16:30, 17/12/2015 | Συντάκτης: Γιάννης Τσεντούρος

Noel όπως λέμε Χριστούγεννα

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Μέρες γιορτινές φτάνουν και το Sport Revolution, πιστό στην προσαρμογή του στην εκάστοτε χρονική περίοδο, αλλά και την «παράδοση» της Πέμπτης, σας προσφέρει μία ιστορία αληθινή, ντυμένη με την μαγεία ενός παραμυθιού.

Οι μέρες γίνονταν όλο και πιο κρύες στην πόλη της Αθήνας. Ένα απο αυτά τα παγωμένα απογεύματα που μοιάζουν απαράλλαχτα στο πέρασμα του χρόνου, εκείνος βγήκε απο το σπίτι χαμογελαστός. Τα λαμπάκια και οι στολισμοί είχαν αρχίσει να κάνουν ακόμη πιο έντονη την εμφάνιση τους. Όσο περπατούσε κοίταζε κάθε τόσο την αντανάκλαση του στις φωτεινές τζαμαρίες για να δει αν ήταν όλα στη θέση τους. Το κασκόλ του, ο γιακάς του μπουφάν του, όλα. Ήθελε να αγγίξει την τελειότητα. Άλλωστε αυτό προσδοκούμε όλοι σε ένα πρώτο ραντεβού. Την πρώτη καλή εντύπωση. Εκείνη που θα κάνει τη διαφορά. Όση διαφορά κάνει τελοσπάντων. Το ραντεβού δεν τον είχε αγχώσει ιδιαίτερα, παρόλο που κοίταζε το ρολόι του ανα τακτά χρονικά διαστήματα.

Όσο κατέβαινε στον υπόγειο σταθμό παρατηρούσε τους ανθρώπους γύρω του. Άλλοι προχωρούσαν βιαστικά, άλλοι πήγαιναν για την βραδυνή τους έξοδο. Νέοι, παιδιά, μεγάλοι, χαμογελαστοί, σκυφτοί, κόσμος. Του άρεσε να βρίσκεται μέσα στη πολυκοσμία. Δεν είχε αισθήματα μοναξιάς, όμως όταν βρισκόταν μέσα στη βουή του κόσμου ένοιωθε ενέργεια. Στο τρένο παραχώρησε τη θέση του σε μια ηλικιωμένη και ένιωσε γεμάτος απο τα ευχαριστήρια της. Το χαμόγελο δεν ξεκολλούσε απο το πρόσωπο του. Όχι τόσο για την ευγενική του στάση, αυτή ήταν ανέκαθεν στοιχείο της προσωπικότητας του. Εκείνη ήταν που τον έκανε ευδιάθετο. Εκείνη που τον περίμενε στο κέντρο για την πρώτη τους βόλτα.

2

Είχαν μιλήσει πριν μέρες και γνώριζαν ορισμένα αφελή πράγματα ο ένας για τον άλλον. Η γνωριμία τυχαία, όπως όλα εκείνα τα πράγματα στη ζωή που δημιουργούν αναμνήσεις. Εκείνος έφτασε στην ώρα που είχαν ορίσει. Εκείνη ήταν ήδη στο καφέ που περίμενε με τις φίλες της. Γρήγορα περπάτησε προς το τραπέζι και χαιρέτησε μια μια τις κυρίες που τον κοίταζαν χαμογελαστές. Απο αυτά τα χαμόγελα, ένα ήταν που τράβηξε την προσοχή του. Δε το έδειξε όμως. Πιο δίπλα στα μικρά τραπέζια βρίσκοταν τυχαία δύο φίλοι του. Πηγαίνοντας εκεί να χαιρετήσει είδε με την άκρη του ματιού του εκείνη με τις φίλες της να κάνουν τα συνηθισμένα συμβούλια. Απο αυτά που βγάζουν τις πρώτες εντυπώσεις.

Αφού την έκλεψε απο τις φίλες, ξεκίνησαν την βόλτα τους. Είχε σκεφτεί το μέρος που θα την πήγαινε απο την προηγούμενη μέρα. Noel έλεγε σε μια μαρκίζα. Χριστούγεννα στη γαλλική διάλεκτο. Του άρεσε να κάνει σχέδια. Και ήταν σωστά τα πλάνα του διότι το μέρος της άρεσε πολύ. Είχε χρώματα, ήταν στολισμένο, ζεστό και σοβαρό. Φώναζε Χριστούγεννα απο παντού. Τίποτα δεν είχε σημασία απο αυτά για εκείνον όμως. Το σημαντικότερο πράγμα το είχε πετύχει απο τη στιγμή που την είδε. Το χαμόγελο της.

Αφού ξεπεράστηκε η αμηχανία εκείνης, αλλά και εκείνου, γρήγορα τα λόγια τους έγιναν όμορφα, απόρροια της χημείας που φαινόταν ότι είχαν. Μιλούσαν για διάφορα πράγματα απο εκείνα που αποκτούν νόημα μόνο όταν τα λες με κάποιον που σου κάνει εκείνο το κλικ. Δε ξέρω γιατι το λένε κλικ. Θα μου άρεσε να το λέω κάτι. Όπως θα άρεσε και σε εκείνον. Απο εκείνο το τέλειο δευτερόλεπτο που ο χρόνος παγώνει, επειδή κάτι είπε εκεινη, κάτι χαμογέλασε αυτός, κάτι κοιτάχτηκαν στα μάτια. Κάτι.

1

Η θεωρία της σχετικότητας έβρισκε ακόμη μια φορά απόλυτη εφαρμογή, αφού κάθησαν αρκετή ώρα σε εκείνο το μαγαζί που θύμιζε Χριστούγεννα. Εκείνος όμως νόμιζε ότι είχαν περάσει λίγα δευτερόλεπτα απο την αρχή τους. Η ώρα όμως σαν κλεψύδρα τελείωνε και κατηφόρισαν προς στο σταθμό για το τρένο προς τα σπίτια τους. Την συνόδεψε και περίμενε. Δεν ήθελε να χάσει ούτε δευτερόλεπτο μαζί της. Εκείνη μιλούσε ασταμάτητα όμως εκείνος άκουγε μόνο την μοναδική χροιά της φωνής της. Δεν τον ενοχλούσε η γοητευτική φλυαρία της. Το μόνο που κατάφερνε ήταν να ενισχύει το χαμόγελο του. Ένα φιλί της στο μάγουλο του ήταν αρκετό για να γεμίσει όλο του σώμα ζεστασιά. Μια αμοιβαία καληνύχτα έγραψε τον επίλογο μια μοναδικής βραδιάς για δύο ανθρώπους. Η ενός; Εκείνος ήταν έτοιμος να της χαρίσει το κόσμο. Εκείνη είχε το δικό της.

 

 

Γιάννης Τσεντούρος

Δηλώνω Υδροχόος χωρίς να γνωρίζω απο ζώδια. Γράφω όπως θέλω να διαβάζω. Η μπάλα, το καλό κρασί και οι ταινίες θρίλερ, συμπληρώνουν το τρίπτυχο της καλής ζωής. Τα ξενύχτια με έσωσαν απο τον αθλητισμό και με έστειλαν στο Κ.Α.Ρ. Στο Sport Revolution βρήκα την Ιθάκη μου και τη Μύκονο.