15:21, 17/06/2017 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Ολυμπιακός ΒC: Με την ίδια συνταγή…

Ο κορμός του μπασκετικού Ολυμπιακού, παρά τις φετινές αποτυχίες, τελικά παραμένει ως είχε. Κι όταν λέμε «κορμός», είθισται πια όλοι να εννοούμε τους Έλληνες παίκτες, που εδώ και πάνω από μια πενταετία έχουν «δέσει» και πρωτοστατούν στις επιτυχίες της ομάδας (πλην έστω του Παπανικολάου που έλειψε 2,5 χρόνια), αλλά είναι πάντα «μαζί» και στις δύσκολες στιγμές του κλαμπ. Μένει τώρα το χτίσιμο του… υπόλοιπου παζλ, γύρω τους.

Οι παρούσες γραμμές οφείλουν να ξεκινήσουν από τα γεγονότα, όπως συνέβησαν χρονικά μέσα στην εβδομάδα, πριν το τελικό μας συμπέρασμα….

Πρώτον: «Ήρθε… νιος και γέρασε στον Ολυμπιακό ο σημερινός αρχηγός του (μαζί με το Σπανούλη), αλλά έχει ακόμη πολλά να δώσει, καθώς μαθηματικά πρόκειται για τον επόμενο ηγέτη του (έχει, ωστόσο, συμβόλαιο μέχρι το 2017). Οι φίλοι των Πειραιωτών σίγουρα τον θυμούνται πιτσιρικά να ποζάρει με την ερυθρόλευκη φανέλα κατά την παρουσίαση ΄΄νεοαποκτηθέντων’’, πλάι στον πολύπειρο Μπουντούρη, το ταλέντο Φέμερλινγκ και τον υπεραγαπημένο στο Λιμάνι Ντέιβιντ Ρίβερς κατά τη δεύτερη του φορά στο ΣΕΦ. Ήταν το μακρινό 2000…», γράφαμε, μεταξύ άλλων, στο αφιέρωμα το 2016, για τα 31α γενέθλια του Γιώργου Πρίντεζη.

Ο υπαρχηγός του Ολυμπιακού παραμένει, λοιπόν, στο Λιμάνι ως το 2020, όταν και λογικά θα φτάνει προς το φινάλε της πλούσιας καριέρας του. Παραπάνω λόγια δε χρειάζονται για το, αδιαμφισβήτητα, καλύτερο 4άρι στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον αναφορικά με το επιθετικό του κομμάτι, πέραν δε και της ηγετικής του φυσιογνωμίας. Άλλωστε και αυτά «παίζουν μπάλα» στον ομαδικό αθλητισμό γενικότερα! Οι Αγγελόπουλοι δεν το πολυσκέφτηκαν, προσφέροντας «δικαιωματικά» γη και ύδωρ, στον πλέον παλιό παίκτη στο ερυθρόλευκο ρόστερ και μια από τις πλέον σημαντικότερες «σημαίες» του, κρατώντας τον «σπίτι του», όπως και ήθελε! Μένει να δούμε, βέβαια, αν στο φετινό σχεδιασμό θα αποκτηθεί ένα δεύτερο καθαρόαιμο 4άρι, που εκ του αποτελέσματος φάνηκε πόσο απαραίτητο θα ήταν και φέτος. Είτε για να ξεκουράζει τον υπαρχηγό των ερυθρολεύκων, είτε για να παίζει διαρκώς όταν αναγκαστικά εκείνος θα απουσιάζει. Γιατί μην ξεχνάμε ότι και φέτος κάποιες φορές ο 32χρονος άσος αντιμετώπισε πρόβλημα τραυματισμών…

Δεύτερον: Το ίδιο, ωστόσο, θα κάνει και ο Βαγγέλης Μάντζαρης (μόλις 27 ετών). Ο, δίχως άλλο, παίκτης των… ημερών, από την π. Κυριακή και έπειτα, κάτι απολύτως φυσιολογικό λόγω του «πράσινου» παρελθόντος του ως φίλαθλος και κυρίως λόγω της υπαρκτής πρότασης από πλευράς «τριφυλλιού», καθώς και της γενικότερης ίντριγκας  που προηγήθηκε. Μια… ένταση η οποία εκτονώθηκε ή φούντωσε, αν θέλετε, μετά και τα χτεσινά από πλευράς Γιαννακόπουλου, που μιλούσε ουσιαστικά για «κρέμασμα» του ΠΑΟ την ύστατη στιγμή.

Ο Έλληνας γκαρντ θα παραμείνει στην ομάδα, που τον εμπιστεύτηκε πριν 6 χρόνια και… την εμπιστεύτηκε, μεγαλώνοντας κι άλλο μαζί της! Τα σενάρια, λοιπόν, από χτες το απόγευμα πήραν τέλος και ο Μάντζαρης, ευρισκόμενος σε τέλεια ηλικία μπασκετικά, συνεχίζει, απλώς, εκεί όπου ανδρώθηκε (με διπλασιασμό των αποδοχών του, πάντως, αλλά σίγουρα τα χρήματα των διοικούντων δε θα πάνε στο… βρόντο, σε καμία περίπτωση).

Και φυσικά, όλα συνέβησαν χωρίς τυμπανοκρουσίες από τον ίδιο, χωρίς λόγια που, προκαταβολικά, «πουλάνε» και αναπαράγονται, χωρίς πιέσεις, αν και η πορεία των πραγμάτων φυσιολογικά θα τον καθιστούσε «μαύρο πρόβατο» για την πλευρά που ΔΕ θα επέλεγε. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα χτεσινά περί… αθέτησης συμφωνίας και το όλο κλίμα, ξεχνώντας ότι μιλάμε πάντα για ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ παίκτες αναφορικά με το μέλλον που θα επιλέξουν, κάτι δηλαδή που περιλαμβάνει το οικονομικό, το αγωνιστικό, τη φιλοδοξία, τη σημαντικότατη ως κριτήριο συνήθεια και φυσικά το συναίσθημα. Το να απαξιωθεί τώρα ο Μάντζαρης, ακόμη κι αν αποδειχτεί πως έκανε φάουλ διαπραγματευτικά με την πλευρά των «πρασίνων», μόνο τον ίδιο «μεγαλώνει», καθώς δε γίνεται, από τη μία, να αποτελεί πόθο της Νο1 αντίπαλης πλευράς και από την άλλη, κάποιον, που θα τον ακολουθεί η φράση «σιγά τον παίκτη» ή «δεν είναι παντελονάτος» και όποια άλλη βλακεία…

Τρίτον: Εν αρχή -όλων- είναι ο ηγέτης! Ο Βασίλης Σπανούλης (ετών 35 και από το 2010 στην ομάδα), με τη σειρά του, συνεχίζει από εκεί που… σταμάτησε, κρατώντας τα ηνία της ομάδας εντός του παρκέ, αλλά και στα αποδυτήρια! Είναι ο φυσικός αρχηγός, ενώ είναι άλλωστε και η θέση του τέτοια, πλην της προσωπικότητάς του. Έχει ανάγκη τους υπολοίπους, με τους οποίους συνυπήρξε στο χτίσιμο ενός σταθερού Ολυμπιακού την τελευταία 6ετία-7ετία, όμως πέρα από αυτούς χρειάζεται ένα «μπακ απ» ικανό να τον αντικαθιστά και να τον ξεκουράζει, και γιατί όχι να αποτελέσει τον διάδοχό του στη θέση «1», όταν θα φτάσει η στιγμή της αποχώρησης. Αν δεν είναι φέτος η κατάλληλη ευκαιρία, τότε πότε;

Η περίπτωση Σλούκα ακούγεται και πάλι για το… νέο «Θρύλο», αν και ο ΠΑΟ ενδιαφέρεται όσο ποτέ, όμως όλοι δεν πρέπει να κάνουν σενάρια χωρίς να λογαριάζουν τη θέση του Ζοτς στη Φενέρ, ο οποίος ήταν και που τον ήθελε διακαώς στην ομάδα του. Θα έχει ενδιαφέρον. Από εκεί και πέρα, θεωρούμε πως ήρθε πλέον η στιγμή ο Τολιόπουλος (διαβάστε εδώ ξανά τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει πριν λίγο καιρό στο SR και το Γιάννη Μιχαλάκο) να πάρει τις πραγματικές ευκαιρίες του στην εν λόγω θέση και όχι μόνο στο «εύκολο», εγχώριο πρωτάθλημα. Γιατί και ο περιβόητος κορμός, ήτοι η βασική μηχανή από την οποία ξεκινά η ομάδα, κάποια στιγμή, θα θέλει το… γρασάρισμά της.

Έχουν γραφτεί τόσα και τόσα. Το στοίχημα για το νέο Ολυμπιακό είναι οι Αμερικανοί ή τέλος πάντων, οι ξένοι που θα πλαισιώσουν τον κορμό αυτόν, ο οποίος, πρέπει πάντα να θυμίζουμε πως περιλαμβάνει τους Παπανικολάου, Παπαπέτρου και Αγραβάνη πια. Και το αν θα ενσωματωθούν εύκολα, αν θα αποτελέσουν κομμάτι του κορμού αργά ή γρήγορα οι καινούριοι. Ο Μιλουτίνοφ, δε, με δύο χρόνια εμπειρίας ήδη, αν δεν μετακομίσει στο ΝΒΑ, βρίσκεται στο σωστό δρόμο πλήρους «ενσωμάτωσης». Οι Χάκετ και Λοτζέσκι είναι ζητήματα, που μάλλον επιδέχονται αρνητικού προσήμου. Η επόμενη μέρα θέλει παίκτες, ικανούς σουτέρ και καλούς αμυντικούς ταυτόχρονα, με αρχή της τον κορμό, αλλά… τέλος της τη συνολική δουλειά από όλους, ως ομάδα. Γιατί αυτός είναι ο Ολυμπιακός των τελευταίων χρόνων…

Η συνταγή υπάρχει και με το «καλημέρα» του σχεδιασμού της νέας χρονιάς δείχνει να ακολουθείται. Αν η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, τότε και ο πιο απαισιόδοξος ή γκρινιάρης θα πρέπει να μην ανησυχεί τόσο. Φτάνει να γίνουν οι σωστές κινήσεις. Μαθηματικά, δε θα βγουν όλες. Αυτό που θα πρέπει, επομένως, να αποφευχθεί από το νέο μπασκετικό Ολυμπιακό όμως, είναι να μη χρειάζεται να κάνει «υπερβάσεις» πάλι, να μην ζει με τις δυσκολίες του για άλλη μια χρονιά και πάραυτα να τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό. Να είναι κοινώς μια ομάδα, που θα έχει λύσεις με τις οποίες θα απαντά στα προβλήματα, που επίσης φυσιολογικά θα παρουσιάζονται. Ίδωμεν…

Υ.Γ.:  Το τελευταίο -ότι δεν είχε λύσεις τελικά- είναι που πλήρωσε ο φετινός ΟΣΦΠ, μένοντας άτιτλος στο τέλος μιας πολύ ζόρικης χρονιάς, ελέω και της νέας Ευρωλίγκα. Αυτό, μεταξύ άλλων, είχα προβλέψει και γράψει για το λόγου το αληθές, την 1/2/2017, εστιάζοντας στο πρόβλημα: «Βλέπω σενάριο 2013, δηλαδή τον Ολυμπιακό στο Final-4 και τον Παναθηναϊκό Πρωταθλητή Ελλάδος στο τέλος, αν οι Πειραιώτες σηκώσουν το 4ο ευρωπαϊκό της ιστορίας τους. Γιατί, η ιστορία πολλές φορές, όσο ευχάριστη μπορεί να γίνει, άλλο τόσο σπαστικά επαναλαμβανόμενη μπορεί να αποδειχθεί. Και αυτό, όμως, δε θα πρέπει να σημαίνει τίποτα για ένα σύνολο που ακόμη φτιάχνεται και ψάχνεται να καθιερωθεί ξανά (βλ. ΠΑΟ), καθώς και για μια ομάδα στεριωμένη και με την αξία της καθιερωμένη στο σήμερα και το «κοντινό» χτες (βλ. ΟΣΠΦ)».

Στο μόνο που, δυστυχώς, δε δικαιώθηκα ήταν η 4η ευρωπαϊκή κούπα των Πειραιωτών, οι οποίοι σταμάτησαν να… παίζουν κανονικό μπάσκετ με την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό, τερματίζοντας έτσι με το ασημένιο μετάλλιο στο θεσμό και μόνο…

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...