18:07, 18/05/2017 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Ελλάδα 2017, μα… και πριν

Πέφτοντας μεταξύ τόσων άλλων ξανά από τα σύννεφα, όχι ευτυχίας, μετά τις χτεσινές και τις… φρέσκες, πρόσφατες «ομορφιές», κάποιες θέσεις κρίνονται απαραίτητες αναφορικά με τη μικρή μας χώρα...

Ελλάδα 2017 λοιπόν, μα… και πριν, πολύ πριν:

-Η ποδοσφαιρομάνα χώρα, στην οποία «σφάζονται» και δέρνονται εντός γηπέδων έτσι, χωρίς αιτία, πριν ακόμη καλά καλά… βριστούν, καθιερωμένα, μανάδες και σπίτια εκατέρωθεν, «έτσι, για την αλητεία», που λέει και μια ψυχή. Κατά τεράστια τύχη, δε, δεν υπήρχαν νεκροί μετά από αυτόν τον υποδειγματικό τελικό του Τσάμπιονς Λ…, συγγνώμη, του Κυπέλλου Ελλάδας στο Βόλο. Μα και να υπήρχαν, οι εντυπώσεις και οι κλυδωνισμοί  μόνο λίγες μέρες θα κρατούσαν, αφού ξεχνάμε τόσο, μα τόσο εύκολα…

-Ελλάδα, η χώρα στην οποία ένα κουτάκι μπύρας -γεμάτο ή άδειο, δεν έχει καμία σημασία- υπάρχει στα χέρια «φιλάθλου» σε κερκίδα όχι «κάφρων οργανωμένων» και εκσφενδονίζεται προς το κεφάλι ενός ανθρώπου (ουδεμία σημασία έχει το ποιος είναι, αλλά το πως ΕΙΝΑΙ και ΥΠΑΡΧΕΙ). Από εκεί και πέρα, τι να πεις…

-Ελλάδα, η χώρα, στην οποία, κυρίως διοικούντες αλλά και διαμορφωτές γνώμης -το σινάφι μας- χρησιμοποιούν κατά το δοκούν, υπέρ ή κατά επικοινωνιακά το μπάχαλο ενός ή κάμποσων ηλιθίων, ενώ πρώτα έχουν κάνει κάτι σχεδόν ίδιο εκείνοι που εργάζονται και πληρώνονται με αρκετά φράγκα, ήτοι οι πρωταγωνιστές. Ναι, για την  αντιεπαγγελματική συμπεριφορά ποδοσφαιριστών μιλάμε και μάλιστα, εντός του αγωνιστικού χώρου, κάτι που ξεπερνά τα όποια αντιαθλητικά χτυπήματα που μπορούν να υπάρξουν σε ένα ματς…

-Ελλάδα η χώρα, που αντί να καλυτερεύει, αναμασά, αναπαράγει, συγκρίνει και αυτοαναιρείται συνεχώς. «Ναι, αλλά τώρα μιλάς.  Τα επεισόδια στη Νίκαια το 1997 στο Ιωνικός-ΟΣΦΠ,  τις πέτρες κάθε φορά στην Τούμπα, τα αίσχη της Ριζούπολης, τον καφέ (φραπέ μάλλον) στη μούρη του Μαυρογεννίδη στη Λεωφόρο κ.α.,  τα ξέχασες;», έχει στην άκρη της γλώσσας του ο βαθιά κομπλεξικός, ο αδιόρθωτος, ο άνθρωπος που, μάλλον, ζορίζεται να αντιμετωπίσει την αποτυχημένη φάτσα του στον καθρέφτη. Ευτυχές και μια αρχή, ίσως, θα ήταν τουλάχιστον κάποιος να αναφερθεί σε όλα αυτά τα παραπάνω ταυτόχρονα και να τα καταδικάζει συνολικά, με ειλικρίνεια και όχι να διαλέγει ποιος «θίχτηκε» ή αδικήθηκε περισσότερο από ό, τι ακολούθησε ή όχι κάθε φορά.

-Ελλάδα η χώρα, της οποίας οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι ψηφίζουν ανενόχλητα αντιλαϊκά μέτρα και μετρούν… ά-σχιστα μνημόνια, αλλά δεν ιδρώνει κανένα αυτί. Η χώρα όπου, οι δρόμοι δε γεμίζουν προς διεκδίκηση των αυτονόητων, όπου οι εργαζόμενοι δεν αντιδρούν και οι άνεργοι ή οι πνιγμένοι στα χρέη φλερτάρουν με την κατάθλιψη. Η χώρα, επίσης που αδειάζει, επειδή εμμέσως διώχνει τα παιδιά της, όπως έχει επικρατήσει να λέγεται το κλισέ για τους νέους ανθρώπους, που μεταναστεύουν για μια καλύτερη τύχη…

Και όμως, σε αυτό το μικρό κομμάτι γης, κάποιοι οδηγούνται ακόμη στην οπαδική βία. Παλιά ήταν η πολιτική μετάβαση που το «επέτρεπε», θέλοντας να δικαιολογήσουμε το τι συνέβαινε, ενώ τώρα η δικαιολογία της βαθιάς κρίσης.

Μαλακίες! Γιατί το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός μπορούν και πρέπει να είναι το «όπιο του λαού» με την καλή και μόνο έννοια, δηλαδή απλώς ένα αποκούμπι, που μπορεί να προσφέρει μια «παραισθησιογόνα» έστω αίσθηση παροδικής ευτυχίας. Όχι όμως ταυτόχρονα και… η κοκαΐνη του κόσμου! Το ότι καταντά λόγω των μειοψηφιών, παραγόντων και φυσικά δημοσιογράφων το τελευταίο, απλώς βολεύει τους… μεσαίους και όσων υπαλληλικά τους παρέχουν υπηρεσίες. Αυτούς και μόνο…

 

Υ.Γ.: Δεν είπα τίποτα καινούριο, αλλά έστω για τα λίγα -ή τα αρκετά- μυαλά που θα καταλάβουν και θα προβληματιστούν ίσως, είναι κάτι…

Υ.Γ.2: Όποιος χρησιμοποιεί το «αλλά» όταν επιχειρηματολογεί επικριτικά, την ίδια ακριβώς στιγμή μοιάζει σαν να μην επιχειρηματολογεί έτσι, αλλά να επικροτεί αφειδώς τη συμπεριφορά των… κενών ή γεμάτων σκατά κρανίων (συγγνώμη για τη φράση), όσων οδηγούνται σε ακρότητες. Κι εγώ το χρησιμοποίησα εδώ, ακριβώς για να φανεί πόσο ισχυρό είναι ό, τι ακολουθεί μετά από ένα «αλλά»…

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...