15:41, 04/11/2017 | Συντάκτης: Κώστας Πρατικάκης

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον

Ίσως είναι και χωρίς νόημα όλο αυτό. Μια κουβέντα χωρίς ουσία. Όσοι έχουν τύχει να διαβάσουν κανένα κείμενό μου, ξέρουν ότι αγαπάω τα κλισέ. Δύο από αυτά, λοιπόν, είναι πως όταν τσακώνεσαι με έναν ηλίθιο, πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσει ποιος είναι ποιος και το δεύτερο πολύ αγαπημένο μου ,πως όταν τσακώνεσαι με γουρούνια σε λάσπες, αυτά το απολαμβάνουν ενώ εσύ λερώνεσαι.

Δεν κρατήθηκα όμως. Όταν τα βάζεις με παιδιά για να καλύψεις τη δική σου ανεπάρκεια. Που στη ζωή σου δεν έγινες αυτό που ήθέλες και κρύβεσαι πίσω από το προσωπείο του Ελληνάρα, είμαι απέναντί σου. Σε πείραξε, δήθεν, που ένας 11χρονος πιτσιρικάς κληρώθηκε να κρατήσει τη σημαία. Το ιερό σου λάβαρο, που αν σε έβλεπαν οι αγωνιστές του ’40 θα σε έφτυναν. Αν ήξεραν ότι θα αγωνίζονταν για απογόνους όπως εσύ ίσως να ντρέπονταν.

Δικαίωμά σου να διαφωνείς με το νόμο που  δίνει το δικαίωμα σε παιδιά χωρίς ελληνική υπηκοότητα να κρατήσουν τη σημαία. Δικαίωμά σου να θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο. Δικαίωμα σου να είσαι εξοργισμένος με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Δικαίωμά σου, στο τέλος τέλος να είσαι μισάνθρωπος και μισαλλόδοξος και να σιχαίνεσαι ό, τι διαφέρει από εσένα.

Είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ σου να αφήσεις τα παιδιά έξω από την παράνοια σου. Να αφήσεις τους ανθρώπους να ζήσουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια. Αν είχαν την επιλογή θεωρείς θα έφευγαν από τη χώρα τους; Θα άφηναν τα σπίτια τους;

Αισθάνεσαι περήφανος και ανώτερος που είσαι Έλληνας. Άνθρωπος με περηφάνια και ανωτερότητα δε σπέρνει μίσος, δεν θρέφει το φασισμό. Άνθρωπος που τα έχει καλά με τη ζωή του, σέβεται τη διαφορετικότητα. Δεν είναι ανάγκη καν να  την αποδέχεσαι, στοιχειωδώς, να τη σέβεσαι. Αν ήσουν περήφανος ως Έλληνας, δε θα κήρυττες την ξενοφοβία. Θα πατούσες στα πόδια σου και θα βοηθούσες τους ανθρώπους που διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον. Και κυρίως, επειδή, δεν περιμένω να καταλάβεις, έστω κράτα αυτό. Κάτω τα ξερά σου από τα παιδιά. Αυτά δε φταίνε σε τίποτα.

Αν ο 11χρονος Αμίρ κληρώθηκε να κρατήσει τη σημαία της χώρας στην οποία μεγαλώνει, έπρεπε να την κρατήσει. Δεν έχει σημασία που προέρχεται από ξένη χώρα. Δεν έχει σημασία ποιοι ήταν μαζί μας και ποιοι εναντίον μας στον πόλεμο του ’40. Έχουμε 2017. Έχουμε προχωρήσει σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, είμαστε πολίτες του κόσμου. Να αγαπάς την πατρίδα σου είναι θεμιτό, είναι απαραίτητο, είναι λογικό. Να είσαι πατριώτης και υπερήφανος ναι. Κι εγώ είμαι. Όμως, δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2017 η λέξη πατριώτης τείνει να εξισωθεί με τη λέξη φασίστας. Και αυτό γιατί οι καιροί είναι πολύ πονηροί, αλλά κυρίως γιατί πίσω από την επίφαση του πατριωτισμού κυνηγάνε το άλλοθι τους, όσοι τα βάζουν με παιδάκια

Καλά για τον ηθικισμό και την υποκρισία που περισσεύει στη χώρα μας, με αφορμή και την αντίδραση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, τι να πούμε. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα,λένε, αλλά αν ο διευθυντής θέλει έτσι τότε πρέπει να σεβαστούμε την απόφασή του. Δε χρειάζεται σχολιασμός.

Όταν αισθάνεσαι εντάξει, έχεις αξίες και ιδανικά, δε φοβάσαι. Δε φοβάσαι ότι αν κάποιος αλλοδαπός σηκώσει τη σημαία σου, θα παραχαράξει την ιστορία. Ή δε θα τιμηθούν όσοι πολέμησαν στο μέτωπο. Δε φοβάσαι ότι θα διαβρωθεί η πατρίδα σου. Όταν γνωρίζεις την ιστορία σου δε φοβάσαι. Όταν συνειδητοποιήσεις πόσο τυχερός είσαι που γεννήθηκες σε μια χώρα, που παρά τα στραβά της έχει τουλάχιστον ειρήνη και δεν τη βομβαρδίζουν , τότε ίσως νιώσεις μέσα σου λίγη ευγνωμοσύνη στην τύχη σου. Και κάνεις αυτή την ευγνωμοσύνη όπλο, όχι που θα σκοτώνει όσους δεν είχαν την τύχη αυτή, αλλά όπλο που θα προστατεύει τους πιο αδύναμους.

Όποιος διαβάσει το κείμενο , θα πει έγραψε το κείμενο και βγήκε να μας το παίξει αλληλέγγυος. Όσο σιχαίνομαι τα ανθρωποειδή, που τα βάζουν με παιδάκια, τόσο σιχαίνομαι κι αυτούς που στέλνουν επιστολές στήριξης σε αυτόν που προσπάθησε να σκοτώσει τον Παπαδήμο. Όσα έγραψα παραπάνω περί ανεπάρκειας ισχύουν και σε αυτή την περίπτωση. Μια είναι η μαγική λέξη. Σεβασμός. Και αυτή η λέξη δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση.

Κώστας Πρατικάκης

Γνωστός και ως Πρατ. Όταν, λοιπόν, σε ένα μονό στο μπάσκετ μου φώναζαν Πρατ πάσα, Πρατ σούταρε, Πρατ σκριν, ο αντίπαλος ρωτάει γιατί Μπραντ, επειδή μοιάζει στον Μπραντ Πιτ; Τα γέλια των συμπαικτών μου με πείσμωσαν και με έστειλαν αμέσως μετά τη Νομική, στο ΚΑΡ όπου γνώρισα την υπόλοιπη συμμορία του Sportrevolution. Για να με διαβάζεις, σημαίνει πως ούτε εσύ είσαι καλά στα μυαλά σου, οπότε πάμε να γίνουμε πολλοί. One solution – sport revolution( γ ρ α φ ι κ ό τ α τ ο ς)