1:06, 26/08/2017 | Συντάκτης: Guest Editor

DREAM TEAM: Μια ομάδα πραγματικό όνειρο

Πριν από 25 χρόνια έμελλε στους ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης να κάνει θραύση και μετέπειτα να περάσει στην ιστορία ως μια από τις καλύτερες ομάδες στην ιστορία των ολυμπιακών αγώνων, του μπάσκετ και του αθλητισμού γενικότερα. Η μια μοναδική και αυθεντική dream team των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Το μπάσκετ ήταν ένα από τα πάμπολλα κυρίαρχα στοιχεία που είχαν να επιδείξουν οι Αμερικάνοι και το είχαν πάντα ως τις πρώτες προτεραιότητές τους.

Με τα περισσότερα χρυσά μετάλλια στους ολυμπιακούς αγώνες, στο μουντομπάσκετ μαζί με την Γιουγκοσλαβία-Σερβία&Μαυροβούνιο, και με το κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ στον κόσμο εδώ και χρόνια το ΝΒΑ πώς να μην αποκαλούνται δικαίως οι πλανητάρχες της καλαθοσφαίρισης.

Η πορεία προς την γέννησή της

Μπορεί όλα αυτά να ισχύουν, όμως μετά από 2 σκληρές αποτυχίες το 1972 στο Μόναχο και το 1988 στην Σεούλ, καθώς έχασαν από την πάλαι ποτέ ισχυρή Σοβιετική Ένωση στους ημιτελικούς των συγκεκριμένων ολυμπιακών αγώνων αντίστοιχα, πείσμωσαν και αναγκάστηκαν να ασκήσουν πιέσεις προς την FIBA, ώστε να κατεβούνε στους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 με επαγγελματίες.

Διότι πρέπει να τονίσουμε πως μέχρι τότε οι ομάδες τους αποτελούνταν από κολλεγιόπαιδα, διότι η παγκόσμια ομοσπονδία μπάσκετ είχε απαγορεύσει στους ίδιους να κατεβαίνουν με επαγγελματίες από το ΝΒΑ.

Έτσι λοιπόν στις 17 Απριλίου του 1989 τέθηκε σε ψηφοφορία το θέμα της συμμετοχής αθλητών από το Αμερικάνικο πρωτάθλημα μπάσκετ, το οποίο με 56 ψήφους υπέρ και 13 κατά περάστηκε από την FIBA κι έτσι μια μεγάλη ομάδα έμελλε να γεννηθεί, αφήνοντας ανεξίτηλα τα παρκέ των τότε ολυμπιακών αγώνων της Βαρκελώνης.

Όμως με βάση το παρασκήνιο τότε η Αμερικάνικη ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης ως υπεύθυνη για τις διεθνείς υποχρεώσεις του αμερικανικού μπάσκετ, ψήφισε εναντίον της συμμετοχής των παικτών του ΝΒΑ για 2 λόγους.

Πρώτον είχε τον φόβο ότι η παρουσία δώδεκα ακριβοπληρωμένων αστέρων για την εποχή εκείνη θα σκότωνε τις προσπάθειές τους για εξεύρεση πόρων για την ανάπτυξη ενός ειδικού προγράμματος για το γυναικείο και εφηβικό μπάσκετ και δεύτερον επειδή λόγω της τεράστιας διαφοράς δυναμικότητας που θα είχαν απέναντι στις υπόλοιπες εθνικές ομάδες θα είχε ως αποτέλεσμα την μείωση του ενδιαφέροντος για τους θεατές και φυσικά την μείωση επίσης του ενδιαφέροντος για το ποιος θα είναι ο νικητής.

Αντιθέτως προς έκπληξη όλων οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις του παγκόσμιου μπάσκετ και κυρίως οι Γιουγκοσλάβοι με τους Σοβιετικούς είχαν διαφορετική άποψη και πίστευαν ότι παραδιδόμενοι στην τότε εκπληκτική ομάδα των Ηνωμένων πολιτειών θα είχαν ως αντάλλαγμα την συμμετοχή τους στο κορυφαίο παγκόσμιο πρωτάθλημα μπάσκετ το ΝΒΑ και αυτομάτως θα είχαν το δικαίωμα όπως οι αμερικανοί αστέρες να παίξουν σε όλες τις διοργανώσεις της FIBA αλλά και στους ολυμπιακούς αγώνες.

Έτσι λοιπόν η ομάδα των Ηνωμένων πολιτειών αποτελούνταν από 12 κορυφαίους αθλητές: Μάικλ Τζόρνταν (Σικάγο Μπούλς), Μάτζικ Τζόνσον (Λέικερς), Λάρι Μπέρντ (Μπόστον Σέλτικς), Σκότι Πίπεν (Σικάγο Μπούλς), Τσάρλς Μπάρκλει (Φοίνιξ Σάνς), Πάτρικ Γιόυνιν (Νιού γιόρκ Νίκς), Κάρλ Μαλόουν (Γιόυτα Τζάζ), Τζόν Στόκτον (Γιούτα Τζάζ), Κλάιν Ντρέξλερ (Πόρτλαντ τρέιλ Μπλέιζερς), Ντέιβιντ Ρόμπινσον (Σαν Αντόνιο Σπέρς), Κρίς Μάλιν (Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς) και το μοναδικό κολεγιόπαιδο της παρέας ο Κρίστιαν Λέτνερ από το πανεπιστήμιο του Ντιούκ.

Η πορεία της προς το χρυσό

Πολλοί ανέφεραν πως επειδή το χρυσό μετάλλιο ήταν δεδομένο και η διαφορά δυναμικότητας απέναντι στους υπόλοιπους αντιπάλους ήταν εμφανής δεν θα είχε κανέναν ενδιαφέρον το τουρνουά.

Μπορεί όμως αυτό να ήταν αλήθεια και από το προολυμπιακό τουρνουά μέχρι την τελική φάση η Dream Team όλους τους αντιπάλους τους, όμως λόγω του ονόματός και την αίγλη της ομάδας η θεαματικότητα του τουρνουά ανέβηκε στα ύψη.

Στο προολυμπιακό τουρνουά που έλαβε μέρος πρώτος αντίπαλος ήταν η Κούβα. Χαρακτηριστικό εκείνου του παιχνιδιού ήταν πως για πάνω από 30 χρόνια οι κυβερνήσεις Κούβας και ΗΠΑ ήταν σε εχθρική κατάσταση μεταξύ τους, όμως αυτό δεν αποδείχτηκε καθόλου στο παρκέ.

Κι ενώ το τζάμπολ καθυστέρησε για λίγα λεπτά, καθώς οι παίχτες της Κούβας ήθελαν να βγάλουν αναμνηστική φωτογραφία με τους παίχτες των Ηνωμένων πολιτειών το έργο τους ήταν δύσκολο κατά την διάρκεια του αγώνα, καθώς ηττήθηκαν με 136-57, ποδοπατώντας στην συνέχεια όλους τους αντιπάλους τους στον δρόμο για την πρόκριση στο ολυμπιακό τουρνουά και την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου.

Ο δρόμος για την κατάκτησή του ξεκίνησε για την Dream Team από τον πρώτο όμιλο με αντιπάλους τις Ανγκόλα, Κροατία, Ισπανία, Βραζιλία και Γερμανία. Η κατάληξη? 5 άνετες νίκες και 1η θέση στον όμιλο.

Πρώτη αγωνιστική η ομάδα του Τζάκ Ντέιλι νίκησε την Ανγκόλα με 116-48, 2η με την Κροατία (103-70), 3η με την Γερμανία (111-68), 4η με Βραζιλία (127-83), και 5η αγωνιστική με Ισπανία (122-81).

Στην συνέχεια και στην φάση των προημιτελικών επικράτησαν του Πουέρτο Ρίκο με 115-77, στα ημιτελικά της Λιθουανίας με 127-76 και στον μεγάλο τελικό την Κροατία με 117-85 που ήταν και η δυσκολότερη νίκη από πλευράς διαφοράς πόντων για την αρμάδα του Ντέιλι.

Χαρακτηριστικό ήταν πως κατά την διάρκεια του αγώνα με την Λιθουανία οι παίχτες της πήγαν προς τον πάγκο της Αμερικής λίγο πριν τελειώσει το παιχνίδι για μια φωτογραφία με τους σούπερ σταρ της Dream Team. Μία από τις στιγμές που ο αθλητισμός ενώνει.

Όσον αφορά τα στατιστικά σε κάθε ματς η Dream Team σημείωνε περίπου 100 πόντους έχοντας μέσο όρο 117 πόντους ανά παιχνίδι, που αποτελεί ακόμα μέχρι και σήμερα ρεκόρ ολυμπιακών αγώνων.

Ο Τσάρλς Μπάρκλει και ο Μάικλ Τζόρνταν ήταν οι πρώτοι σκόρερ της ομάδας με 18 και 14.9 μέσο όρο πόντων αντίστοιχα, οι Κάρλ Μαλόουν και Πάτρικ Γιούιν πρώτοι ριμπάουντερ της διοργάνωσης και οι Σκότι Πίπεν και Μάτζικ Τζόνσον οι πρώτοι στις ασίστ. Tέλος  ο Μάικλ τζόρνταν ήταν πρώτος στα κλεψίματα στο τουρνουά με 37.

Ο απόηχος του τότε ολυμπιακού τουρνουά ήταν να εκτοξευθεί στα ύψη η δημοτικότητα του μεγαλύτερου μπασκετμπολίστα όλων των εποχών του Μάικλ Τζόρνταν όπου η φήμη του ξεπέρασε ακόμα και τον Μοχάμεντ Άλι σε δημοτικότητα. Χαρακτηριστικό ήταν πως ο τότε χορηγός της Dream Team ήταν η Reebok και οι αθλητές της Nike με μπροστάρη των Air, όπως και οι υπόλοιποι αθλητές, δήλωσαν ότι κατά την διάρκεια της απονομής θα ήταν περιτυλιγμένοι με την αμερικανική σημαία για να μην φαίνεται ο χορηγός της φανέλας και έχει αντίκτυπο κυρίως στον ίδιο τον Tζόρνταν. Η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση των σπoρ άλλωστε εδώ και χρόνια.

Για την 25ή επέτειο αυτής της θρυλικής ομάδας έχουμε 25 στοιχεία τα οποία θα πρέπει να αναφέρουμε.

 

  1. Η συγκεκριμένη ομάδα ονομάστηκε «η πιο κυρίαρχη ομάδα που υπήρξε σε οποιοδήποτε άθλημα. Ο Magic Johnson ανέφερε κάποτε το εξής: «Κοιτάζω δεξιά μου, υπάρχει ο Τζόρνταν .Κοιτάζω αριστερά μου, υπάρχει ο Μπάρκλει κι ο Λάρι Μπέρντ. Δεν ήξερα σε ποιον να πρωτοπετάξω την μπάλα.
  2. Η ομάδα μπάσκετ ανδρών των ΗΠΑ δεν παρέμεινε στο Ολυμπιακό χωριό με τους άλλους αθλητές το 1992, αλλά σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στη Βαρκελώνη.
  3. Οι Λάρι Μπέρντ και Μάτζικ Τζόνσον επιλέχτηκαν ως συν-αρχηγοί της ομάδας.
  4. Ενώ 10 από τα 12 μέλη της Dream Team ανακοινώθηκαν ζωντανά από το NBC, ο Κλάιντ Ντρέξλερ και ο Κρίστιαν Λέτνερ ανακοινώθηκαν λίγες μέρες αργότερα. Ο Ντρέξλερ ήταν ο πέμπτος υψηλότερος σκόρερ της ομάδας, με μέσο όρο 10,5 πόντους ανά παιχνίδι.
  5. Η συγκεκριμένη ομάδα έσπασε τα Ολυμπιακά ρεκόρ των Η.Π.Α. στο μπάσκετ με τα εξής ποσοστά: 369 εύστοχες ελεύθερες βολές, 57,8% ποσοστά στα δίποντα, 29,9% πάσες, 22,1% κλεψίματα και 5,9 % στα μπλόκ.
  6. Ο Τσάρλς Μπάρκλει ηγήθηκε της ομάδας με κατά μέσο όρο 18 πόντους ανά παιχνίδι. Ο Mάικλ Τζόρνταν κατά μέσο όρο έφτασε τους 14,9 πόντους ανά παιχνίδι.
  7. Ο Μάικλ Τζόρνταν επίσης έκανε δύο ρεκόρ Ολυμπιακών Αγώνων των Η.Π.Α., με τις περισσότερες ασίστ 12 τον αριθμό και 8 κλεψίματα σε ένα παιχνίδι.
  8. Η Dream Team το 1992 πριν το προολυμπιακό τουρνουά ηττήθηκε από την κολλεγιακή ομάδα των ΗΠΑ σε φιλικό αγώνα. Κι όμως.
  9. Ο Πάτρικ Έργουιν και ο Κάρλ Μαλόουν ηγήθηκαν της ομάδας με συνολικά 42 ριμπάουντ. Ενώ ο Σκότι Πίπεν ήταν ο ηγέτης της ομάδας στις πάσες με 47 σύνολο.
  10. Ο Τσάρλς Μπάρκλει έκανε ρεκόρ με την ομάδα στην Ολυμπιάδα με 30 πόντους, 12 ριμπάουντ και 14 ασίστ στην νίκη των Αμερικανών με 127-83 έναντι των Βραζιλιανών.
  11. Ο Κρίστιαν Λέτνερ ήταν το νεότερο μέλος της Dream Team. Ήταν 22 ετών κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 και μόλις είχε ολοκληρώσει την καριέρα του στο κολλέγιο Duke. Την πιο κοντινή ηλικία με τον Λέτνερ την είχε ο Σκότι Πίπεν και ο Ντέιβιντ Ρόμπινσον, οι οποίοι ήταν και οι δύο τότε 26 ετών.
  12. Ο Λάρι Μπέρντ ήταν ο παλαιότερος παίκτης στην ομάδα. Ήταν τότε 35 και επίσημα αποσύρθηκε από το μπάσκετ γενικότερα στις 18 Αυγούστου του 1992.
  13. Η Dream Team είναι η μόνη ομάδα καλαθοσφαίρισης που σε όλα τα ματς του ολυμπιακού τουρνουά σκόραρε πάνω από 100 πόντους.
  14. Οι Αμερικανοί κατά μέσο όρο σκόραραν 117,3 βαθμούς ανά παιχνίδι, ο οποίος είναι ο υψηλότερος μέσος όρος για οποιαδήποτε ολυμπιακή ομάδα μπάσκετ.
  15. Η Dream Team νίκησε όλους τους αντιπάλους της κατά μέσο όρο κατά 43,8 πόντους διαφορά.
  16. Οι Αμερικανοί κράτησαν τους αντιπάλους τους για 306 λεπτά και 54 δευτερόλεπτα από τα 320 λεπτά παιχνιδιού που παίξανε συνολικά στο τουρνουά χωρίς καλάθι.
  17. Η μεγαλύτερη διαφορά πόντων νίκης των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 ήταν οι 68 πόντοι ενάντια στην Αγκόλα(110-48).
  18. Από την άλλη πλευρά, η μεγαλύτερη διαφορά στην οποία βρέθηκαν πίσω στο σκορ από τον αντίπαλο, ήταν το 4-0 από την Ισπανία στην αρχή του παιχνιδιού, όμως στην συνέχεια η ομάδα του Τζάκ Ντέιλι επιβλήθηκε με 122-81.
  19. Ο Κάρλ Μαλόουν ο ταχυδρόμος όπως ήταν το παρατσούκλι του, σημείωσε τον πρώτο πόντο της Dream Team στο ολυμπιακό τουρνουά, ευστοχώντας στην μια από τις 2 ελεύθερες βολές, ενάντια στην Αγκόλα με μόλις 11 δευτερόλεπτα να έχουν παιχτεί.
  20. Επίσης ο Μαλόουν ήταν ο τελευταίος παίχτης της ομάδας που σκόραρε το τελευταίο καλάθι της ομάδας στο ολυμπιακό τουρνουά με κάρφωμα, 41,1 δευτερόλεπτα πριν την λήξη εναντίον της Κροατίας στον τελικό.
  21. Ο προπονητής των ΗΠΑ, Τζάκ Ντέιλι, ποτέ δεν κάλεσε τάιμ άουτ κατά τη διάρκεια ολόκληρου του ολυμπιακού τουρνουά, όντας ο μοναδικός προπονητής που το έχει κατορθώσει παγκοσμίως.
  22. Η συγκεκριμένη ομάδα παγκοσμιοποίησε το μπάσκετ. Την σεζόν 1991-1992, το NBA είχε 23 διεθνείς παίκτες. Ενώ μετά την θραύση της dream team , το πρωτάθλημα την επόμενη σεζόν είχε 113 διεθνείς παίκτες.
  23. Η Dream Team κατοχυρώθηκε στο Hall of Fame του ινστιτούτου μπάσκετ Νέισμιθ όσο και στο Hall of Fame των Ηνωμένων Πολιτειών το 2009 ταυτόχρονα.
  24. Όλοι οι παίκτες εκτός από έναν παίκτη και τον προπονητή επιλέχτηκαν ατομικά στο Hall of Fame του ινστιτούτου μπάσκετ Νέισμιθ.
  25. Η νέα έκδοση του επίσημου Ολυμπιακού Καναλιού, ξεκίνησε το Σάββατο σε διάφορα καλωδιακά συστήματα και υπηρεσίες συνεχούς ροής. Θα εκπέμψει και τα 8 παιχνίδια της ομάδας ξανά ξεχωριστά και θα κάνει εκκίνηση με το πρώτο παιχνίδι κόντρα στην Ανγκόλα στις 28 Αυγούστου.

 

Τι απέγιναν οι παίχτες μετέπειτα:

Κρίστιαν Λέτνερ: Αποσύρθηκε το 2005 από την ενεργό δράση με την φανέλα των Μαιάμι, και μετέπειτα ιδιοκτήτης κατασκευαστικής εταιρείας και συνιδιοκτήτης της ομάδας DC United στο ΜLS.

Nτέιβιντ Ρόμπινσον: Αποσύρθηκε το 2003 μαζί με τον τίτλο που κατέκτησε με την φανέλα των Σπέρς και αφοσιώθηκε μετέπειτα στην κοινωνική εργασία ιδρύοντας τo Carver Academy και τo Admiral Capital Group.

Πάτρικ Έργουιν: Αποσύρθηκε το 2002 με την φανέλα των Ορλάντο Μάτζικ και ανέλαβε φέτος τον Απρίλιο την θέση του προπονητή στο κολέγιο του Georgetown.

Λάρι Μπέρντ: Η συμμετοχή του στο ολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ το 1992 ήταν η τελευταία του παράσταση στο μπάσκετ και στην συνέχεια αποσύρθηκε. Το 1997 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία των Pacers έως το 2000 και το 2003 εκλέχτηκε πρόεδρος των μπασκετικών επιχειρήσεων της ομάδας.

Σκότι Πίπεν: Αποσύρθηκε το 2004 με την φανέλα που δοξάστηκε σαν παίχτης και σαν το δεξί χέρι του Μάικλ Τζόρνταν στους Σικάγο Μπούλς. Προσπάθησε να αγωνιστεί ξανά το 2007 στα Φινλανδικά γήπεδα, όμως χρεοκόπησε.

Μάικλ Τζόρνταν: Η μεγάλη ατραξιόν της ομάδας και του παγκοσμίου μπάσκετ γενικότερα αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1998 με την κατάκτηση του 6ου πρωταθλήματος του με τους Σικάγο Μπούλς το 1998.

Επέστρεψε ξανά στην ενεργό δράση με τους Γουίζαρντς, όμως το 2003 μην μπορώντας να αντέξει άλλο το να παίζει σε υψηλό επίπεδο αποσύρθηκε οριστικά. Με την πάροδο των χρόνων μετακόμισε στην πόλη Σάρλοτ για να γίνει ιδιοκτήτης των Χόρνετς, ενώ το όνομά του ακόμα παραμένει ακόμα τεράστιο Brand για το παγκόσμιο μπάσκετ.

Κλάιντ Ντράξλερ: Μαζί με τον Κρίστιαν Λέτνερ ήταν οι τελευταίοι ανακοινωθέντες για την ομάδα των ΗΠΑ, ενώ κέρδισε την μια από αυτές τις θέσεις κόντρα σε έναν επίσης σπουδαίο παίχτη εκείνης της εποχής των Αζάια Τόμας. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1998 με την φανέλα των Χιούστον Ρόκετς, ενώ στην συνέχεια ανέλαβε για μια διετία τον πάγκο του πανεπιστημίου της πόλης. Τα τελευταία χρόνια είναι σχολιαστής των παιχνιδιών των Χιούστον Ρόκετς.

Κάρλ Μαλόουν: Ο ταχυδρόμος όπως ήταν το παρατσούκλι του, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2004 με την φανέλα των Λέικερς και μετέπειτα κυμάνθηκε μεταξύ των επιχειρήσεων και του μπάσκετ, έχοντας πλέον ταβέρνες στην Λουιζιάνα.

Τζόν Στόκτον: Όλη του η μπασκετική ζωή η Γιούτα Τζάζ. 19 ολόκληρα χρόνια αγωνίστηκε στην συγκεκριμένη ομάδα ώσπου αποσύρθηκε το 2003. Συνέχισε την καριέρα του κάνοντας τον προπονητή σε κολλεγιακές ομάδες και ΄γυμνάσια΄ του μπάσκετ επιστρέφοντας στους Τζάζ το 2015 όντας ως βοηθός προπονητή στο κολέγιο της κόρης του.

Κρίς Μούλιν: Αποσύρθηκε το 2001 από την ενεργό δράση με την φανέλα των Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς και από το 2015 και μετέπειτα κοουτσάρει την ομάδα τους red storm του saint john.

Τσάρλς Μπάρκλει: Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2002 αγωνιζόμενος με την φανέλα των Χιούστον Ρόκετς και στην συνέχεια έγινε σχολιαστής παιχνιδιών του ΝΒΑ.

Μάτζικ Τζόνσον: Αποσύρθηκε το 1996 με την φανέλα των αγαπημένων του Λος Άντζελες Λέικερς οριστικά, καθώς ήταν το τρίτο του comeback τότε στην ενεργό δράση, ενώ υπήρξε και προπονητής της ομάδας το 1994 για ένα μικρό χρονικό διάστημα.

Ταλαιπωρήθηκε πολύ από τον ιό HIV όπου έδωσε για αρκετά χρόνια μια σκληρή μάχη την οποία και κέρδισε. Αυτή την στιγμή είναι ηγέτης της ομάδας μπέιζμπολ των Ντότζερς του Λός Άντζελες αλλά και υπεύθυνος των δραστηριοτήτων με ότι αυτό συνεπάγεται των Λος Άντζελες Λέικερς.

 

Στην συνέχεια μετά το 1992 εμφανίστηκαν και άλλες τέτοιες ομαδάρες των ΗΠΑ μπασκετικά, όπως η Dream Team του 1994 με παίχτες όπως ο Σακίλ Ο’Νίλ και μετέπειτα ο κάρτερ, αλλά και τα τελευταία χρόνια με παίχτες όπως ο Κόμπι Μπράιαν, ο Τίμ Ντάνκαν και ο Λε Μπρον Τζέιμς.

Από την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου το 1992 μέχρι το 2000 και γενικότερα σε οποιαδήποτε διοργάνωση, ολυμπιακοί αγώνες, μoυντομπάσκετ και παναμερικανικούς αγώνες δεν είχαν ηττηθεί και ήταν αήττητοι για 56 παιχνίδια.

Η πρώτη τους ήττα ήταν το 2002 στο μουντομπάσκετ μέσα στο σπίτι τους από την Αργεντινή που έσπασε το αήττητό τους, ενώ η τελευταία τους ήττα σε οποιαδήποτε διοργάνωση μέχρι τώρα είναι από την εθνική μας στην Σαιτάμα στον περίφημο τελικό του 2006 με την εκπληκτική 100άρα που τους έριξε στο καναβάτσο και τους απέκλεισε από τον μεγάλο τελικό του τότε μουντομπάσκετ.

Από τότε δεν έχει ηττηθεί ξανά σε αγώνα μεγάλης διοργάνωσης. Επίσης στο παρασκήνιο είχαν έρθει κάποιες δηλώσεις του Κόμπι Μπράιαντ πριν από λίγα χρόνια και όταν αγωνιζόταν φυσικά, καθώς είχε δηλώσει πως αν έπαιζαν με την τότε Dream Team θα κέρδιζαν. Μια δήλωση που είχε αμφισβητηθεί ιδιαίτερα και από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα.

Το σίγουρο πάντως είναι πως όσοι πρόλαβαν και έζησαν την τότε ομάδα κάθε άλλο παρά ευλογημένοι μπορούν να νιώθουν, ενώ όσοι δεν την πρόλαβαν ας κάνουν μια βόλτα στο διαδίκτυο για να θαυμάσουν τα κατορθώματά της. Αξίζει όσο μια βόλτα στα αστέρια.

Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Μανδρέκας