10:00, 18/01/2018 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Ροναλντίνιο: O τελευταίος, τεράστιος, ποδοσφαιρικός «αλήτης»

Κρέμασε, λέει, προχτές και επισήμως τα παπούτσια του ο Ροναλντίνιο Γκαούτσο. Αστειότητες! Απλώς, θεωρητικά και για την ιστορία, ένα μεγάλος ποδοσφαιρικός «αλήτης» έθεσε τους λεγόμενους «τίτλους τέλους» στα 38 του χρόνια. Τίποτα άλλο! Γιατί, έχοντας πρώτα φερθεί ο ίδιος αλήτικα -ή καλύτερα άδικα- στον εαυτό του, έγραφε σταδιακά το τέλος στην καριέρα του, από πολλά χρόνια πριν. Γιατί έλειπε ήδη σε όσους αγαπούν αυτήν την «πόρνη», που εύκολα και δικαιωματικά μπορούσε να… είχε πάρει σπίτι του προ πολλού, χωρίς καν να έχει επιτρέψει τα τελευταία χρόνια το δίλημμα «Μέσι ή Ρονάλντο». Ιεροσυλία; Όχι για όσους τον θυμούνται να την κολλάει και να την μαγεύει στα πόδια του και να σμπαραλιάζει αντιπάλους…

Αρχές καλοκαιριού 2002. Παγκόσμιο Κύπελλο Β.-Ν. Κορέας και οι αγώνες μεταδίδονται πρωί και νωρίς το μεσημέρι εν Ελλάδι. Εκείνος, μόλις 22 ετών, παίκτης ανερχόμενος της γαλλικής Παρί και φυσικά μέλος της Εθνικής Βραζιλίας. Στην σκιά του ανυπέρβλητου Ριβάλντο, έχοντας θεωρητικά παρόμοιο ρόλο στο γήπεδο, αλλά και του αξεπέραστου «φαινόμενου» Ρονάλντο και των άλλων αστεριών (βλ. Ρομπέρτο Κάρλος, Καφού και δε συμμαζεύεται), τολμά την πρώτη του μεγάλη μαγκιά: Απέναντι στην Αγγλία θα κάνει την πρώτη του αλησμόνητη αλητεία, «κρεμώντας» τον αειθαλή, αλλά στα τελευταία του, Σήμαν, λίγο μπροστά από τη γραμμή του κέντρου από τα δεξιά σε εκτέλεση φάουλ. Πολλοί θα είπαν τότε ότι ο πάλαι ποτέ πορτιέρε της Άρσεναλ το έπνιξε. Κι ακόμη το λένε. Όχι όμως κύριοι! Ο «Ρόνι» τον ξεφτίλισε! Και ήταν μόνο μια αρχή για τους κάθε λογής αντιπάλους του. Η επόμενη χρονιά δε (2003) θα τον βρει να μεγαλώνει ποδοσφαιρικά με τους μπλαουγκράνα, όπου και θα ζήσει μια μαγική 5ετία, «εκπαιδεύοντας» μέσα σε όλα και τον άφτιαχτο και άγουρο σωματικά, μα και διάδοχό του, Λιονέλ Μέσι…

Ήταν ένας αλήτης του ποδοσφαίρου ο Βραζιλιάνος, δίχως άλλο. Γιατί την έκανε ότι την ήθελε στα πόδια του. Γιατί την κουμάνταρε κατά το δοκούν. Παράλληλα, τη σεβόταν και τη διασκέδαζε. Έτρεχε μαζί της, τη «χάιδευε» γλυκά ενίοτε ή την «πονούσε» πολύ άσχημα ανά περιπτώσεις, όταν αποφάσιζε να τη διώξει από κοντά του, με σκοπό πάντα την «ανάπαυσή» της. Άλλοτε δε, την χάριζε απλόχερα στους συμπαίκτες του, έτσι, για να τη… γευτούν κι άλλοι.

Ήταν ένας τεράστιος αλήτης, πραγματικά. Γιατί όταν βαρέθηκε να παίζει μαζί της στο 100%, όπως μοναδικά ήξερε, άρχισε να κοιτάει… αλλού, ακόμη κι αν είχε πολλά να της προσφέρει. Τα ποτά, τα ξενύχτια, οι κραιπάλες με ό, τι αυτές συνεπάγονται και εν γένει η «καλή ζωή», που φέρνουν ο πακτωλός χρημάτων και η δόξα, ήρθαν σε πρώτη μοίρα για εκείνον. Ναι, για εκείνον τον τελευταίο, γνήσιο, ποδοσφαιρικό αλήτη από τη Νο1 γενέτειρα μπαλαδόρων Βραζιλία μιλάμε.

Ποτέ δεν τσαμπουκαλευόταν, αλλά αντιθέτως, με την πάντα πεταχτή -και με αιώνια ροπή προς το γεμάτο… ούλα χαμόγελο- γνάθο του, μοίραζε δωρεάν σακούλες, όταν σήμερα τις πληρώνουμε! «Έσπαγε» χωρίς φειδώ σπονδύλους αντιπάλων και διευκόλυνε τη ζωή των συναθλητών του, κάνοντας συνάμα ευτυχισμένους τους προπονητές του και στέλνοντας στα ουράνια τους πραγματικά ερωτευμένους με την μπάλα. Γιατί ο τύπος έπαιζε φαντεζί ποδόσφαιρο, αλλά πολλές φορές και τόσο τρομακτικά απλό. Γιατί έκανε ότι ήθελε με την μπάλα, γιατί απλώς μπορούσε. Γιατί γεννήθηκε έτοιμος για αυτό, γιατί τάχθηκε στο ποδόσφαιρο -όσο το επέτρεψε στον εαυτό του- με σκοπό να το παίξει τόσο καλά, όσο ελάχιστοι. Γιατί όλα μαζί, ντρίμπλα, τεχνική, φαντασία, ταχύτητα, οξυδέρκεια, ικανότητα στην πάσα, το σουτ και το τελείωμα, δεν μπορούν να τα έχουν πολλοί…

Ο Ροναλντίνιο «χάθηκε» επειδή ο ίδιος το επέλεξε, χάνοντας την ευκαιρία να μη δώσει το δικαίωμα σε κανέναν μας σήμερα να τον λησμονούμε για αυτό που θα μπορούσε να είναι! Και χάθηκε, καθώς προτίμησε, με χαρακτηριστική αφέλεια ίσως, τα… τριγύρω οφέλη της αναγνωρισιμότητας που μπορεί να προσδώσει σήμερα το ποδόσφαιρο, αντί να φροντίσει να βρίσκεται στο «τοπ» του αγωνιστικά. Γιατί αναμφισβήτητα θα μπορούσε να είναι μέχρι τα 35-36 του εκεί…

Ας είναι όμως. Ο ίδιος ξέρει γιατί δεν το έπραξε. Ο ίδιος ξέρει, επίσης, αν είναι πραγματικά χαρούμενος και ικανοποιημένος για το ποδοσφαιρικό του ποιόν. Ο ίδιος, σίγουρα, ξέρει αν η, φαινομενικά, γεμάτη χαρά οδοντοστοιχία του λέει πάντα την αλήθεια. Ο ίδιος, πάντως και στα γηρατειά του θα δικαιούται να λέει στα εγγόνια του πως υπήρξε ένας εκ των κορυφαίων της ιστορίας του ποδοσφαίρου και, με ή χωρίς υπερβολή, κατ’ επιλογή όχι ο κορυφαίος!

Το αν θα το μετανιώσει το ξέρει και πάλι ο ίδιος. Εμείς από τη μεριά μας, εκείνον το γελαστό, τελευταίο, μεγάλο ποδοσφαιρικό αλήτη θα θυμόμαστε και πάλι, χαζεύοντάς τον σε κάθε ευκαιρία ιντερνετικά ή στην τηλεόραση…

Ορίστε μια ελάχιστη γεύση στην επίσημη σελίδα του UEFA Τσάμπιονς Λιγκ στο twitter:

 

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...