι και αν είναι, ας γίνει παρακαταθήκη για τη συνέχεια…

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...