Δύο φορές «έπιασε» Λιμάνι επί Κόκκαλη, ενώ τώρα είναι η πρώτη του φορά επί Μαρινάκη. Τις δυο πρώτες, έφτασε στον Πειραιά μεσούσης της περιόδου μετά από «φυγές» προηγουμένων τεχνικών, το ίδιο συμβαίνει και τώρα, αν και προς το τέλος της σεζόν. Ωστόσο, και εκείνος αποτέλεσε παρελθόν μετά από αρνητικά αποτελέσματα και κυρίως «κακή εικόνα» της ομάδας. Σήμερα πάντως, καλείται ως στρατιώτης/στρατηγός, προκειμένου να μην επιτρέψει να χαθούν οι εναπομείναντες στόχοι του συλλόγου. Μπορεί κανείς να του προσάψει μια ενδεχόμενη αποτυχία, αν έρθει αποκλεισμός στο Κύπελλο για τους Πειραιώτες ή αν χαροπαλέψουν για το πρωτάθλημα κατά τις τελευταίες αγωνιστικές; Ξεκινώντας από αυτό, θα είναι πολύ άδικη η όποια αρνητική αξιολόγησή του από τον κόσμο και πριν από όλους, από τη διοίκηση.

Για τα τόσα φετινά λάθη στον Ολυμπιακό, τα έχουμε πει και ξαναπεί. Η εικόνα δε, αν θυμηθούμε και το τελευταίο ντέρμπι, αρκεί. Τη δεδομένη στιγμή, το στοίχημα και το βάρος για τον έμπειρο στον ερυθρόλευκο πάγκο, Τάκη Λεμονή είναι να κατακτηθεί το νταμπλ ή τουλάχιστον το πρωτάθλημα. Ο προπονητής -πια- των ερυθρολεύκων οφείλει να αφυπνίσει τους ποδοσφαιριστές την ύστατη στιγμή, να πάρει από εκείνους το 1000% των δυνατοτήτων τους, καταδεικνύοντάς τους ταυτόχρονα -επιτέλους- τι σημαίνει να παίζει κανείς στον Ολυμπιακό. Χωρίς βεντετισμούς από τον ίδιο, εμμονές, σκοπιμότητες, δημοσιοσχετίστικες συμπεριφορές ή διάθεση παροπλισμού κάποιων από το έμψυχο δυναμικό.

Ως όνομα, για πολλούς στο ρόστερ, δε λέει τίποτα. Αλλά όμως αυτό θα δικαιούνταν να το έχουν -θεωρητικά πάντα- σαν σκέψη ο Καμπιάσο, άντε και ο Τσόρι. Οι υπόλοιποι όμως είναι Έλληνες ανερχόμενοι -και ο «έτοιμος» Φορτούνης συγκαταλέγεται εδώ- ενώ οι περισσότεροι των ξένων σε άλλες εποχές το πιθανότερο να μην έπαιζαν στον Πειραιά. Συνεπώς, οι μεν ξέρουν -ή έστω πρέπει να ξέρουν- πολύ καλά τι σημαίνει «Τάκης Λεμονής», ενώ οι δε οφείλουν να μάθουν, αν θέλουν πρώτα από όλα να… επενδύσουν στους εαυτούς τους για τη νέα χρονιά.

Εδώ όμως έρχεται να κολλήσει ο προβληματισμός του προλόγου. Το ερχόμενο καλοκαίρι, ο Λεμονής θα βρίσκεται στον πάγκο του Συλλόγου, σχεδιάζοντας μαζί με τη διοίκηση ή ο Τάκαρος αποτελεί απλώς τη λύση της στιγμής, έστω, των τελευταίων δυο μηνών της ποδοσφαιρικής σεζόν;

Αν ισχύσει το πρώτο, η λογική λέει πως ο Ολυμπιακός θα πρέπει να κινηθεί σε λογικές 2007, όταν και με το Λεμονή στον πάγκο, στον απόηχο της δραματικής λήξης της συνεργασίας με το Ριβάλντο, έχτισε ανταγωνιστική ομάδα για την Ευρώπη. Και την έχτισε με το αξιόλογο τότε υπάρχον δυναμικό (βλ. Άντζας στα καλύτερα του), συν προσθήκες όπως του Γκαλέτι, του Λού Λούα και του πολύπειρου Ντάρκο. Ο Λεμονής, τότε, παρά τα ιστορικά διπλά και την πρόκριση στους «16», πριν την άνοιξη του 2008 αποτέλεσε παρελθόν από τον πάγκο, εξαιτίας της ομολογουμένως κακής εικόνας στο πρωτάθλημα. Εν ολίγοις, πλήρωσε το… απωθημένο βάρος, που άκουγε στο όνομα «Ευρώπη». Αυτό όμως ο ίδιος σίγουρα το έμαθε.

Αν ισχύει το δεύτερο, ο «Τάκαρος» θα πιστωθεί απλώς τη συμμετοχή του στην κατάκτηση ενός ή δύο -ή και μαθηματικά κανενός- τίτλων. Θα κερδίσει απλώς έναν περαιτέρω σεβασμό από εκείνους, από τους οποίους ήδη τον έχει, την ώρα που οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν, λοιδορώντας ή τρολάροντας, να τον αποκαλούν Sir Taki. Ακόμη και εκείνοι που θα τον βλέπουν από «κάτω»…

Υπάρχει βέβαια και η τρίτη πτυχή, που μάλλον μοιάζει ευκταία μόνο για τους ελάχιστους που υποστηρίζουν τη λογική «πρώτος στο χωριό» και μόνο. Το να δεχτεί δηλαδή ο Λεμονής να συνεχίσει και τη νέα σεζόν, χωρίς ουσιαστική ενίσχυση της ομάδας με παίκτες που θα πλαισιώσουν τους υπάρχοντες καλούς, αλλά με ξένους που μόνο ως «ακουστική ανάγκη» θα πιάσουν Λιμάνι. Κακά τα ψέματα, η πτώση των αντιπάλων του τα τελευταία χρόνια αντί να ανοίξει τη διαφημισμένη ψαλίδα των τελευταίων χρόνων, την έκλεισε. Γιατί μίκρυνε και ο Ολυμπιακός αγωνιστικά μαζί τους και αυτό είναι φυσικά κάτι που δεν πρέπει να απασχολεί μόνο τους Πειραιώτες. Και ναι, φυσικά οι οπαδοί του «Θρύλου» θέλουν να βλέπουν καλό ποδόσφαιρο και οπωσδήποτε εκκωφαντικές νίκες στα ντέρμπι, που θα θυμίζουν εκείνες του παρελθόντος. Μπορεί να εγγυηθεί όμως κανείς πως το κομμάτι «Ευρώπη» δε θα μείνει πίσω, θυμίζοντας κακές εποχές;

Επειδή, ωστόσο, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι ξεκάθαρο ποιες είναι οι προοπτικές της νέας συνεργασίας με τον Έλληνα, δις στο παρελθόν, προπονητή και παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του ΟΣΦΠ, ένα είναι σίγουρο:

Ο αγνός ερυθρόλευκος, όχι αιθεροβάμων και μάλλον λογικός, οπαδός θέλει επιτέλους να δει έναν προπονητή στον πάγκο της ομάδας, που θα μπορέσει να δουλέψει σε πραγματικό βάθος χρόνου. Έναν «αρχηγό» στον πάγκο, που θα στηριχθεί από τη διοίκηση, χωρίς στην πρώτη ή την 10η ευκαιρία να αντιμετωπίζεται ως αποδιοπομπαίος τράγος, επειδή εκείνη πρώτα έχει κάνει τα δικά της λάθη. Έναν τεχνικό, στην τελική, που θα εμπνεύσει φερέλπιδες  ντόπιους και καλούς ξένους ποδοσφαιριστές, όχι λόγω του βαρέος ονόματός του ή του βιογραφικού του, αλλά επειδή ξέρει τι σημαίνει Ολυμπιακός, μεταλαμπαδεύοντας τη νοοτροπία του, έχοντας την αμέριστη συνδρομή της διοίκησης, που πρώτα θα έχει δουλέψει μαζί του για την εξέλιξη της ομάδας.

Είναι αυτός ο Τάκης Λεμονής και η πρόσληψή του (η υπ’ αριθμόν 3) η… φαρμακερή -με την καλή έννοια- για τον ίδιο και την ομάδα της καρδιάς του; Αρκετά από τα προαναφερόμενα τα έχει. Μένει το πλάνο…