Δυο 16χρονοι έκαναν κοπάνα από το σχολείο και πήγαν για καφέ. Άλλωστε, και στο σχολείο που πήγαιναν, αγγαρεία έκαναν, αφού τους τα «έλεγαν» μια χαρά το απόγευμα στο φροντιστήριο. Έκατσαν σε μια καφετέρια, παράγγειλαν τις φραπεδιές τους και άρχισαν να μιλούν… έντονα για το επερχόμενο ντέρμπι στη Λεωφόρο. Ο ένας ήταν βάζελος, ο άλλος γαύρος…

Β(όπου «Β», βάζελος): Κοίτα να δεις που με το κοράκι που ορίσανε πάλι θα δούμε μαγειρέματα. Κάνα αστείο πέναλτι, κάνα ανύπαρκτο φάουλ, καμιά κόκκινη από το πουθενά. Αλλά, άμα σφυρίξει τίποτα περίεργο, θα δεις τι θα γίνει… Το γήπεδο θα βράζει!

Γ(όπου «Γ», γαύρος): Ρε, ακόμη δεν τον είδατε, Γιάννη τον βαφτίσατε; Πάλι έτοιμη έχετε τη δικαιολογία, επειδή τρέμετε, κοτούλες, ε;

Β: Ποια δικαιολογία ρε μαλάκα, αφού σας κάνουμε πλάκα τα τελευταία χρόνια!

Γ: Ναι, όταν είμαστε «357» βαθμούς μπροστά και έχει τελειώσει το πρωτάθλημα…

Β: Αυτή είναι η δική σου δικαιολογία!

Γ: Η αλήθεια είναι, αλλά σας τσούζει ο πρόεδρος μας! Κλάψτε για τη διαιτησία, πάρτε και κανένα ντέρμπι που και που, να χαρείτε. Μα δε θα το πάρετε το ερχόμενο, θα πέσει πολύ κλάμα!

Β: Πολλή φάπα θα πέσει, θες να πεις…

Γ: Όπα ρε, θα μας δείρετε κιόλας;

Β: Δυστυχώς όχι, αφού δε θα έρθετε…

Γ: Πέρα από τις μαλακίες σου, εγώ θέλω να έρθω στο ματς κρυφά αύριο! Παίζει να μου βρεις εισιτήριο;

Β: Ξέχασέ το! Πας καλά, ρε τρόμπα; Και να μπορούσα να βρω τώρα, με τίποτα δε θα σου το έδινα! Αν σε πάρουνε πρέφα στο πέταλο, εγώ πως θα σε γλιτώσω; Ξέχασέ το σου λέω, μην το διανοείσαι καν!

Την ίδια ώρα, ένας κύριος γύρω στα 48 παραδίπλα τους έπινε το καφεδάκι του, ενώ γύρω του είχε κάποιες τσάντες. Φορούσε κουρελόρουχα και σκούφο και έμοιαζε μάλλον με άστεγο ή, τέλος πάντων, άπορο. Κι ενώ οι δύο φίλοι συνέχιζαν την έντονη κουβέντα τους γύρω από το ντέρμπι, εκείνος σηκώθηκε και πήγε προς το μέρος τους.

Α(όπου «Α», άστεγος): Συγγνώμη παιδιά, μπορώ να καθίσω λίγο μαζί σας;

Οι δυο μαθητές σάστισαν, αλλά του είπαν να κάτσει.

Α: Χωρίς να το θέλω, άκουγα τόση ώρα την κουβέντα σας. Άλλωστε μιλούσατε και αρκετά δυνατά. Το καταλαβαίνω. Κι εγώ στην ηλικία σας δεν ήμουν και πολύ διακριτικός. Συγγνώμη για το θάρρος, αλλά θέλω να σας πω δυο πράγματα…

osfp-paomazi
Σπάνια… εικόνα από την Κωνσταντινούπολη το 2012 (Ευρωλίγκα-φάιναλ φορ)

Άκουσα να λες φίλε μου (σ.σ. απευθυνόμενος στο γαύρο) ότι θες να πας στο ντέρμπι στη Λεωφόρο παρέα με το φίλο σου από δω. Μην το κάνεις, θα είναι λάθος τη δεδομένη στιγμή. Όμως είστε μικροί και πρέπει να απαιτήσετε να βρίσκετε μαζί στο μέλλον μέσα στο γήπεδο. Όχι ο ένας απέναντι στον άλλο μόνο, αλλά ακόμη και δίπλα. Και γιατί να μην πάτε μαζί στο γήπεδο; Δεν κατάλαβα δηλαδή;

Πέρα από τη «διαφορετική» σας αγάπη και ίσως «αρρώστια» για την ομάδα σας, τι έχετε να χωρίσετε, αλήθεια; Τίποτα απολύτως. Ίσα ίσα μπορείτε να καταλάβετε ο ένας τον άλλο, να νιώσετε πως νιώθει ο άλλος στη χαρά και τη λύπη, στη νίκη ή την ήττα, στην αδικία ή στη διαφαινόμενη ανωτερότητα του αντιπάλου.

Β: Μα πως θα γίνουν όλα αυτά, εδώ μιλάμε για τεράστιο μίσος ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό!

Α: Η απάντηση είναι απλή αγόρι μου. «Το ποδόσφαιρο είναι το πιο σημαντικό από τα πιο ασήμαντα πράγματα», είχε πει κάποιος, κάποτε. Αξίζει να μισήσεις γι’ αυτό; Ε; Αξίζει να τσακώνεσαι γι’ αυτό και να μισείς το διπλανό σου, που τολμά να υποστηρίζει κάτι άλλο; Αξίζει να μπολιάζεσαι με αδικαιολόγητο κόμπλεξ;

Το καταλαβαίνω ότι το ποδόσφαιρο και οι ομάδες μας είναι αποκούμπια για όλους μας. Όμως είναι «μπάλα», αγόρια μου, τίποτα άλλο. Κάντε καζούρα, πειραχτείτε μεταξύ σας, φανατιστείτε θετικά και όχι τυφλά. Δεν έχετε να χωρίσετε τίποτα, σας ξαναλέω…

Μιλήστε για μπάλα και μόνο. Ασχοληθείτε απλώς με τα ινδάλματά σας και ό, τι όμορφο σας προσφέρουν στο χορτάρι. Κι όταν ακόμη και αυτοί -οι ποδοσφαιριστές- κάπως παραφέρονται, μην παρασύρεστε. Τη δουλειά τους κάνουν, πληρώνονται, ενώ ταυτόχρονα οι σφυγμοί τους σχεδόν «εκρήγνυνται» μέσα στα ματς.

Γ: Ωραία τα λέτε κύριε, αλλά εμείς γουστάρουμε σα να είναι όλη μας η ζωή η ομάδα…

Α: Μα δε σας είπα να μην είναι. Να είναι και μάλιστα ψηλά στη λίστα των επιλογών της ζωής σας. Αλλά να μη σας στερεί φίλους και να σας δημιουργεί ανύπαρκτους εχθρούς. Να μη σας στερεί στιγμές. Να μη σας βάζει σε επικίνδυνα καλούπια.

Β. Συγγνώμη κύριε, ποιος είστε και γιατί μας τα λέτε όλα αυτά;

Α: Είμαι ένας άνθρωπος, που έχασε τη δουλειά του πριν τρία χρόνια. Ήμουν αθλητικός συντάκτης και έγραφα γι’ αυτά, που εσείς τώρα φτάνετε στο σημείο να τσακώνεστε και να νευριάζετε, αν και φίλοι.

Έχασα τη δουλειά μου γιατί η «κρίση» βάθυνε πολύ -έτσι μας είπε ο εργοδότης μας- και κυρίως γιατί δεν ανέχτηκα να μπω σε καθεστώτα εξάρτησης και να γράφω αυτά που θέλουν «άλλοι» και όχι όσα αντιλαμβάνομαι και βλέπω ο ίδιος.

Βρέθηκα στο δρόμο, γιατί δεν είχα να πληρώσω το ενοίκιο μου, ενώ ένα σπίτι που είχα παλιά στο χωριό μου είχε πωληθεί προ πολλού. Πάλι καλά που το πούλησα και δεν αγχώνομαι τώρα, γιατί και η πρώτη κατοικία -όπως πιθανώς θα έχετε ακούσει- δε θα προστατεύεται πλέον.

Η μοίρα το έφερε -βασικά οι επιλογές μου- να είμαι μόνος, γιατί δε φρόντισα να φτιάξω τη ζωή μου με μια σύντροφο. Η δουλειά μου ήταν η ζωή μου -βλέπετε- και ένιωθα ότι δεν είχα χώρο και χρόνο για τίποτα μόνιμο…

Το μόνο καλό, που μου έκανε ο δρόμος, είναι ότι ξέφυγα από τον καναπέ μου, αν και μου λείπει πολύ. Μου λείπει πολύ ο καναπές μου. Μου λείπει πολύ να μαζεύω ομοϊδεάτες, αλλά και αντιφρονούντες αναφορικά με την ομάδα, φίλους μου και να βλέπουμε μπάλα. Μου λείπει να πηγαίνω γήπεδο, είτε για τη δουλειά είτε παλιότερα ως οπαδός. Το ποδόσφαιρο ήταν η ζωή μου, ο ανηλεής φανατισμός όμως που το διέπει όχι.

Γι’ αυτό αγόρια μου -και συγγνώμη αν σας κούρασα- ζητείστε στο μέλλον να είστε μαζί, κοντά στην κερκίδα. Γιατί δε φταίει μόνο η απαγόρευση μετακίνησης οπαδών. Αν δεν το απαιτήσετε, το μίσος θα διαιωνίζεται και το κόμπλεξ όλο και θα μεγαλώνει. 

Δείτε μαζί μπάλα, ερωτευτείτε πολύ και ζήστε το, τις ώρες που δε θα ασχολείστε με τη δουλειά σας, την οικογένειά σας και την ομάδα σας. Δουλέψτε πάνω στις ανασφάλειες και τα προβλήματά σας, χωρίς να τα κρύβετε κάτω από το χαλάκι ή να ξεσπάτε στους αγωνιστικούς χώρους.

Επίσης, διαβάστε. Διαβάστε πολύ, πέρα από τα του σχολείου και οτιδήποτε άλλο εκπαιδευτικής φύσεως. Θα γίνετε σίγουρα καλύτεροι άνθρωποι, θα είστε λιγότερο θυμωμένοι και δε θα μισείτε τυφλά και χωρίς λόγο τον απέναντί σας.

Καλό μεσημέρι παιδιά και συγγνώμη για τη φλυαρία μου…

Οι δυο νέοι είχαν μείνει αμίλητοι και σκεπτικοί, αναπολώντας μάλλον έναν «ποδοσφαιρικό» κόσμο, όπως θα έπρεπε να είναι…

Υ.Γ.: Το περιστατικό συνολικά αποτελεί, δυστυχώς, προϊόν μυθοπλασίας…