15:08, 08/05/2016 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

«Μάνα, φεύγω, πάω γήπεδο…»

Κανονικά, σήμερα θα έπρεπε να γράφουμε για το χτεσινοβραδινό τελικό Κυπέλλου Ελλάδος, το τι αποκομίσαμε, τα ανάλογα «εγκώμια» ή βάσει λογικής, μετά και τα όσα είχαν προηγηθεί, κάποια κακώς και πάλι κείμενα. Ο τελικός δεν έγινε όμως και άγνωστο παραμένει, ουσιαστικά, αν θα διεξαχθεί και ποτέ, όσο κι αν η ΕΠΟ… ονειρεύεται την επόμενη Κυριακή (15/5), εν μέσω των πλέι οφς, στα οποία, ωστόσο, για κάποιο περίεργο λόγο δεν διακυβεύεται η τήρηση της «κοινωνικής ειρήνης». Εν ολίγοις, η «μητέρα των μαχών» στο ελληνικό Κύπελλο δεν ξέρουμε καν αν θα πάρει ζωή… φέτος! Ας είναι όμως, αφού ευτυχώς άλλες… μητέρες έχουν περισσότερη σημασία!

Δεύτερη Κυριακή του Μάη σήμερα, και η μέρα αυτή, όσο εθιμοτυπική και αν μοιάζει, τόσο σημαντική είναι. Και αυτό γιατί την τιμητική τους έχουν οι μητέρες όλου του κόσμου, που γιορτάζουν, κάτι πολύ πιο σημαντικό από οποιαδήποτε βλακώδη αντιπαλότητα εντυπώσεων και συμφερόντων (για τη «μητέρα των μαχών» το… υπονοούμενο). Γιατί σε αυτές τις γυναίκες οφείλουμε κυριολεκτικά την ύπαρξής μας και μεγάλο μέρος της ανατροφής μας, όσο και αν, ειδικά τα αγόρια, πολλές φορές έχουμε πρότυπο μεγαλώνοντας κυρίως τον πατέρα μας. Τα «χρόνια πολλά», επομένως, από μένα και το SR κρίνονται απαραίτητα, ανήμερα μια τέτοιας, ιδιαίτερης γιορτής:

Χρόνια πολλά, λοιπόν, στις μητέρες, που μας έφεραν σε αυτόν τον κόσμο, που ταλαιπωρήθηκαν να μας μεγαλώσουν, που στερήθηκαν πράγματα για εμάς, τελειώνοντας τη δική τους ζωή από τη σύλληψή μας σχεδόν και αρχίζοντας να ζουν αποκλειστικά για μας…

Χρόνια πολλά στις μανάδες, που έφτυσαν αίμα για να μας μεγαλώσουν και να μη μας λείψει τίποτα -όχι στο υλικό/οικονομικό κομμάτι- και που είναι πάντα «εκεί», φροντίζοντας υπέρ το δέον, ενίοτε, για να μη στεναχωρηθούμε ποτέ…

Χρόνια πολλά στις μητέρες εκείνες, που είτε έπνιγαν τις σκέψεις τους για να είμαστε καλά, είτε σε αυτές που έκαναν ακριβώς το αντίθετο πάντα, νομίζοντας ότι μας προστατεύουν με τον παρεμβατισμό τους και τις υποδείξεις τους…

Χρόνια πολλά στις μαμάδες, που θα μας θεωρούν πάντα παιδιά, ακόμα και όταν δε θα μπορούν να μας προσφέρουν όσα θέλουν, όταν πια οι κρόταφοι ή τα μαλλιά μας θα είναι πολύ γκρίζα ή άσπρα…

Χρόνια πολλά στις απτόητες γιαγιάδες, που είναι «δυο φορές μαμάδες»…

Χρόνια πολλά στις γυναίκες, που γίνονται οι σκληρότεροι άντρες, προκειμένου να επιβιώσουν για χάρη των παιδιών τους…

Χρόνια πολλά στις μανάδες, που  ζουν μέσα στην ανέχεια, αλλά δε λυγίζουν…

Χρόνια πολλά στις δύσμοιρες εκείνες μητέρες, που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και τραυματίστηκαν ψυχικά και σωματικά, απλώς αναζητώντας μια καλύτερη τύχη για τα παιδιά τους…

Χρόνια πολλά στις μαμάδες, που πολεμούν κυριολεκτικά, με το όπλο στα χέρια και με το μωρό παραμάσχαλα (ναι, υπάρχουν και τέτοιες στις μέρες μας)…

Χρόνια πολλά και καλή δύναμη, σε όσες τις έφεραν τα λάθη τους, συγκυρίες, κακές και κάκιστες επιλογές ή λάθη άλλων να γεννούν μέσα σε κελιά και φυλακές…

Χρόνια πολλά, επίσης, στις γυναίκες, που ατύχησαν στο ζήτημα του «βιολογικού τίτλου», αλλά στάθηκαν και με το παραπάνω ως μάνα και πατέρας μαζί σε ανθρώπους, όχι αίμα τους, τους οποίους ανέλαβαν να θρέψουν…

Χρόνια πολλά  στις μανάδες, που αγωνιούν κάθε φορά που τα παιδιά τους πάνε στο γήπεδο για την αγαπημένη τους ομάδα, που ακολουθούν ό, τι άλλο κάνουν με πολύ πάθος, ενδεχομένως, ή που συμμετέχουν σε καθημερινούς αγώνες, διεκδικώντας…

Αντί επιλόγου -και για να το ελαφρύνουμε και λίγο- ακολουθεί ένας διάλογος φανταστικός, που σίγουρα, πάντως, έχει υπάρξει…

-Μάνα, φεύγω, πάω γήπεδο!

-Να ντυθείς καλά παιδί μου!

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...