12:20, 16/01/2018 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

O Σ. Σμυρνής ντεμπουτάρει συγγραφικά με το «Ανθρώπων Σκιές» και… σκοράρει στα μούτρα μας!

«Ανθρώπων Σκιές» (εκδόσεις «Πνοή»): 21 διηγήματα, 21 ιστορίες διαφορετικές, με ήρωες, ωστόσο, που μοιάζουν οικτρά μεταξύ τους, όπως και οι σκιές τους. Σκιές της πόλης, του δρόμου, του πεζοδρομίου, της κλειστής πόρτας, της κοινωνίας που ζέχνει. Σκιές αγοριών και κοριτσιών, αντρών και γυναικών, ακόμη και νεκρών εραστών. Είκοσι συν μία περιπτώσεις, γεμάτες έρωτα, συναισθήματα, ζωή και θάνατο, κυνικό ρεαλισμό, πολλή φαντασία, μα και σκληρή πραγματικότητα για όσους μπορούν να ταυτιστούν, αλλά και όσους φοβούνται να το πράξουν. Ο λόγος για την πρώτη συγγραφική προσπάθεια του καλού μου φίλου και νέου συγγραφέα Σπύρου Σμυρνή, που κυκλοφορεί από το π. φθινόπωρο.

«Συζητήσεις επί συζητήσεων με λουκάνικο και μπύρα ή/και χωρίς, είτε στου Ψυρρή, είτε στα Εξάρχεια ή φυσικά στο… εξωτικό Αιγάλεω, στην Έλλης 8 (ή 4, για κάποιο λόγο δεν το έχω συγκρατήσει τόσα χρόνια) ή στα μαγαζάκια εκεί γύρω για φαγητό, ποτό ή ρημαδοκαφέ. Για δυο και πλέον χρόνια όλο αυτό…

Σε μία εξ αυτών των συναντήσεων προέκυψαν και τα «βαφτίσια», ήτοι η ονοματοδοσία του βιβλίου του. Γιατί υλικό πλούσιο υπήρχε ήδη, ενώ δημιουργούταν μέρα με τη μέρα κι άλλο, είτε ως προσωπική του ψυχοθεραπεία είτε ως μια κατάθεση ψυχής (κλισέ, αλλά πραγματικό) και ως εξωτερίκευση παραπόνου, θυμού, επιθυμίας, λόγων και πράξεων, που συνέβησαν ή δε συνέβησαν και δε συμβούν ίσως ποτέ. Ένα δριμύ «κατηγορώ» επίσης για τους ανθρώπους που σκέφτονται πολύ αλλά πράττουν δύσκολα, καθώς και ένας φόρος τιμής σε όσους το «δύσκολα» αποτελεί τρόπος ζωής.

 Ανθρώπων Σκιές, λοιπόν. Η πρώτη συλλογή διηγημάτων από το Σπύρο Σμυρνή, που κανείς δεν πρέπει να χάσει. Φανερά επηρεασμένος από το «φίλο» του Μπουκόφσκι, αλλά κυρίως ορμώμενος από το έμφυτο ταλέντο του να είναι γραφιάς και την ανάγκη του να αφήσει ως παρακαταθήκη γραπτά τις σκέψεις του, ο Σπύρος δημιουργεί και θαυματουργεί μακριά από συμβάσεις και καθωσπρεπισμούς…». 

Η παραπάνω ανάρτηση από μεριάς μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το π. φθινόπωρο περιγράφει με λίγα λόγια την πορεία, όπως την έζησα «από μέσα», ωσότου το βιβλίο του Σπύρου κοντέψει να πάρει «ζωή», συνοψίζοντας και σε ένα βαθμό την ταυτότητα των γραφομένων του. Το ακόλουθο απόσπασμα/ περιγραφή στο οπισθόφυλλο του βιβλίου δε, αποτελεί μια σύνοψη ουσιαστικά του συγγραφέα για το τι φιλοξενείται μες στις εσωτερικές σελίδες του. Και τα λέει σχεδόν όλα:

«Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: Αυτοί που παλεύουν διαρκώς να βγάλουν το κεφάλι τους πάνω από τον βάλτο που λέμε ζωή και να ανασάνουν ελεύθερα και αυτοί που τα έχουν παρατήσει καιρό τώρα, γιατί βολεύτηκαν και αναπνέουν πια με μάσκες οξυγόνου. Άνθρωποι που κάποτε ήταν αγόρια και κορίτσια. Μεγάλωσαν δυστυχώς και μοιάζουν όλο και περισσότερο με τις Σκιές τους. Κάποιοι έχουν όνομα, κάποιοι όχι. Βρίζουν, πίνουν, καπνίζουν μανιωδώς, γελούν δυνατά, ερωτεύονται τύφλα, κάνουν σεξ χωρίς προφύλαξη, σκοτώνουν και σκοτώνονται».

Ο Σπύρος Σμυρνής, λοιπόν, αυτός ο Αιγαλεώτης «αλήτης» αποδεικνύεται δίχως άλλο ένας πολύ «μαύρος», underground συγγραφέας, που «αναπνέει» μέσα από την ανάγκη του για γραφή και καταγραφή όσων τον απασχολούν ή απλώς θα ήθελε να εκφράσει. Αν και όποιος τον γνωρίσει ως άτομο, δε θα μπορέσει να νιώσει εύκολα αυτήν του την πτυχή, ο δημιουργός του «Ανθρώπων Σκιές» θρέφεται από τις μικρές αυτές φανταστικές, αλλά και με δόσεις ωμού ρεαλισμού, ιστορίες. Και αυτό γιατί κάποιοι από τους χαρακτήρες, που έχει εμπνευστεί, δημιουργήσει ή απλώς περιγράψει, μπορεί και να είναι πραγματικοί. Τη «μάσκα οξυγόνου» ωστόσο, ο ίδιος μοιάζει να την έχει πετάξει ή έστω δουλεύει για αυτό…

Όσο δε κι αν μέσα από τα γραφόμενά του δείχνει περιθωριακός, μόνο τέτοιος ως άτομο δεν είναι. Μοναχικός ναι, τρομακτικά ρομαντικός επίσης, εσωστρεφής σίγουρα, «καμένος» ενίοτε, αλλά περιθωριακός όχι, με τίποτα. Το τσιγάρο δεν το έχει ακουμπήσει, όσο και αν οι ήρωές του καπνίζουν μανιωδώς, κουβαλώντας τη βρώμα της πίσσας και της νικοτίνης πάνω στα ρούχα και το κορμί τους. Το ποτό δε, μόνο στο πλαίσιο της παρέας το απολαμβάνει, μα και αυτό με σχετική ρέγουλα. Την ίδια στιγμή, οι πρωταγωνιστές των διηγημάτων του το «τσούζουν» άσχημα, καταστρέφοντας τα μέσα τους και ζουν ενίοτε πλάι στα ξερατά τους ή είναι ποτισμένοι με την άθλια οσμή τους.

Οι ήρωες του Σπύρου, ως επί το πλείστον, έχουν διαρκή ροπή προς την αυτοκαταστροφή, την ώρα που ο ίδιος δε φαίνεται να διέπεται από κάτι τέτοιο. Αυτό ίσως να συμβαίνει, μόνο όταν ερωτεύεται σφόδρα ή απλώς όταν νιώθει πως αυτός ο κόσμος, όπως τον μάθαμε και μας τον έμαθαν, δεν είναι με τίποτα γι’ αυτόν. Κάτι, που μάλλον συμβαίνει με κάθε γνήσιο γραφιά…

Το «ποιος» όμως και το «τι» είναι ο Σπύρος, αφορά τον ίδιο περισσότερο, άντε και τους σημαντικούς για αυτόν ανθρώπους του, που δεν είναι άλλοι από την οικογένειά του και τους πολύ φίλους του. Η ελάχιστη αναφορά στο χαρακτήρα του απλώς έρχεται να καταδείξει ένα πηγαίο συγγραφικό ταλέντο. Ένα ταλέντο, με το οποίο ξεδιπλώνει στο γραπτό με χαρακτηριστική ευκολία αυτό που θα ήθελε ή απεύχεται να ήταν ο ίδιος, αναλόγως φυσικά την ιστορία, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που με γλαφυρότητα και ζωντάνια περιγράφει.

Εν κατακλείδι, Ανθρώπων Σκιές, να το ακούσουν όλοι! Βρείτε το, διαβάστε το, μελαγχολήστε, ενοχληθείτε, ταυτιστείτε. Συνίσταται ανεπιφύλακτα σε όσους είναι φανατικοί βιβλιοφάγοι, αλλά και σε όσους απλώς μπορούν να βρουν τη δική τους σκιά μέσα στις 21 αυτές ιστορίες. Καθώς όπως λέει κι ο τίτλος, ο Σπύρος Σμυρνής σκοράρει στα μούτρα μας, δίνοντας υπόσταση και φωνή στις σκιές γύρω μας. Τις δικές μας σκιές…

 

*Το παρόν κείμενο αφιερώνεται στη μοναδική κυρία Δήμητρα, την αγαπημένη γιαγιά του συγγραφέα, που, δυστυχώς, «έφυγε» πριν λίγες ημέρες, ευτυχώς, πλήρης ημερών…

 

->Η σελίδα του βιβλίου στο facebook εδώ

->Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πνοή 

->Φωτό συγγραφέα: Αφροδίτη Ζαγγανά

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...