9:00, 02/06/2016 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Ολυμπιακός BC: Έγινε αυτό που «έπρεπε»…

Τo πρωτάθλημα της φετινής Α1 της ελληνικής καλαθοσφαίρισης κατέληξε στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό, μόλις το 12ο στην ιστορία του. Μια ιστορία, στο τμήμα αυτό του συλλόγου, που γράφτηκε κατά κύριο λόγο κατά τη μισή και πλέον δεκαετία του ’90 και ανακόπηκε απότομα το 1998, για ν’ αρχίσει να ξαναγράφεται «ζωηρά», ουσιαστικά, μόλις το… κοντινό 2012. Έκτοτε ο Ολυμπιακός έχει σηκώσει τρία πρωταθλήματα (με το τελευταίο) συν τα δύο αλησμόνητα τρόπαια της Ευρωλίγκας, δείχνοντας ότι αρχίζει να κάνει αυτό που θα «έπρεπε»…

Ανήμερα της περασμένης Πρωταπριλιάς και στον απόηχο του ουσιαστικού αποχαιρετισμού της φετινής Ευρωλίγκας από τους Πειραιώτες, γράφαμε, μεταξύ άλλων, στο άρθρο με τίτλο «Κακά τα ψέματα, ο στόχος πρέπει να είναι άλλος» (μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ) τα εξής:

«Φετινή δύναμη του Ολυμπιακού αποτελεί, ωστόσο, και πάλι ο χαρακτήρας του, που βρίσκει το… ξεδίπλωμά του κυρίως στο σπίτι του, στο ΣΕΦ. Το ματς δε απέναντι στον Παναθηναϊκό, τον οποίο όχι απλώς νίκησε κατά κράτος προ διμήνου, αλλά κόντεψε να συντρίψει, πρέπει να αποτελεί οδηγό για τους Πειραιώτες στο υπόλοιπο της σεζόν, με την προσοχή να επικεντρώνεται, ήδη από σήμερα, αποκλειστικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Αυτή η κούπα είναι που θα δώσει τις βάσεις για τον αέρα που τείνει να χαθεί στο Λιμάνι μετά τη φετινή κακή, σε γενικές γραμμές, σεζόν. Αυτή θα απαλύνει τις πολλές ατυχείς στιγμές και τα δυνατά «χαστούκια». Αυτό δε το τρόπαιο, θα είναι και το δεύτερο συνεχόμενο πρωταθλήματος στην Α1, κάτι που έχει να συμβεί από τα χρόνια με τον «Ξανθό» στον πάγκο στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Διότι οι δυναστείες χτίζονται με κούπες εντός των συνόρων, παράλληλα με υψηλές βλέψεις στην Ευρωλίγκα και όχι το ανάποδο.

Ο Ολυμπιακός τα τελευταία έξι χρόνια -αν και αποπνέει υγεία στο μπασκετικό τμήμα εδώ και 10ετία περίπου- μετράει δύο Κύπελλα Ελλάδας (2010, 2011 απέναντι στους «πρασίνους»), δύο τρόπαια Ευρωλίγκας (2012, 2013) και δύο πρωταθλήματα «σπαστά» (2012, 2015 απέναντι και πάλι στον πολυπρωταθλητή Παναθηναϊκό). Η κατάκτηση του φετινού τίτλου δε θα πρέπει, επομένως, να αντιμετωπίζεται ως άλλη μια κούπα του μπασκετικού Ολυμπιακού και συνολικά του Συλλόγου, αλλά ως ένα σημαντικό τρόπαιο που θα δώσει σε αυτήν την ομάδα τον χαρακτήρα του αυτοκράτορα στο άθλημα. Κι όχι απλώς της ομάδας, που έχει μάθει να ανταπεξέρχεται στα δύσκολα…»

mesa1

Σε άλλα πέσαμε μέσα, σε άλλα όχι. Το ματς του π. χειμώνα ανάμεσα στους «αιωνίους» δεν ήταν δυνατό να αποτελέσει οδηγό, καθώς τα δεδομένα συνεχώς άλλαζαν στον Παναθηναϊκό, προς το καλύτερο, έκτοτε, ενώ το ΣΕΦ δεν αποδείχτηκε άτρωτο, αφού το break του 1ου τελικού έφερε σκιές πάνω από το Λιμάνι. Στον 3ο όμως η έδρα του φαληρικού σταδίου σίγουρα συνέβαλε στην ανατροπή και τη νίκη, πριν οι δύο νίκες στο ΟΑΚΑ -και με τον ίδιο τρόπο- δώσουν πανηγυρικά την κούπα στον «ήρωα» Σπανούλη και τους «μαχητές» συμπαίκτες του.

Η Ευρώπη, από τη μια, ήταν, είναι και θα είναι στόχος για τους παίκτες, τον προπονητή, την ΚΑΕ, το Λιμάνι ολάκερο και τους όπου γης φίλους του δαφνοστεφανωμένου έφηβου. Ωστόσο, όπως… έλεγαν και οι παραπάνω αράδες, στόχος έπρεπε και πρέπει να είναι το πρωτάθλημα εντός των συνόρων, ο Νο1 εγχώριος τίτλος, που κατά βάση -γιατί ΑΡΗΣ και ΑΕΚ έχουν ακόμη δρόμο- έχει διεκδικητή και κατακτητή τον Παναθηναϊκό.

Το φετινό επίτευγμα δεν πρέπει να ξεχαστεί εύκολα, ούτε ο τρόπος που ήρθε, ούτε στις συνθήκες κάτω από τις οποίες κατακτήθηκε και ενώ η χρονιά θα έμοιαζε απογοητευτική για την ομάδα του Σφαιρόπουλου, αν χανόταν μέχρι και η κούπα της Α1. Ο Ολυμπιακός, φέτος απογοήτευσε στην Ευρώπη, τέθηκε από νωρίς νοκ άουτ στο Κύπελλο από τον μετέπειτα κάτοχο Παναθηναϊκό, ενώ είχε τις ατυχίες με τόσους τραυματισμούς μέχρι και την τελευταία στιγμή (υπενθυμίζουμε πως στον 3ο τελικό εγκατέλειψε ο Πρίντεζης, ενώ στον 4ο ο Λοτζέσκι και ενώ και οι δύο δεν ταλαιπωρήθηκαν και λίγο κατά τη διάρκεια της σεζόν).

Το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να κατακτήσει το πρωτάθλημα απέναντι στον «αιώνιο», αξιοποιώντας πρώτα τα οφέλη του σπιτιού του. Το έκανε στο 50% με 1/2 νίκες στον Πειραιά και με 2/2 στο ΟΑΚΑ, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί από πλευράς Ολυμπιακού. Σήκωσε το πρωτάθλημα στις λεπτομέρειες και δη τελικά λόγω των δύο πανομοιότυπων «buzzer beater» του αρχηγού του (για το 66-68 και το 81-82) μες στο «σπίτι» του αντιπάλου του.

Το έκανε δε εκκωφαντικά στο «αντίο» του Διαμαντίδη και στην αναγέννηση του ρόστερ του ΠΑΟ από τον Πεδουλάκη, με τους σχεδόν παροπλισμένους Παππά, Χαραλαμπόπουλο, Παπαγιάννη να πρωταγωνιστούν και τον Καλάθη να «ντύνεται»… Διαμαντίδης σε όλη τη σειρά. Η viral πια φωτογραφία του κειμένου, άλλωστε, με το νικητήριο σουτ του Σπανούλη και την τελευταία άμυνα στην καριέρα του Διαμαντίδη, ούτε στημένη να ήταν για το πόσο μεγάλο είναι αυτό που συνέβη την π. Δευτέρα του βράδυ.

Ένα βράδυ, που έγινε αυτό που «έπρεπε», με τον Ολυμπιακό να δείχνει ότι θέλει τα ηνία στο ελληνικό μπάσκετ, όχι παρενθετικά και επιπόλαια, πέρα από τις «ευρωκούπες». Ο κορμός του, με τους Έλληνες Μάντζαρη, Πρίντεζη, Παπαπέτρου, Παπανικολάου και -ελπίζουμε και με- Αγραβάνη, το «Ματ» παίκτη Λοτζέσκι, το Χάκετ, το Γιανγκ που τώρα θα δείξει ποιος είναι, γύρω από τον αρχηγό Σπανούλη (εφόσον όλα πάνε καλά με την ανανέωσή του) και όποιον άλλον αναμφισβήτητα χρειάζεται στη θέση των γκαρντ, αποτελεί την εγγύηση για μια συνέχεια ανάλογη τουλάχιστον εκτός συνόρων .

Όχι, προκειμένου να «ποδοσφαιροποιηθεί» η υπόθεση «πρωτάθλημα» στο μπάσκετ, αλλά για να το παίρνει ο δικαιωματικά καλύτερος. Ο κατά κοινή ομολογία καλύτερος, ο οποίος, αφού θα είναι πρώτος και δυνατός με… διάρκεια στο «χωριό», θα μετρά τα κουκιά των δυνατοτήτων του και στην Ευρώπη, όπου αποδεδειγμένα, πάντως, ανήκει στην «ελίτ».

Υ.Γ.: Απόψε έχει φιέστα, αν και οι πανηγυρισμοί για την κατάκτηση του πρωταθλήματος ήταν ουκ ολίγοι. Αξιέπαινη δε η επιλογή της ΚΑΕ τα έσοδα της βραδιάς να δοθούν προς ενίσχυση του «Ερασιτέχνη» Ολυμπιακού.

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...