21:30, 02/07/2017 | Συντάκτης: Κώστας Πρατικάκης

Ναι μωρή Ελλαδάρα

Ναι μωρή Ελλαδάρα. Το είδαμε κι αυτό. Κατά την απονομή μεταλλίων, μετά τη λήξη του αγώνα Παναθηναϊκός – Φάρος Κερατσινίου, στο πλαίσιο του Πανελληνίου πρωταθλήματος Κορασίδων(!), το οποίο κατέκτησε η ομάδα του Παναθηναϊκού, γονείς πλακώθηκαν μεταξύ τους στο Βόλο. Και τα κορίτσια που είναι Κορασίδες, δηλαδή, μαθήτριες Γυμνασίου μέχρι το πολύ πρώτες τάξεις Λυκείου έβλεπαν τους γονείς τους να πλακώνονται.

Ναι μωρή Ελλαδάρα. Κάτω από τον πάτο υπάρχει και ο απόπατος. Φτάνεις μέχρι το Βόλο, για να δεις την κόρη σου να παίζει τον αγώνα της ζωής της μέχρι εκείνη τη στιγμή, αφού στην ηλικία των 15, πόσες φορές να έχει πάει σε τελικά Πανελληνίου Πρωταθλήματος και πλακώνεσαι με άλλους γονείς.

Ναι μωρή Ελλαδάρα. Καταφέρνεις να κάνεις την κόρη σου να κλαίει και να της αμαυρώνεις την πιο όμορφη αθλητική στιγμή της ζωής της. Ναι ρε γίγαντα, κατάφερες να κάνεις την κόρη σου να ντρέπεται και να ανησυχεί, μήπως μεγαλώνοντας γίνει σαν εσένα.

Ναι μωρή Ελλαδάρα. Σαν ειρωνεία. Μία εβδομάδα μετά την μεγαλύτερη επιτυχία της Εθνικής Ελλάδας Γυναικών, εκεί που όλοι πανηγυρίζαμε, γιατί θα έρχονταν νέα κορίτσια στο μπάσκετ, έρχεται αυτό το βίντεο να σου φωνάξει: «Κάτσε κάτω ρε βλάκα, θες και ανάπτυξη». Εκεί που μοιράζονταν ευχολόγια, κορόνες για το αντίστοιχο ’87  της Εθνικής Ελλάδας, εκεί αυτό το βίντεο έρχεται να σε αηδιάσει.

Ναι μωρή Ελλαδάρα. Και φυσικά όλοι σπίτια τους. Κανένας Εισαγγελέας, καμία κύρωση, καμία τιμωρία για τους γονείς που ξεφτυλλίζουν την έννοια του γονέα. Ντάξει, μια στραβή έγινε, μην γενικεύεις, η γενίκευση είναι η αρχή του φασισμού. Δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Ναι μωρή Ελλαδάρα. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, είναι χειρότερα. Γιατί δυστυχώς στα ελληνικά γήπεδα στις μικρές ηλικιακά κατηγορίες έχουμε δει τα χειρότερα. Γονείς να βρίζουν χυδαία το διαιτητή, γονείς να βρίζουν χυδαία τον προπονητή της ίδιας της ομάδας τους, γονείς να βρίζονται μεταξύ τους, γονείς να μπουκάρουν σε αγωνιστικούς χώρους, γονείς να τραμπουκίζουν όποιον αδικεί το βλαστάρι τους.

Ναι μωρή Ελλαδάρα. Aυτοί οι γονείς είναι oi- συγχωρήστε μου το χαρακτηρισμό- ΛΕΒΕΝΤΟΜΑΛΑΚΕΣ. Γονείς με κόμπλεξ, που συνήθως λένε: « Έπαιζα κι εγώ μπάσκετ και ξέρω», γονείς που δεν κατάφεραν να γίνουν αυτό που ονειρεύονταν και μέσα από τα παιδιά τους κυνηγάνε να εκπληρώσουν τα δικά τους όνειρα και να καλύψουν τα δικά τους κενά. Γονείς που τρώνε παντόφλα σπίτι τους και βγάζουν τα απωθημένα τους στο γήπεδο που παίζουν τα παιδιά τους.

Ναι μωρή Ελλαδάρα. Φυσικά υπάρχουν και αξιοπρεπείς γονείς που απλώς καμαρώνουν τα παιδιά τους κερδίσουν, χάσουν. Και πολλές φορές για να είμαστε δίκαιοι είναι η πλειοψηφία. Όμως καλύπτονται από τις φωνές των τραμπούκων, που δηλητηριάζουν τα παιδιά τους. Εσείς που σήμερα πλακωθήκατε μπροστά στα μάτια των κοριτσιών, σκεφθείτε πως αισθάνονται αυτά τα κορίτσια. Σκεφθείτε πόσο τις δηλητηριάσατε, σκεφθείτε τι κακό τους κάνατε. Όταν γυρίσετε σπίτι σας, βέβαια, μην ξεχάσετε να πείτε ο άλλος έφταιγε. Τη στιγμή που θα το πείτε αυτό κοιταχτείτε στον καθρέφτη.

Από το 14ο λεπτό και μετά αρχίζουν οι ομορφιές:

Κώστας Πρατικάκης

Γνωστός και ως Πρατ. Όταν, λοιπόν, σε ένα μονό στο μπάσκετ μου φώναζαν Πρατ πάσα, Πρατ σούταρε, Πρατ σκριν, ο αντίπαλος ρωτάει γιατί Μπραντ, επειδή μοιάζει στον Μπραντ Πιτ; Τα γέλια των συμπαικτών μου με πείσμωσαν και με έστειλαν αμέσως μετά τη Νομική, στο ΚΑΡ όπου γνώρισα την υπόλοιπη συμμορία του Sportrevolution. Για να με διαβάζεις, σημαίνει πως ούτε εσύ είσαι καλά στα μυαλά σου, οπότε πάμε να γίνουμε πολλοί. One solution – sport revolution( γ ρ α φ ι κ ό τ α τ ο ς)