Στρατόπεδα συγκέντρωσης, κρεματόρια, ομαδικές εκτελέσεις, φούρνοι, ανθρώπινη τέφρα και θάνατος. Πολύς θάνατος. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όπου η ανθρώπινη ζωή εξευτελίζεται στο έπακρο, ένας Ούγγρος Εβραίος, ο Σαούλ παλεύει για να «σώσει» το πτώμα του γιου (;) του και να του προσφέρει μια αξιοπρεπή ταφή. Η ταινία «Ο Γιος του Σαούλ», που παίζεται στις κινηματογραφικές αίθουσες αυτό το διάστημα, είναι ένα φιλμ «βαρύ», ενώ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σκηνοθετική προσέγγισή του και ο τρόπος γυρίσματος, καθώς δεν πρόκειται για μια ταινία του Χόλυγουντ.  

Ο Σαούλ, ως μέλος της «Sonderkommando» (ομάδα Εβραίων κρατουμένων) είναι αναγκασμένος μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της να βοηθούν τους Ναζί κατά την υποδοχή ομοαίματών τους (σ.σ. Εβραίων) αιχμαλώτων και την τελική εξόντωσή τους στα αποπνικτικά κρεματόρια.  Όταν θα ανακαλύψει το πτώμα του μικρού παιδιού, θα ταχθεί μόνος του σε μια αποστολή ταφής της σωρού, με τη δέουσα, στοιχειώδη τελετή. Στόχος του είναι να βρει έναν αιχμάλωτο Ραβίνο, που θα «διαβάσει» το νεκρό παιδάκι και να το θάψει εκτός στρατοπέδου.

Η ταινία, την οποία υπογράφει σκηνοθετικά ο 38χρονος Ούγγρος σκηνοθέτης Λάζλο Νέμες, έχει κερδίσει ήδη το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών, ενώ περιλαμβάνεται στις υποψηφιότητες για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στις «Χρυσές Σφαίρες», που επίκεινται. Η εν λόγω ταινία αποτελεί και το σκηνοθετικό ντεμπούτο για ταινία μεγάλου μήκους για τον Νέμες, ενώ το σενάριό της συνυπογράφει ο ίδιος με την  Κλάρα Ρόγιερ.

mesa2

«Ο Γιος του Σαούλ» έχει κερδίσει ήδη πολύ καλές κριτικές, πέραν του βραβείου και της υποψηφιότητας παραπάνω, και είναι λογικό, καθώς σίγουρα προσφέρει κάτι το διαφορετικό. Η σκηνοθετική ματιά του Νέμες από την αρχή της ταινίας επιτάσσει η κάμερα να ακολουθεί με κοντινή λήψη είτε την πλάτη του πρωταγωνιστή, είτε τις εκφράσεις του προσώπου του (τα «γκρο» πλάνα έχουν την τιμητική τους) και τις όποιες συναισθηματικές συγκρούσεις αυτές εμπεριέχουν.

Πραγματικά, πλάνα στα οποία δεν περιλαμβάνεται ο υποδυόμενος το Σαούλ χαρακτήρας αποτελούν μειοψηφία, ενώ οι προαναφερόμενες εκφράσεις του, αν και συνεχώς δοσμένες στο ίδιο μοτίβο, δείχνουν διαφορετικές και αυτό περνά στο θεατή. Αυτό μάλλον θέλησε να κάνει και ο Ούγγρος σκηνοθέτης, να μας περάσει δηλαδή την αγωνία, τον κίνδυνο, την τόλμη, το φόβο και ταυτόχρονα την προσήλωση, την ψυχραιμία και την επιμονή του πρωταγωνιστή στο στόχο του, να τιμήσει το κουφάρι του παιδιού. Το πετυχαίνει αυτό, ενώ όσο κι αν η φρίκη των κρεματορίων αντιμετωπίζεται με απάθεια από τους εργάτες της «Sonderkommando» και τον ίδιο το Σαούλ, αυτή η απάθεια σοκάρει.

Το μόνο που μετριάζει τη φρίκη του αδίσταχτου και εγκληματικού πολέμου είναι η επιλογή του σκηνοθέτη να «κρύβει» το φόντο. Η δραστηριότητα γύρω και πίσω από την πλάτη ή το πρόσωπο του πρωταγωνιστή είναι κυριολεκτικά θολή, μια σκηνοθετική άποψη που μάλλον κουράζει το μάτι, ενώ αφήνει και κενά.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ταινία που δεν προσφέρεται για αναψυχή, αλλά για προβληματισμό και ευαισθητοποίηση. Η δράση της ναζιστικής θηριωδίας χρονικά τοποθετείται μόλις 70-75 χρόνια πίσω, την ώρα που, σήμερα, η ακροδεξιά προελαύνει σε μια ταραγμένη Ευρώπη…

Δείτε εδώ το επίσημο τρέιλερ της ταινίας (παραγωγή: Γκαμπόρ Σίπος, Γκαμπόρ Ράγνια):

Ενδεικτικά, παίζουν οι: Γκέζα Ρόχινγκ, Λεβέντε Μολνάρ, Ουρς Ρεχν, Τοντ Χάρμοντ, Σάντορ Ζσότερ, Αμιτάι Κεντάρ, Ούβι Λόερ, Κριστιάν Χάρτινγκ, Τζέρζι Βαλσζάκ, Μαρσίν Τσζαρνίκ, Λεβέντε Οριμπάν, Ατίλα Φριτζ.

Το φιλμ παίζεται ήδη εδώ και ένα μήνα περίπου στους κινηματογράφους (από τις 12 Νοεμβρίου), ενώ είχε κάνει πρεμιέρα στο 56ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αναζητείστε την…