9:00, 14/09/2017 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Όταν ο «αφέντης» φταίει που απουσιάζει…

«Ολυμπιακός Πειραιώς-Σπόρτινγκ Λισαβόνας: 2-3».Αυτό έγραφε το φωτεινό ταμπλό στο Καραϊσκάκη γύρω στις 22:40 προχτές το βράδυ. Έτσι απλά, λιτά και μάλλον πολύ αδίκως για τη φιλοξενούμενη ομάδα, αναλογιζόμενοι την πλούσια παραγωγικότητα φάσεων από μεριάς της (τα τρία δοκάρια είναι ένα μέρος της μόνο). Από την άλλη, τίποτα απολύτως δεν πήγε καλά για τον «αφέντη» (από το «obey your master» στο coreo) της φαληρικής έδρας. Κάτι όμως για το οποίο, πριν από όλα, φταίει ο ίδιος, όντας ουσιαστικά απών από την πρόκληση και τις ανάγκες της βραδιάς. Ο θεσμός όμως έχει συνέχεια…

Η τελευταία πρόταση δεν αφορά την όποια ουτοπική αισιοδοξία μπορεί να υπάρχει για μια καλύτερη ή συναρπαστική συνέχεια του ΟΣΦΠ στη διοργάνωση, αλλά απλώς την αμιγώς ποδοσφαιρική οπτική των πραγμάτων. Η Σπόρτινγκ ήταν και αποδείχτηκε «μανούλα» στο ανοικτό γήπεδο, όπως έχει χιλιοειπωθεί, αλλά απέναντι σε έναν, σχεδόν ανεξήγητα, ανέτοιμο, «αδιάβαστο» και παντελώς άνευρο για τη βραδιά γηπεδούχο. Το τελευταίο είναι που πλήρωσαν οι Πειραιώτες -και ευτυχώς γλιτώνοντας μια πιθανή συντριβή στο σπίτι τους- όταν στο πρόσφατο παρελθόν, τα θετικά αποτελέσματα ή η όποια θετική εικόνα τους ξεκινούσε από εκεί: Από το πάθος για διάκριση, από το μαχαίρι στα δόντια πριν την έναρξη και ως τη λήξη, από τη διάχυτη διάθεση για να μπουν τα πόδια στη φωτιά, από τον ποδοσφαιρικό εγωισμό, που, όταν ξεχειλίζει, φαίνεται ακόμη και στα μάτια του πιο αδαή…

Αυτός ο προσωπικός εγωισμός του, για κάτι παραπάνω από 15 λεπτά αγωνιζόμενου, Φελίπε Πάρντο έσωσε στο ελάχιστο από πλευράς πρεστίζ (και ίσως ουσίας, βλ. παρακάτω) την εφιαλτική βραδιά. Και αν υπήρχε έστω ένα 5λεπτο ακόμη, μπορεί να βλέπαμε και το θαύμα, που μόνο ως χαβαλές ακούστηκε από τα δικά μου χείλη κατά την παρακολούθηση του ματς: «Ο Πάρντο θα κάνει χατ τρικ και θα πάει Χ το ματς, μη φοβάστε». Αλλά με τα «αν», έχουμε πει, μόνο οι αιθεροβάμονες και όσοι θέλουν χαϊδέματα στα αυτιά θρέφονται και ούτε ξεγράφεται η ιστορία…

Αντ’ αυτού, λοιπόν, του πάθους που έπρεπε να επιδείξουν οι ερυθρόλευκοι, είδαμε στα πρώτα δευτερόλεπτα του παιχνιδιού το Μάριν να κάνει ένα αχρείαστο φάουλ στην αριστερή πλευρά της άμυνας των γηπεδούχων και να «στήνει» τόσο νωρίς γύρω από την περιοχή της ομάδας του την μπάλα για την αντίπαλη ομάδα. Αποτέλεσμα ήταν το 0-1, κάτι που προέκυψε σε συνδυασμό με την τραβηγμένη, μετά το δεύτερο άγγιγμα της μπάλας, άμυνα προς τα έξω, αλλά και τον ξεχασμένο Οφόε να καλύπτει τρεις επιτιθέμενους. Και σαν μην έφτανε αυτό, ο Καπίνο συναινεί με την τραγική, καθυστερημένη έξοδό του να δεχτεί τέρμα σχεδόν από τη γραμμή της μικρής περιοχής του. Επομένως τρία λάθη μέσα σε λίγα δεύτερα έφεραν το 0-1, πριν ακόμη κανείς αντιληφθεί ποια μπορεί να είναι η εικόνα του ματς εν συνεχεία.

Πριν από αυτά τα λάθη, ωστόσο, το βασικότερο όλων ήταν οι επιλογές του Χάσι. Και δεν είναι ότι το λέμε κατόπιν εορτής, αφού τόσο επιθετικογενή ομάδα μπορεί να «δουλέψει» σε διάρκεια μόνο αν «πνίξει» τον αντίπαλο από την αρχή και χωρίς, με κάποιο μαγικό τρόπο, να κινδυνέψει στα μετόπισθεν. Το δεκάρι Μάριν, το δεκάρι Φορτούνης, ο εξτρέμ Καρσελά, το σχεδόν δεκάρι Οτζίτζα, το οκτάρι Ζιλέ -που παίζει συνεχώς ως εξάρι- δεν μπορούν να αποτελούν μεσαία γραμμή, που μασάει σίδερα  σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ! Μια γραμμή, δηλαδή που να μαρκάρει με μανία και να τρέχει με λύσσα στην μπάλα (μόνο ο Καρσελά διαθέτει αδιαμφισβήτητη ταχύτητα, αλλά η διάθεσή του για αμυντική κάλυψη είναι απλώς ανύπαρκτη). Φυσικό και επόμενο, συνεπώς, η τελική γραμμή άμυνας να εκτίθεται, όταν δεν υπάρχει αμυντική διάθεση ή ικανότητα ήδη από τη στιγμή που έχει χαθεί η μπάλα ή βρίσκεται στην κατοχή του αντιπάλου, στις θέσεις άμυνας του.

Παρεμπιπτόντως, ο μισητός σε πολλούς Σεμπά, για το γεγονός ότι ως βραζιλιάνος δεν ξέρει μπάλα, έλειψε πολύ από το εν λόγω ματς. Όπως και ο Πάρντο, αν είχε τη  διάθεση που επέδειξε για το τόσο λίγο που αγωνίστηκε, καθώς και ένα εξάρι τύπου Σιώπη, που έφυγε δανεικός εφόσον δε χωρούσε, ή έστω… Ζντιέλαρ από την αρχή. Και πάλι 0-3 μπορεί να έδειχνε το ταμπλό στο 45΄, αποκλείεται όμως η εικόνα να ήταν τόσο αποκαρδιωτική.

Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα; Γιατί ήταν τόσο άνευροι όσοι αγωνίστηκαν; Κίνητρα δεν έχουν; Η απάντηση είναι απλή. Το στήσιμο ήταν πέρα για πέρα λάθος και κυρίως ότι δεν απέδωσε στο ελάχιστο. Γιατί, φάσεις πολλές από μία καλύτερη ομάδα μπορεί να δεχτείς, όπως και γκολ. Το να μην κάνεις όμως τίποτα, απέχει πολύ. Χάθηκε ξαφνικά η ποιότητα, αυτή που έφερε το Σύλλογο ξανά στη διοργάνωση των «αστεριών»; Σίγουρα όχι. Αυτό που συνέβη είναι ότι δυστυχώς για τον ΟΣΦΠ και τον κόσμο του έμελε το πρώτο ματς των ομίλων, για το οποίο και καιγόταν βαθμολογικά, να αποτελέσει το πιο δυνατό «χαστούκι» και ελπίζουμε μάθημα για τη συνέχεια. Ακόμη και αν βγει τέταρτος το Δεκέμβρη.

Θα υπάρξουν πολλοί, αν δεν έχει ήδη συμβεί, που θα αποθεώσουν τη Σπόρτινγκ και θα την αναγάγουν σε «ομαδάρα», σχεδόν ισάξια των Μπάρτσα, Γιουβέντους, δικαιολογώντας σε ένα βαθμό τον παραλίγο προχτεσινό διασυρμό στο Φάληρο. Από μεριάς μας, αυτό που είδαμε ήταν μια ομάδα, που σε αυτό το επίπεδο αποδέχτηκε με ευχαρίστηση την τόση ανυπαρξία και απαράδεκτη διάταξη των οικοδεσποτών και δεν τη συγχώρησε. Την ίδια στιγμή, όμως είδαμε και μια ομάδα που όταν πιέστηκε, έστελνε την μπάλα πλάγιο άουτ και έκανε λάθος μεταβιβάσεις. Μια ομάδα, της οποίας ο τερματοφύλακας, χωρίς να μειώνουμε τον Πατρίτσιο, δέχτηκε δύο τέρματα στα τρία σουτ που πήγαν εστία (είχε προηγηθεί εκείνη η προβολή του Τζούρτζεβιτς, που πρόλαβαν οι αμυντικοί με εξουδετερωμένο τον Πορτογάλο πορτιέρε). Μια ομάδα, που προηγήθηκε πριν καλά καλά αρχίσει το ματς και που το έκανε δικό της για 50-60 λεπτά αγώνα, παίρνοντας τους τρεις πολύτιμους βαθμούς, αλλά και δεχόμενη δυο γκολ, που ποτέ δεν ξέρεις αν θα τις κοστίσουν στον όμιλο (μπάλα είναι άλλωστε).

Όσο για εκείνους που θα πουν απλώς κομπλεξικά ότι «λόγω χαλάρωσης τα δέχτηκε», απλώς επιβεβαιώνει τα λεγόμενα μου, αντί να την αποθεώνει ή να μειώνει κι άλλο τον ΟΣΦΠ. Φυσικά από ένα σημείο και μετά, το αποτέλεσμα της έδινε τη δυνατότητα να κάνει διαχείριση δυνάμεων, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να «τρώει» τέρματα στις δύο ευκαιρίες του αντιπάλου της -ξαναλέμε- σε αυτό το επίπεδο.

Από εκεί και πέρα, η παντελής ισοπέδωση είναι για τους ξερόλες και τους μίζερους. Η λογική λέει πως ο ΟΣΦΠ θα βγει τέταρτος γιατί προχτές έχασε την ευκαιρία του να εμφανιστεί καν και να αντιμετωπίσει το βασικό του, αντικειμενικά, ανταγωνιστή στον όμιλο. Στο ποδόσφαιρο όμως πολλές φορές η λογική πάει στην άκρη όταν απλώς μαθαίνεις, αλλάζεις, εξελίσσεσαι και τουλάχιστον προσπαθείς μέχρις εσχάτων. Το ζήτημα, συνεπώς, είναι να έμαθε από την προχτεσινή γκέλα ολκής ο ΟΣΦΠ. Και πρώτα από όλους ο προπονητής του, ώστε αν, όπως αναμένεται, η ομάδα του «πέσει» και καταλήξει τελευταία, να πέσει μαχόμενη, με σχέδιο, εγωισμό και προσφορά από όσους κληθούν να ανταπεξέλθουν. Γιατί υπάρχει και το απώτερο μέλλον, αφού μην ξεχνάμε πως μιλάμε για καινούρια ομάδα, δουλεμένη μόλις δυόμιση μήνες.

Για κλείσιμο -επειδή υπάρχει και ρεβάνς στη Λισαβόνα, ενώ προφανώς παίζουν όλοι με… όλους και με ό, τι αυτό σημαίνει- παραθέτω απλώς αυτό που είχα αναρτήσει μετά την κλήρωση του Αυγούστου:

«Γιουβέντους, Μπάρτσα και Σπόρτινγκ… Οι πρώτοι πριν τρία χρόνια έπαψαν να φοβίζουν τόσο, οι δεύτεροι μαθηματικά κάποια στιγμή θα βρίσκονταν στο διάβα του -μάλλον θα έπρεπε να έρθουν με το φίλο Ερνέστο στο τιμόνι τους. Ρεαλιστικός στόχος; Το Γιουρόπα… Γιατί και διασυρμοί μπορεί να έρθουν συνάμα με βραδιές ονειρεμένες, μπάλα είναι. Από εκεί και πέρα η Σπόρτινγκ είναι η 4η του γκρουπ κι εκεί θέλει το βάρος…»

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το «ποιος είμαι»… Τσέκαρε στην «επαναστατική» μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις… Γιατί δεν είμαι μόνος μου…