14:41, 15/03/2018 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Ο Στίβεν Χόκινγκ, το ποδόσφαιρο μας και… τα αυτονόητα

Από χτες η υφήλιος θρηνεί το θάνατο του διάσημου αστροφυσικού Στίβεν Χόκινγκ, που ήρθε, είδε, επέμεινε, έζησε πολύ περισσότερο από όσο θα φανταζόταν και ο πιο αισιόδοξος, άφησε έργο και απήλθε. Εδώ και κάτι μέρες, στο μεταξύ, η Ελλάδα θρηνεί -ξανά και ξανά- για το πεθαμένο ποδόσφαιρό της. Ήδη σήμερα, ο Χόκινγκ από κάπου αλλού -σίγουρα όχι από τον Παράδεισο- θα γελάει όρθιος παρέα με τον Αϊνστάιν για τα χάλια μας και το γεγονός πως η βλακεία αποδεικνύεται και πάλι ανυπέρβλητη, καθώς και για το ότι επανειλημμένως καλούμαστε να θίξουμε τα αυτονόητα μέσα σε ένα νοσηρό κλίμα…

Ο εκλιπών πλέον επιστήμων γελάει σήμερα, αλλά σιγά σιγά απογοητεύεται, χάνοντας το κέφι του. Γιατί επιβεβαιώνεται για την ύπαρξη στο μικρόκοσμό μας περισσότερων μαύρων τρυπών. Τρύπες, που δείχνουν μόνο κενό. Ένα κενό βρώμικο και χαώδες. Τρύπες, που την κενότητά τους έρχεται να καλύψει η επικίνδυνη και εμπρηστική ηλιθιότητα. Γιατί το να δικαιολογεί κανείς στο απειροελάχιστο καταστάσεις, όπως τα συμβάντα της περασμένης Κυριακής («ντου» και μέχρι και περίστροφο εντός γηπέδου, ευτυχώς αχρησιμοποίητο), ή πρόσφατα «χαρτάκια που δεν είναι επικίνδυνα», αφού δεν είδαμε αίμα, είναι αδιανόητο, μια μαύρη τρύπα. Εκεί που τελειώνει η λογική, όμως ξεκινά -και ξεκινούσε- το ελληνικό, επαγγελματικό ποδόσφαιρο…

Όλο αυτό δεν αποτελεί τίποτα άλλο από μια συζήτηση, που βολεύει για τη διαιώνιση της βλακείας και της ψευδαίσθησης ότι, με φόντο την ομάδα προτίμησής μας, είμαστε είτε πάντα οι αδιαμφισβήτητα καλύτεροι όλων, είτε οι πάντα πιο αδικημένοι και φυσικά μας φταίνε πάντα οι «άλλοι». Ακόμη και αυτοί που δε σχετίζονται με το γεγονός της εκάστοτε ποδοσφαιρικής μέρας, στην οποία μόνο ποδόσφαιρο δε χαρήκαμε, είναι εκείνοι που φταίνε πρωτίστως, αν όχι εντελώς. Ποτέ όμως ο εαυτός μας, ποτέ οι ευθύνες μας, ποτέ τα λάθη μας, ποτέ οι δόλιοι και άσχετοι στόχοι, που μπορεί να βγουν σε κακό, ποτέ η πιθανότητα να καταπατήθηκαν  όρια λογικής και στοιχειώδους ηθικής -για όρια νομιμότητας η αναφορά κρίνεται περιττή.

Ωστόσο, η παραπάνω συμπεριφορά συναντάται στο σύνολο της καθημερινότητας της ελληνικής κοινωνίας. Συνεπώς το ποδόσφαιρο, ως μια εκ των μικρογραφιών της, δε θα μπορούσε να μείνει έξω από το κάδρο, από τη στιγμή που περικλείει φανατισμό, «ιδεολογία» και τεράστια οικονομικά συμφέροντα για λίγους μέσα από τη γαλούχηση πολλών. Οι πολλοί όμως θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να αμυνθούν λίγο περισσότερο απέναντι σε αυτή τη χειραγώγηση  και «μόλυνση», που μόνο σε «απαίδευτα» μυαλά δεν  εισβάλλει. Αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει στα σχόλια κάτω από δημοσιεύσεις ρεπορτάζ ή άρθρων στα social media και φυσικά πως μπορεί να εισπράξει κάποιος τις εν λόγω γραμμές, γνωρίζοντας τη δική μου προτίμηση ομάδας…

Το να καταδικάζει κανείς δε πράξεις βίας, άμεσης ή έμμεσης, εκτεταμένης ή μη, και στη συνέχεια της… ρητορείας του να χρησιμοποιεί το «αλλά», αναφερόμενος φυσικά με ευκολία σε «αντίστοιχα» γεγονότα του πρόσφατου ή μακρινού παρελθόντος, είναι απλώς γελοίο. Το να συγκρίνουμε για χειρότερα ή πιο ήπια περιστατικά δε βγάζει πουθενά. Όμως όλη αυτή η κουβέντα παίρνει αξία, όταν ξεκινά και καθοδηγείται από τους «λειτουργούς» της δημοσιογραφίας, που απροκάλυπτα γίνονται φερέφωνα και «δεύτερα», ανεπίσημα γραφεία τύπου των ΠΑΕ, των οποίων το ρεπορτάζ καλύπτουν.

Προσωπικά, δηλώνω πως ντρέπομαι για αυτήν τη δημοσιογραφία. Διότι η «μαύρη τρύπα» στο ποδόσφαιρό μας μεγαλώνει κι άλλο, ξεχειλίζοντας περισσότερη βλακεία, ειδικά στη διαπίστωση χρόνων πως πολλές φορές «συνάδελφοι» λειτουργούν περισσότερο οπαδικά παρά καθαρά «υπαλληλικά», κάτι που, τουλάχιστον σε ένα βαθμό, θα δικαιολογούσε τη στάση τους.

Ο Στίβεν Χόκινγκ, από εκεί που βρίσκεται, είμαι σίγουρος πως αντικαθιστά το όποιο μειδίαμά του πια με ανέκφραστα χείλη. Το σώμα του, από καλοστεκούμενο, αρχίζει να καταρρέει ξανά, μην αντέχοντας να επιβεβαιώνεται πως είμαστε ένα «περισσότερο εξελιγμένο είδος πιθήκου στη γη», που τελικά δεν το διακρίνει η ικανότητα του να νιώθει ανώτερα συναισθήματα, αλλά να παραδίδεται στη νοσηρή χαζομάρα…

 

Υ.Γ.: Στις παραπάνω γραμμές δε γράφονται τίποτα παραπάνω από αυτονόητα πράγματα, για όποιον μπορεί να τα δει έτσι βέβαια, στο πλαίσιο μιας στοιχειώδους κοινής λογικής…

Υ.Γ.2: Σκόπιμα, επίσης, δεν αναφέρονται ονόματα ΠΑΕ και προσώπων, που μονοπωλούν πια την επικαιρότητα ή σχόλια περί διαιτησίας. Σήμερα είναι «αυτοί», χτες ήταν κάποιοι άλλοι, αύριο θα είναι κάποιοι άλλοι, δυστυχώς. Και αυτό δεν αποτελεί απαραιτήτως «τσουβάλιασμα», προκειμένου για το κράτημα ίσων αποστάσεων, αλλά μια απλή διαπίστωση πως μόνο τα γεγονότα ποικίλουν κατά καιρούς και το μέγεθός τους. Γεγονότα, που μόνο με το ποδόσφαιρο αυτό καθαυτό δεν έχουν να κάνουν.

Υ.Γ.3: Οι επαναλαμβανόμενες προτάσεις «αγανακτισμένων» και αηδιασμένων περί «θατσερικών» μέτρων στο ποδόσφαιρο έχουν κουράσει, αφού εκείνη η «κυρία» μόνο τη «βιτρίνα» -όπως επίσης κουραστικά έχω επισημάνει παλιότερα- κατάφερε να καθαρίσει, μετά από πολύ αίμα εντός των γηπέδων…

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...