18:22, 16/08/2018 | Συντάκτης: Γιάννης Μιχαλάκος

Ελληνικός αθλητισμός: Ψυχή, πάθος και… αμνησία!

Ο ελληνικός αθλητισμός δεν θα μπορούσε να διαφέρει σε τίποτα σε σχέση με την γενικότερη ελληνική φιλοσοφία, σε σχέση με την παιδεία και την νοοτροπία που διέπει του Έλληνες. Εκτός από κάποιες μικρές λεπτομέρειες οι οποίες μερικές φορές αρκούν για να μας θυμίζουν.. Να μας θυμίζουν πως εκτός από παρελθόν, υπάρχει και μέλλον σ’αυτό τον τόπο. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Ας τα πάρουμε όλα με τη σειρά. Το DNA του Έλληνα λέει πως η απόσταση μεταξύ ζενίθ και ναδίρ, μεταξύ ενθουσιασμού και απογοήτευσης, μεταξύ κομπλεξισμού και ηττοπάθειας είναι μια πολύ μικρή κλωστή. Το έχουμε εύκολο το απόλυτο «τσουβάλιασμα», την απόλυτη αναγέννηση ή ισοπέδωση. Δεν προξενεί εντύπωση αν σκεφτεί κανείς το γεγονός πως η πλειονότητα των Ελλήνων «παλεύει» μεν, αλλά εναποθέτει τις ελπίδες της στον «διπλανό» του. Περιμένει «κάτι»… Ένα κίνητρο, μια σπίθα! Ξεχνάει πως αυτή τη «σπίθα» την έχει μέσα του, αρκεί να την αφήσει να ελευθερωθεί και να σβηστεί αυτός ο «ωχαδερφισμός» που μας διακατέχει.

Ο ελληνικός αθλητισμός δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Ανέκαθεν αποτελούσε μια μικρή ανάσα, μια ελπίδα, ένα μακρινό φως στο σκοτάδι της καθημερινότητας μας, ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση για το πώς αντιστέκεται και πολεμά ο Έλληνας και τι σημαίνει ελληνική ψυχή. Ωραία όλα αυτά, αν δεν έρθουν οι επιτυχίες όμως;…

Το 2004 ο ελληνικός αθλητισμός έφτασε στο υψηλότερο σημείο του και μαζί του ένα ολόκληρο έθνος, πανηγύριζε όχι μόνο για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στο ποδόσφαιρο, αλλά και την «απόλυτα πετυχημένη οργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων». Μια αγκαλιά, ένας ξέφρενος χορός, ένα καλοκαίρι που θα μείνει αξέχαστο. Βέβαια, η συνέχεια δεν ήταν η ανάλογη. Το κόστος και οι συνέπειες εκείνης της διοργάνωσης ήταν ασύλληπτα και τα απομεινάρια της θα επωμιστούν αρκετές γενιές «Ελλήνων».

«Μα καλα, τόσο ανθέλληνας είσαι» θα βιαστούν να πουν πολλοί! Φυσικά και όχι! Περήφανος και μαχητής, όπως μας έμαθαν οι πρόγονοι μας!Μόνο που –όπως αναφέραμε και πριν- πρέπει εκτός από το παρελθόν, να κοιτάμε και το μέλλον. Αυτό δεν το κάναμε…

Οι ελληνικές επιτυχίες στον αθλητισμό έγιναν μέρος της γενικότερης παρακμής και κρίσης.Ελάχιστες έως μηδαμινές. Οι αθλητές πλέον αναγκάζονται να προπονούνται υπό αντίξοες συνθήκες και αυτό το γνωρίζουν όλοι! Κι όμως… Οι μεν αθλητές δεν τα παρατούν! Συνεχίζουν να αθλούνται, να μάχονται, να κάνουν θυσίες ασύλληπτες, να πολεμούν για να κάνουν αυτό που αγαπούν! Αυτό είναι η ελληνική ψυχή που πρέπει να διδάσκεται. Οι δε παράγοντες, πολιτεία, υπεύθυνοι και αρμόδιοι συνεχίζουν να είναι απόντες καθ’όλη την διάρκεια αυτής της «πάλης». Απουσιάζουν από τα καθημερινά προβλήματα και τις κακουχίες που συναντούν τα ελληνόπουλα. Εμφανίζονται μόνο όταν έρχονται οι επιτυχίες. Τότε για τα «μάτια του κόσμου» παρουσιάζονται δίπλα σε κάμερες και φωτογραφίες, παίρνουν μερίδιο επιτυχίας και υπόσχονται.. Τότε τους θυμούνται όλοι. Να μην κάνουμε όμως το ίδιο λάθος. Ας μην «τσουβαλιάσουμε». Όσοι θέλουν να στηρίξουν τέτοιες προσπάθειες, το κάνουν όταν «σβήνουν» τα φώτα και μένουν διακριτικά πίσω από τις κάμερες και απλά καμαρώνουν…

Φτάσαμε λοιπόν, στην αφορμή να γραφτεί αυτό το κείμενο. Φτάσαμε 14 χρόνια μετά. Φτάσαμε στο καλοκαίρι του 2018 για να «γευτούμε» αρκετές ελληνικές επιτυχίες σε εθνικό επίπεδο στον αθλητισμό. Σας παραθέτουμε και σας υπενθυμίζουμε μερικές εξ’αυτών μαζί με ένα μικρό σχόλιο για τις συνθήκες των επιτυχιών αυτών.

 

Την αρχή έκανε ο 20χρονος Μίλτος Τέντογλου με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο άλμα εις μήκος στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου στο Βερολίνο. Ένας αθλητής από τα Γρεβενά που έκανε.. παρκούρ και έφτασε την Ελλάδα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου για πρώτη φορά στο μήκος! Τα άλματα δεσπόζουν στον ελληνικό στίβο καθώς, Κατερίνα Στεφανίδη και Νικόλ Κυριακοπούλου κυριάρχησαν στο άλμα επί κοντώ, η Βούλα Παπαχρήστου που επικρίθηκε για εξω-αγωνιστικούς λόγους) πήδηξε πιο μακριά απ’όλες στο τριπλούν γυναικών και ο Δημήτρης Τσιάμης στα 36 του χρόνια πάλεψε και έφτασε στην τρίτη θέση του τριπλούν αντρών. Αναδείχθηκαν και Έλληνες σπρίντερ όμως με κορυφαία επίδοση της Μαρίας Μπελιμπασάκη στα 400 μ γυναικών με πανελλήνιο ρεκόρ, που πήρε το ασημένιο μετάλλιο.

Στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης στη Γλασκόβη, ο Κριστιάν Γκολομέεβ, ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου στα 50μ ελεύθερο, ενώ είχαμε συμμετοχές σε τελικού στις καταδύσεις και σε άλλα «μαρτυρικά» αθλήματα της κολύμβησης που οι αθλητές κυριολεκτικά προπονούνται και κινδυνεύουν (ανύπαρκτα καταδυτήρια και όσα υπάρχουν ακατάλληλα).

 

Στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής που διεξήχθη επίσης στη Γλασκόβη, ο Λευτέρης Πετρούνιας (μόνο από τον κακό του εαυτό θα χάσει), παρά τον ελαφρύ τραυματισμό του στον ώμο, έδειξε πως οι κρίκοι πρέπει να μετονομαστούν σε «Πετρούνιας», καθώς με 15466 πήρε το χρυσό μετάλλιο, για τέταρτη συνεχόμενη φορά και ισοφάρισε το ρεκόρ του Ιταλού Γιούρι Κέκι (1990,1992,1994,1996).

 

Στο τένις, οι δύο πρωταθλητές μας Μαρία Σάκκαρη και Στέφανος Τσιτσιπάς, προελαύνουν στην παγκόσμια κατάταξη και κάνουν συνεχώς άλματα προόδου προς την κορυφή. Έφτασαν σε τελικό WTA και ATP αντίστοιχα και σκαρφάλωσαν στην 35η και 15η θέση παγκοσμίως και συνεχίζουν…  Η Σάκκαρη έχει βάλει στόχο την 14η θέση της Λένας Δανιηλίδου και ο Τσιτσιπάς ο οποίος ήταν το Νο1 στα Juniors κέρδισε σε τέσσερις διαδοχικές μέρες, τέσσερις παίκτες του top10 και έχασε μόνο από το Νο1 Ράφα Ναδάλ!

Ακόμα και στο ταλαιπωρημένο ελληνικό ποδόσφαιρο, οι επιτυχίες και τα θετικά μηνύματα δεν απουσιάζουν. ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός με το θετικό τους ξεκίνημα και τις ευρωπαϊκές του επιτυχίες, ανέβασαν την Ελλάδα στην 14η θέση της ΟΥΕΦΑ και ο δρόμος για ψηλότερα είναι ανοιχτός.

Τι είναι τελικά η ελληνική ψυχή; Γιατί συνεχίζουν και πολεμούν αυτά τα παιδιά;Για ποιους πολεμούν; Για την Ελλάδα ή για τους εαυτούς τους και την οικογένειά τους που μόνο εκεί βρίσκουν πραγματική στήριξη; Μόνοι τους και όμως τα κατάφεραν. Αν το προσπαθήσεις και το πιστέψεις, θα τα καταφέρεις και εσύ. Δοκίμασε το…

Γιάννης Μιχαλάκος

Αν θες πραγματικά να διαβάσεις για μένα τότε πάτα εδώ