Οι ιδρυτές σου δε, άνθρωποι του εμπορίου και όχι μόνο, θέλησαν να δώσουν λόγο, χώρο και τρόπο έκφρασης στους ανθρώπους του Πειραιά και των συνοικιών του μέσω ενός αθλητικού συλλόγου. Έτσι, οι  Ανδριανόπουλοι (τα πέντε αδέρφια -και πρώτοι παίκτες σου- συν τον επιχειρηματία  πατέρα τους), ο «νονός» σου Καμπέρος, ο πρώτος σου πρόεδρος Μανούσκος και τόσοι άλλοι μαζεύτηκαν, τα συζήτησαν, τα βρήκαν και αποφάσισαν να σου δώσουν ζωή και υπόσταση.

mesa

Το πλήρες όνομά σου; «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς». Οι συνειρμοί, ξεκάθαροι. Άρχισες να αναπνέεις ως έφηβος από τα γεννοφάσκια σου, με το δάφνινο στεφάνι πάντα στο κεφάλι να μη σε ενοχλεί, αλλά να αποτελεί προέκταση, ανάγκη και αναπόσπαστο κομμάτι του. Άλλωστε, γι’ αυτό γεννήθηκες, για να παλεύεις για την τιμή, την δόξα, την αθλητική άμιλλα και φυσικά, την κορυφή.

Δεν άργησες να αρχίσεις να νικάς, να κερδίζεις τίτλους και να φέρνεις πολύ κόσμο κοντά σου, κάνοντάς τον ενεργό κομμάτι σου και μεγαλώνοντας μαζί σε επίπεδο αξίας και επιτυχιών. Η γεωγραφική περιοχή του Πειραιά και των περιχώρων ήταν μόνο η αρχή. Σε λιγότερο από τα μισά χρόνια ζωής σου, το προσωνύμιο «Θρύλος» άρχισε να σε ακολουθεί.  Έκτοτε, η χρήση της λέξης αυτομάτως παραπέμπει τη σκέψη σ’ εσένα, εκτός κι αν υπάρχει κάποιος που δεν ξέρει τίποτα για σένα, πράγμα δύσκολο. Ακόμα και οι «εχθροί» σου, πολλές φορές όταν σε βρίζουν, δεν παραλείπουν τη λέξη αυτή από τα «λογύδρια» τους.

Είσαι Θρύλος και αυτό αποτυπώθηκε στην αθλητική και ιστορική μνήμη από όταν σάρωσες, εκτός τα έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα της δεκαετίας του ’50, τη Σάντος του Πελέ το 1961, σε ένα φιλικό, αλλά σημαντικό σε αίγλη, παιχνίδι. Κάτι που τραγουδήθηκε, τραγουδιέται -και στον τωρινό ύμνο- και θα τραγουδιέται («Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ τρανέ, που εσάρωσες τη Σάντος την ομάδα του Πελέ…», από έναν πρότερο ύμνο της ομάδας του Πειραιά).

Δε θυμάμαι τον Πολυχρονίου να παίζει με τε «ερυθρόλευκα» σου ρούχα, γιατί δεν ήμουν ούτε καν… ιδέα τότε, αλλά έχω διαβάσει για το πώς έσβησε το βραζιλιάνο «μάγο», που ακόμη διαμαρτύρεται για το «ξύλο» που έφαγε από τον νεαρό τότε, Έλληνα σέντερ μπακ. Τους παίκτες που συμμετείχαν στη θρυλική εκείνη αρμάδα, Δαρίβα και τον Καραπατή τους είδα μια φορά στο δρόμο για το φαληρικό γήπεδο πριν 12 χρόνια, ενώ εικόνα από τον αειθαλή Ηλία Ρωσίδη έχω μόνο από το Βραδυποριακός-Ταλαιπωριακός της Μεγάλης Παρασκευής. Το συγχωρεμένο Μπάμπη Κοτρίδη δε, είχα την τύχη να τον δω την ίδια περίοδο να βρίσκεται σε ουρά σε κιόσκι του νέου ακόμη Καραϊσκάκη για να αγοράσει εισιτήριο, σαν ένας απλός, ταπεινός -πλην πολύ ηλικιωμένος- οπαδός σου. Εκεί, θα έλεγα, αναγνώρισα την αξία όλων αυτών του παρελθόντος…

Νιώθω απίστευτα άτυχος, που δεν γνώρίσα από πρώτο χέρι τι σημαίνει Γιώργος Δεληκάρης, το κατά πολλούς καλύτερο «δεκάρι» που φόρεσε τη φανέλα σου. Αισθάνομαι κάπως, που δεν άκουσα ζωντανά το «Υβ Υβ Υβ» για το… λουλούδι σου (σ.σ. τον Υβ Τριαντάφυλλο) ή το «έμπαινε Γιούτσο», και πολύ λίγος, που δεν είδα το Σιδέρη να ματώνει τα αντίπαλα δίχτυα.

Μου προκαλεί δέος το τρομερό δυστύχημα της «Θύρας 7» σε μια μέρα γιορτινή, θριαμβευτική αγωνιστικά (ήταν τότε που νίκησες 6-0 την ΑΕΚ), η οποία μόνο ως τέτοια δεν έχει μείνει στη μνήμη. Αλλά και αυτό είναι κάτι σημαντικό και μεγάλο, που έχει σημαδέψει τη μακρόχρονη πορεία σου.

Άρχισα να σε παρακολουθώ από πολύ μικρός και να καταλαβαίνω σιγά σιγά γιατί ο συγχωρεμένος πατέρας μου ήταν τόσο «άρρωστος» μαζί σου. Πρόλαβα για λίγο το «Μουστάκια» σου, τον Αναστόπουλο να σκοράρει με όποιο τρόπο ήθελε. Θυμάμαι πολύ αμυδρά τον Προτάσοφ και τον Ντέταρι, ενώ έμαθα πολύ αργότερα τι πραγματικά σήμαινε «Φούνες» για την εποχή εκείνη. Πρόλαβα για τα καλά εν δράσει τον Τσιαντάκη, τον Κωφίδη και… τον Όλεγκ Μπλαχίν στον πάγκο, αλλά κούπες δεν τους είδα -αυτούς και πολλούς άλλους- να σηκώνουν μαζί σου. Και αυτό όμως ήταν κάτι που σε γιγάντωνε…

Θυμάμαι τον αέρινο Καραπιάλη στα ίδια χρόνια, αλλά και μερικά μετά, επιτέλους, να… δικαιώνεται και να προλαβαίνει πριν κρεμάσει τα παπούτσια του να σηκώσει τέσσερα πρωταθλήματα (τα 4 από τα 7 συνεχόμενα της εποχής Κόκκαλη). Είδα το γερόλυκο Γκόγκιτς να στέλνει στον 7ο ουρανό τους οπαδούς σου απέναντι στη Γιουβέντους το 1999, μέχρι να σου τα χαλάσει λίγο πριν τη λήξη ο αέρας, ο «δικός» σου Ελευθερόπουλος και ο αντιπαθής -προπονηταράς σήμερα- Ιταλός Κόντε…

Είδα τον Τζιοβάνι να κάνει μαγικά με την μπάλα για την πάρτη σου, τον τεράστιο Ριβάλντο να τον ακολουθεί, αλλά και να σε στεναχωρεί πολύ ο τελευταίος, έστω για λίγο, ως αντίπαλος σου με την ΑΕΚ. Απόλαυσα τον Καρεμπέ να είναι πραγματικός σκύλος στο κέντρο σου, ενώ χάρηκα τον Τζόλε ως το μακροβιότερο ηγέτη σου.

Σε είδα να τρως απίστευτες κατραπακιές στην Ευρώπη, το 2007 να σπας την κατάρα των «διπλών», αλλά και τα τελευταία χρόνια να κάνεις τη Γηραιά Ήπειρο να παραμιλάει με μεμονωμένες και… μαζεμένες νίκες σου (βλ. νίκες με Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ατλέτικο Μαδρίτης, Μπενφίκα, Γιουβέντους, Άρσεναλ μέσα στo Emirates).

Έχω βαρεθεί να… σημειώνω εδώ και μια 20ετία -όπως λέγεται- να σε λοιδορούν για τις επιτυχίες σου στο ποδόσφαιρο, αλλά και για τις αποτυχίες σου στο μπάσκετ αναφορικά με τα εγχώρια κυρίως, στα οποία κυριαρχούσε ο «αιώνιος» αντίπαλός σου.  Θες δρόμο ακόμη για να υπερκεράσεις τη χαμένη διαδρομή -ενώ υπάρχει και ο Άρης στο ενδιάμεσο- σε αυτό το άθλημα, όμως το μέλλον σου ανήκει.

Είσαι πολύ νέος ακόμη, μην το ξεχνάς, ενώ δεν είναι και λίγες οι στιγμές που έχει χαρίσει στους φίλους σου με τις μπασκετικές κούπες κατά τη μισή και πλέον δεκαετία του ’90. Ήταν τότε, που ενώ το ποδοσφαιρικό τμήμα ήταν «έρμαιο» των πέτρινων χρόνων, κρατούσες την ερυθρόλευκη σημαία ψηλά ελέω της «σπυριάρας» μπάλας. Τα τρία ευρωπαϊκά δε, με κορυφαία στιγμή τον… πρόσφατο άθλο της Κωνσταντινούπολης το 2012, σε έχουν μεγαλώσει κι άλλο ως σύλλογο.

Το τμήμα, επίσης, του βόλεϊ σε επικουρεί όλα αυτά τα χρόνια, καθώς και εκεί είσαι ο άρχοντας του αθλήματος, ενώ το πόλο σου… ανήκει, αν και από άποψη τίτλων πρωταθλήματος ακόμη ο Εθνικός κατέχει τα ηνία στην Ελλάδα. Τα ερασιτεχνικά τμήματά σου (στίβος, κολύμβηση κλπ) επίσης είναι κομμάτια σου, που, αν και δεν χαίρουν ιδιαίτερης προβολής, παράγουν αθλητές, προσθέτοντας πολλές επιτυχίες στην πλούσια, συνολικά, τροπαιοθήκη σου.

Σήμερα, κλείνεις τα 92 σου χρόνια. Κοντεύεις έναν αιώνα ζωής γεμάτο δόξα, αλλά και δύσκολες στιγμές. Αυτές είναι όμως που συνεχίζουν να σε διαμορφώνουν μαζί με την αξιοζήλευτη παρακαταθήκη που κουβαλάς. Χρόνια σου πολλά, λοιπόν, Θρύλε των γηπέδων

Και… ως φινάλε, παρατίθεται ο ύμνος σου από τον αείμνηστο πια Λουκιανό Κηλαηδόνη, που… λέει ένα τραγούδι που του αρέσει:

 

********Επειδή η ειλικρίνεια πρέπει να είναι δεύτερη φύση μας, το παρόν κείμενο αποτελεί αναμόρφωση του περσινού τέτοια μέρα, με τον ίδιο υπογράφοντα…