16:42, 28/05/2018 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Χαρές και -κυρίως- λύπες από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ

Τα συν και τα πλην από ένα μεγάλο τελικό ποδοσφαίρου είναι λογικό να διαφέρουν αναλόγως την οπτική γωνία του κάθε ενός και φυσικά τα διαφορετικά, φίλαθλα ή οπαδικά, «θέλω». Ωστόσο, υπάρχουν μικρές «αλήθειες», που ακουμπούν την έννοια της αντικειμενικότητας, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, σε ό, τι αφορά τον προχτεσινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ…

Ξεκινώντας από τις «χαρές», η ιστορία έγραψε -και δεν ξεγράφει- πως η Ρεάλ Μαδρίτης το π. Σάββατο κατέκτησε το 13ο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της ιστορίας της και το 3ο συνεχόμενο τις τελευταίες τρεις σεζόν. Ένας ρεκόρ αξεπέραστο, μοναδικό, που θέλει κόπο, τρόπο, χρήμα μάλλον ακόμη περισσότερο, χρόνο πολύ, καθώς και συγκυρίες ιδανικές για τους παραδοσιακούς και μη αντιπάλους της, ώστε, κάποτε, να «σπάσει».

Η Ρεάλ πήρε και φέτος το βαρύτιμο κύπελλο γιατί δε συγχωρεί. Γιατί είναι το μεγαλύτερο κλαμπ στον κόσμο, όσο και αν πονάει αυτό τους φανατικούς μισητές της -μεταξύ αυτών και ο γράφων. Γιατί δεν αφήνει χαμένες ευκαιρίες. Γιατί είναι ταγμένη για τον εν λόγω στόχο από την αρχή της χρονιάς, ακόμη κι αν βλέπει από ένα σημείο κι έπειτα την πλάτη των αντιπάλων της στο εγχώριο πρωτάθλημα ή γνωρίζοντας κάποια απροσδόκητη ταπείνωση στο κύπελλο Ισπανίας. Φέτος ήταν η Μπάρτσα, παλαιότερα η συμπολίτισσα της Ατλέτικο που γέλασαν «εντός». Στο τέλος όμως η ευρωπαϊκή κούπα είναι που «πονάει» τους αντιπάλους της, δημιουργώντας «δεδομένα», παράλληλα, για τους οπαδούς της, που πανηγυρίζουν και φέτος, λες και δεν πρόκειται για την πολυνίκη του θεσμού.

Εμβαθύνοντας, ωστόσο, στον προχτεσινό τελικό στο Κίεβο, τεράστια σημασία έχουν οι στιγμές μετά το σφύριγμα της λήξης. Οι ποδοσφαιριστές της Ρεάλ αντί να πανηγυρίζουν εκστασιασμένοι το ιστορικό κατόρθωμά τους, σπεύδουν να παρηγορήσουν τους ηττημένους ή έστω να τους συγχαρούν για την πορεία τους ως εκεί. Ακόμη και ο αλαζόνας -και χωρίς γκολ στο ενεργητικό του- Ρονάλντο, καθώς και ο αντιπαθέστατος και καίριος στο ματς Σέρχιο Ράμος. Και αυτό είναι κάτι, που σίγουρα το πιστώνεται η αρχοντιά και το ήθος του τεράστιου Ζινεντίν Ζιντάν στον πάγκο, όχι μόνο ως προπονητή της πρωταθλήτριας, αλλά ως ανυπερβλήτου μεγέθους στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Η παραπάνω στάση πάντως, την ίδια στιγμή, χρήζει και δεύτερης ανάγνωσης. Οι παίκτες της Ρεάλ δεν κάνουν σαν τρελοί με το πέρας του παιχνιδιού, αφού μάλλον κατάφεραν το αυτονόητο. Να πάρουν το τρόπαιο. Το έχουν ξανακάνει άλλες δυο φορές τα τρία τελευταία χρόνια, άλλωστε και ίσως κάποιοι από αυτούς μάλιστα να φτάνουν στο σημείο να απομυθοποιούν το επίτευγμα, όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό. Η Λίβερπουλ δεν μπόρεσε τους τρομάξει. Και κάπου εδώ ξεκινούν οι «λύπες» του τελικού…

Η ομάδα από το μεγάλο λιμάνι της Αγγλίας δεν μπόρεσε να τρομάξει τους «Μαδριλένους», παρά την καταπληκτική της πορεία με φόντο την επιθετική της ικανότητα και το άστρο κυρίως του Αιγυπτίου Σαλάχ. Η εικόνα του τελικού άλλαξε με τη φυγή του τελευταίου στα αποδυτήρια, δείχνοντας ότι οι Ρεντς είναι διαφορετική ομάδα χωρίς αυτόν, όσο κι αν έβγαλε αντίδραση μετά το 1-0 της Ρεάλ, ισοφαρίζοντας. Την ίδια στιγμή, ο τερματοφύλακας της, Κάριους την «πρόδιδε», κάνοντας, τη χειρότερη μέρα, τη χειρότερη εμφάνισή ίσως της καριέρας του, αναλογιζόμενοι και το διακύβευμα.

Ο Γερμανός πορτιέρε φέρει ευθύνη και στα τρία γκολ. Πέρα από ότι δώρισε το πρώτο και το τρίτο, στο εκπληκτικό ψαλίδι του εισερχόμενου «παγκίτη» Μπέιλ δεν ολοκληρώνει την προσπάθεια του να τεντωθεί, να τεντώσει τα χέρια του, να βάλει πιο δυναμικά το κορμί του κατά την εκτίναξή του. Πάλι μπορεί να το δεχόταν, λογικά, αλλά δεν έπεισε ότι προσπάθησε στο 1000% στη συγκεκριμένη φάση. Αυτά όμως έχει το ποδόσφαιρο, αφού στην ίδια μέρα ο Νάβας «απέναντι» απειλήθηκε ελάχιστα, όταν ειδικά το ματς ήταν στα «ίσα», με ενεργό το Σαλάχ (χαρακτηριστική είναι η στιγμή κατά την πρώτη σημαντική φάση της Λίβερπουλ στο α’ μέρος, όταν μετά από δυνατό σουτ από τον «κόκκινο» δεξιό μπακ μέσα από την περιοχή, ο Νάβας μπλόκαρε με όλο το κορμί, κυριολεκτικά, την μπάλα).

Μια άλλη λύπη, που μένει ήταν πως ο Μανέ δεν έγινε ήρωας απουσία του Αιγυπτίου σταρ, παρά το δικό του 1-1 και το δοκάρι μετά το σε βάρος της ομάδας του 2-1. Μία ακόμη είναι πως ο ερχόμενος από το… περιθώριο του πάγκου Κρίστιαν Μπέιλ έκρινε τον τελικό. Και γιατί είναι λύπη; Γιατί η Ρεάλ είχαν λύσεις, ενώ οι Άγγλοι όχι. Μία επιπλέον δε, είναι πως δεν παίχτηκε καθόλου καλό ποδόσφαιρο ανάμεσα στις δύο ομάδες, όπως όλοι θα περιμέναμε παρά το over και το απίθανο πρώτα τέρμα του Ουαλού διεθνή, με το ψαλιδάκι.

Η μεγαλύτερη όμως λύπη και ένας καθόλα δυσάρεστος απόηχος από τον τελικό έχει να κάνει με τον τερματοφύλακα της Λίβερπουλ, που έχει χάσει, αναμφισβήτητα, τον ύπνο του. Όχι μόνο γιατί νιώθει και -όντως υπήρξε ποδοσφαιρικά- μοιραίος. Όχι γιατί η εμφάνιση αυτή θα τον ακολουθεί όντας μόνο 25 ετών και έχοντας πολλά χρόνια ακόμη μπροστά του, ώστε να βελτιωθεί και να μην επιτρέψει στον εαυτό του κάτι αντίστοιχο ξανά. Όχι γιατί στέρησε στην ομάδα του τη δυνατότητα για κάτι καλύτερο, αλλά για το γεγονός πως δέχεται μια ανελέητη επίθεση, που έχει αγγίξει το επίπεδο των απειλών για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Δεν μπορούμε να δεχτούμε πως μια κακή εμφάνιση, έστω μοιραία για το συλλογικό σκοπό και το εκάστοτε οπαδικό συναίσθημα, μπορεί να αποφέρει τον απόλυτο κανιβαλισμό από πλευράς των δυσαρεστημένων. Δε δύναται ένα παιχνίδι να καταλήγει σε κατάρα για, μάλιστα, επαγγελματίες του χώρου. Δεν είναι δυνατόν η μία κακή μέρα να οδηγήσει σε πιθανή καταστροφή καριέρας κάποιου και δη φόβο για την προσωπική και οικογενειακή του ακεραιότητα. Συνεπώς, το πρόσωπο του προχτεσινού τελικού πρέπει να είναι ο Κάριους όχι για τις γκάφες του, αλλά για την αποτροπή του οποιουδήποτε αρνητικού «μετά» για τον ίδιο και το περιβάλλον του.

Εν κατακλείδι, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στη Ρεάλ, που επάξια φτάνει στον τεράστιο άθλο της, μην επιτρέποντας λάθη να μένουν ασυγχώρητα. Την ίδια στιγμή, απαραίτητη είναι η στήριξη σε ένα νέο άνθρωπο, επαγγελματία της μπάλας, που θα προσπαθήσει να ξαναπατήσει τα πόδια του, μη φοβούμενος να ζήσει και να εξελιχθεί. Και ποιος ξέρει; Όσοι «μάγκες του κώλου», που σήμερα τον θέλουν ως και νεκρό, σε κάποια χρόνια από τώρα, να ρίξουν τα μούτρα τους, ως και να τον σηκώσουν στους ώμους τους, αποθεώνοντάς τον…

Υ.Γ.: Σκόπιμα δε σταθήκαμε στον Ράμος και την ενέργειά του να «εξασφαλίσει» ένα ματς χωρίς τον καλύτερο της απέναντι πλευράς. Τη δουλειά του έκανε, που ενέχει τη λεγόμενη «βρωμιά», κάτι που αναγνωρίζεται άτυπα σε παίκτες ικανούς στη θέση τους. Δε σταθήκαμε, καθώς, ευτυχώς, το ερχόμενο σε λίγες ημέρες Παγκόσμιο Κύπελλο δε θα στερηθεί τη λάμψη του Σαλάχ, όσο και αν εκφράστηκαν κάποιοι φόβοι αρχικά. Όσο για αυτούς, που αποθέωσαν και αποθεώνουν τον Ράμος; Δε διαφέρουν σε τίποτα από αυτούς που εμετικά απειλούν τον Κάριους από προχτές…


Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...