9:31, 24/01/2018 | Συντάκτης: Guest Editor

Ένας αξιολάτρευτος κύριος Γκεραρντάκης

Κρήτη. Το μεγαλύτερο και πολυπληθέστερο νησί της Ελλάδας. Το δεύτερο μεγαλύτερο της ανατολικής Μεσογείου και το πέμπτο μεγαλύτερο σε έκταση συνολικά της ομώνυμης κλειστής θάλασσας.

Ένα νησί το οποίο χαρακτηρίζεται ως σημαντικό κομμάτι της οικονομίας και της πολιτισμικής κληρονομιάς της χώρας, κι ένα νησί στο οποίο κατά τα έτη 3000 π.Χ.–1400 π.Χ. άκμασε ο Μινωικός πολιτισμός, ένας από τους πρώτους πολιτισμούς της Ευρώπης.

Και φυσικά το συγκεκριμένο νησί χαρακτηρίζεται για τον πέτρινο γίγαντά του, το ψηλότερο βουνό του και ένα από τα ξακουστά της Ελλάδας, τον Ψηλορείτη.

Στο συγκεκριμένο μέρος έχουν αγαπηθεί και έχουν ταυτιστεί με τον φιλελληνισμό σημαντικές προσωπικότητες παγκοσμίως.

Ο Ρος Ντέιλι μετακομίζοντας από την Ιρλανδία στο νησί, από ένας μουσικός με βάση την Ιρλανδική παράδοση, κατέληξε να εντρυφήσει στην κρητική μουσική παράδοση κι έγινε βιρτουόζος στην λύρα.

Η Βικτόρια Χίσλοπ βραβευμένη Βρετανίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος, έγινε γνωστή για το γνωστό της μυθιστόρημα το νησί, το οποίο έγινε και τηλεοπτική σειρά με τεράστια επιτυχία, το οποίο γυρίστηκε στο μικρό νησάκι κοντά στην Ελούντα του νομού Λασιθίου, την Σπιναλόγκα.

Ο Γουόλτερ Λάσαλι, ελληνοβρετανός κινηματογραφιστής, γερμανικής καταγωγής, έγινε γνωστός για την ταινία Αλέξης Ζορμπάς, με την οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας το 1964, η οποία γυρίστηκε στα Χανιά.

Το 1985, έμελλε να είναι μια χρονιά ορόσημο για έναν άνθρωπο που αγαπήθηκε από το καμάρι του Ηρακλείου για πολλούς τον ΟΦΗ, και μια χρονιά η οποία έμελλε από Ολλανδό να του περαστεί μέσα στην ψυχή του το μικρόβιο του άκρατου Φιλελληνισμού και της αστείρευτης αγάπης του για την Κρήτη.

Ο λόγος για τον Ευγένιο Γκέραρντ. Ένας ακόμη ξένος στην καταγωγή, όπου μαζί με τους τρεις προαναφερθέντες παραπάνω, έχτισε την καριέρα του και εκτοξεύτηκε η δόξα του σε αυτόν για πολλούς ευλογημένο τόπο για τα καλά.

Γεννημένος στις 7 Μαΐου του 1940 στο Μπρούνσουμ, κοντά στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας, πραγματοποίησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην Φορτούνα Σίταρντ, oμάδα μιας κατηγορίας κάτω από το κορυφαίο πρωτάθλημα της χώρας την Eredivisie και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία 32 ετών.

Για 11 χρόνια διετέλεσε βοηθός προπονητή στην Ρόντα από το 1974-1985, την οποία αυτή την στιγμή προπονεί ο παλιός παίχτης και γνώριμος από τα Ολλανδικά γήπεδα ο Γιάννης Αναστασίου και το 1985 έμελλε να είναι η χρονιά που θα άλλαζε για πάντα την ίδια του την ζωή.

Ένας αξιόλογος ποδοσφαιριστής, και ένα αεράτο λίμπερο της εποχής, ο Γρηγόρης Τσινός, γνωρίζοντας τον ίδιο τον Ολλανδό από την εποχή που βρισκόταν στην Ρόντα, ζήτησε από τους διοικούντες της ομάδας να του δώσουν μια ευκαιρία να προπονήσει την ομάδα του ΟΦΗ.

Από τότε έμελλε να γίνει ο  προπονητής μέχρι σήμερα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, με ρεκόρ παρουσίας προπονητή σε μια ομάδα με 15 σεζόν κλεισμένες  και 495 αγώνες πρωταθλήματος συμπληρωμένους.

Αξίζει να αναφέρουμε πως μόνο ο Ντούσαν Μπάγεβιτς και ο Αντώνης Γεωργιάδης έχουν περισσότερους αγώνες σε πάγκους Α’ Εθνικής από τον αείμνηστο πλέον Ολλανδό, ενώ ο Σέρβος μετράει περισσότερες νίκες από οποιοδήποτε άλλο προπονητή στα ελληνικά γήπεδα.

Στα 15 χρόνια παρουσίας του στην συγκεκριμένη ομάδα, με βάση την αποφοίτησή του από μια σημαντική σχολή προπονητών αυτής της Κολωνίας αλλά και το δίπλωμα ψυχολογίας που διέθετε τον βοήθησαν, ώστε σε συνδυασμό με την στήριξη από την τότε διοίκηση της ομάδας και το άστρο που διέθετε, παρά το κακό ξεκίνημά στην αρχή της προπονητικής του καριέρας στην Κρητική ομάδα, κατάφερε να αλλάξει πολλά πράγματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και γενικότερα να κάνει τις ομάδες των πιο μικρών ταχυτήτων σε σχέση με τους ποδοσφαιρικά μεγάλους της χώρας μας  να τις βλέπουν οι φίλαθλοι με άλλο μάτι.

Κατάφερε να αναβαθμίσει τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες και το προπονητικό κέντρο της ομάδας και μετέφερε στους παίχτες το μικρόβιο της αξίας της προπόνησης και τον άκρατο επαγγελματισμό που θα έπρεπε ο καθένας να διαθέτει όταν αγωνίζεται στον σύλλογο.

Με άλλα λόγια αυτό που τον έκανε να πετύχει δεν είναι μόνο οι παραπάνω παράγοντες, τους οποίους εφάρμοζε στο ακέραιο, με βάση την άσβεστη εργατικότητά του και την άκρως επιτυχημένη ολλανδική συνταγή, αλλά ένα όπλο το οποίο διέθετε από την πρώτη μέρα που ήρθε στο νησί, ήταν η αγάπη που είχε για τον συγκεκριμένο τόπο, όπως και για τους κατοίκους του φυσικά. Και φυσικά η επιμονή του.

Δεν είναι τυχαίο ότι όταν παντρεύτηκε την Κατερίνα Travajakis στην Ελιά, ένα χωριό λίγο απέξω από το νομό Ηρακλείου, απέκτησε και την ελληνική υπηκοότητα, ενώ λόγω της σημαντικής και πολυετής προσφοράς του στον κρητικό σύλλογο, ανακηρύχτηκε  επίτιμος πολίτης της κρητικής πρωτεύουσας.

Τρία χαρακτηριστικά του παιχνίδια και συνάμα μεγάλες στιγμές του στον πάγκο του ΟΦΗ ήταν οι εξής:

1)Ο τελικός του κυπέλλου κόντρα στον Ηρακλή του Χατζηπαναγή, κατακτώντας στα πέναλτι το κύπελλο  Ελλάδος το 1987 στο ΟΑΚΑ, ο μοναδικός τίτλος για την Κρητική ομάδα μέχρι και σήμερα.

2)Η πρόκριση κόντρα στην ισχυρή Ατλέτικο την σεζόν 1993/1994 με σκορ 2-0, ανατρέποντας το σκορ της ήττας του πρώτου αγώνα στο Βιθέντε Καλντερόν με 1-0 και περνώντας στους 16 του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, η μεγαλύτερη ευρωπαική στιγμή μέχρι και σήμερα για τον σύλλογο.

3) Η μεγαλύτερη ανατροπή μέχρι και σήμερα στην ιστορία του επαγγελματικού ελληνικού ποδοσφαίρου. Ολυμπιακός-ΟΦΗ 4-5 στο παλιό «Γεώργιος Καραισκάκης» τον Μάιο του 1990. Με το σκoρ να βρίσκεται στο 4-0 στο 50ο λεπτό και να είναι όλα τελειωμένα θεωρητικά, αυτή η μεγάλη ανατροπή τελικά πραγματοποιήθηκε και όμοιά της μέχρι και σήμερα δεν έχει ξανα πραγματοποιηθεί.

Κατόπιν αυτών όμως, ήταν ξεχωριστός προπονητής και για την φουρνιά Ελλήνων παιχτών και μη που έβγαλε.

Νιόπλιας, Μαχλάς, Βάβουλας, Χανιωτάκης, Ίσις, Βέρα, Τζουγκάνοβιτς, Γκόμες, αλλά και Ντιαρά που μετά από αρκετά χρόνια ήταν βασικός στην Ρεάλ, ήταν μερικά από τα ποδοσφαιρικά φυντάνια που ανέδειξε κατά την διάρκεια της προπονητικής του καριέρας στην Κρήτη.

Το 2000 ήταν η χρονιά που το διαζύγιο αν και δεν ήταν βελούδινο ήρθε για τον Ολλανδό με την ομάδα του Ηρακλείου. Ο ίδιος είχε δηλώσει τα εξής:

 «Δεν έφυγα από τον ΟΦΗ. Με έδιωξαν. Ήθελα να σταματήσω από τη θέση του προπονητή, γιατί σε μια συνάντηση που είχα με τον κ. Βαρδή Βαρδινογιάννη, ο οποίος έκανε το κουμάντο μετά τον θάνατο του Θοδωρή Βαρδινογιάννη, μου είχε πει ότι θα έδινε την ομάδα στον γιο του, τον Τζίγκερ. Εγώ δεν ήμουν σύμφωνος με αυτή την απόφαση, διότι πίστευα ότι ο Τζίγκερ δεν αγαπούσε την ομάδα. Τότε πήρα την απόφαση να σταματήσω να δουλεύω ως προπονητής και να αναλάβω άλλη θέση. Δεν ήθελα ποτέ να φύγω από τον ΟΦΗ, γιατί ήταν η ομάδα μου. Η ζωή μου ήταν στο Ηράκλειο».

Μπορεί εκείνη την χρονιά να έφυγε από την ομάδα του Ηρακλείου, όμως παρέμεινε σε ελληνικά λημέρια, αναλαμβάνοντας τεχνικός σύμβουλος στην ΑΕΚ, όμως την επόμενη χρονιά μετακόμισε στην Κύπρο για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ για ένα χρόνο.

Ξαναγύρισε την επόμενη χρονιά στην Ελλάδα για χάρη του Ηρακλή, όπου παρέμεινε για 2 χρόνια στην ομάδα, ενώ η τελευταία του παρουσία σε πάγκο ομάδας ήταν στην Παναχαική το 2010 για διάστημα δύο μηνών, ενώ ενδιάμεσα ξαναεπέστρεψε στην ΑΕΚ αναλαμβάνοντας αυτή την φορά πόστο και τεχνικού συμβούλου και σκάουτερ.

Εκείνη την χρονιά η μοίρα του έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι, καθώς ενώ ταξίδευε προς ένα μέρος της Νότιας Κρήτης για την παρακολούθηση ενός φιλικού αγώνα το κεφάλι του, προσέκρουσε στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου του, με αποτέλεσμα από τότε να αρχίζει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα στην μέση αλλά και με την ισορροπία.

Έτσι από το 2014 ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και το κεφάλι του επίσης είχε παραμορφωθεί.

Τέλη Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε φιλικό προς τιμήν του, όπου αγωνίστηκαν στο Γεντί Κουλέ, έδρα του ΟΦΗ τα «παιδιά» και οι «φίλοι» του. Παίχτες που οι περισσότεροι είχαν την τιμή να τον έχουν προπονητή.

Η πρωτοβουλία ήταν του Ηλία Πουρσανίδη και αποθεώθηκε και με το παραπάνω κατά την είσοδο του στον αγωνιστικό χώρο, με αποτέλεσμα να κάνει πολύ κόσμο να ξεσπάσει σε λυγμούς. Ένας από αυτούς και ο πρώην ποδοσφαιριστής Κώστας Φραντζέσκος.

Επίσης τον Μάιο είχε κάνει την εμφάνισή του στο γήπεδο που δοξάστηκε σε έναν αγώνα του ΟΦΗ κόντρα στον Άρη, όπου είχε μια ένθερμη χειραψία με τον Νίκο Κωστένογλου και αξίζει να αναφέρουμε πως πριν από το φιλικό που παίχτηκε τον Νοέμβριο προς τιμήν του, αυτή ήταν η πρώτη του δημόσια εμφάνιση μετά από το σοβαρό ατύχημα που είχε και ήταν το τιμώμενο πρόσωπο εκείνης της βραδιάς, όπως και τέλη Νοέμβρη.

Τελικά στις 2 του μηνός με την ανατολή του 2018 μας άφησε για τους πάγκους των ουρανών, καθώς νικήθηκε αυτή την φορά από την σοβαρή ασθένεια που αντιμετώπιζε.

Η κηδεία του όπως είναι φυσικό πραγματοποιήθηκε στην Ελιά Ηρακλείου την Πέμπτη 4 του μηνός, σε ένα από τα αγαπημένα του μέρη.

Η ΝΟVA είχε πραγματοποιήσει ένα αφιέρωμα για τον ίδιο στην σειρά της legend stories, ενώ εκτάκτως αναμένεται να πραγματοποιήσει κι άλλο, όπως και η ΕΡΤ τις προσεχείς ημέρες.

Γενικότερα ο Ευγένιος Γκέραρντ ήταν ένας άνθρωπος με Α κεφαλαίο και ένας προπονητής με Π κεφαλαίο. Δεν είναι τυχαίο που όλες οι διοικήσεις των ομάδων σχεδόν, πολιτικά πρόσωπα και μη, έσπευσαν να υποκλιθούν στο μεγαλείο του.

Ένας άνθρωπος πραγματικός πνευματικός πατέρας της προπονητικής, και για πολλούς ένας θεμελιωτής και αναμορφωτής του ελληνικού ποδοσφαίρου πίσω από τον Όθωνα της Ελλάδος. Τον Ότο Ρεχάγκελ.

Το σίγουρο είναι ότι η απουσία του θα κάνει ακόμα πιο φτωχότερο όχι μόνο το ίδιο το άθλημα, αλλά και τις κυριακές όλων των φιλάθλων, πράγμα που διαπιστώθηκε πραγματικά όταν αποχώρησε για τα καλά από τον ενεργό του ρόλο στο ποδόσφαιρο.

Καλή θητεία στον πάγκο των Ουρανών να έχετε πλέον. Αιωνία σας η μνήμη Ευγένιε.

 

Επιμέλεια:ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΝΔΡΕΚΑΣ