14:58, 20/10/2017 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

«Άμα ελευθερωθεί η Κρήτη…»

«Δεν ήταν νησί, ήταν θεριό που κείτουνταν στη θάλασσα», έγραψε ο Καζαντζάκης. Που να ήξερε ότι μετά από χρόνια το «θεριό» αυτό θα έθρεφε στους κόλπους του «βλαστάρια», που μόνο για κακό θα έφερναν στο κέντρο της επικαιρότητας την κατά τ’ άλλα… λεβεντογέννα γη τους. Συνάμα, το θεριό έθρεψε αναμφισβήτητα στο πέρασμα του χρόνου και άλλα βλαστάρια -ευτυχώς πλειοψηφούν μάλλον τα τελευταία- που ωστόσο έμαθαν να κωφεύουν ή να θορυβούνται περιστασιακά, όταν επέρχεται η γνωστή πτώση από τα μαγικά σύννεφα…

Τα παραπάνω και τα ακόλουθα γράφονται απλώς με αφορμή την πρόσφατη δολοφονική επίθεση σε βάρος νέου ανθρώπου, μη Κρητικού, που έχει επιλέξει να ζει και να επιμορφώνεται περαιτέρω στην  πόλη μου, το Ρέθυμνο.  Σημειωτέον, λοιπόν, πως δεν έχει καμία σημασία αν οι δράστες ήταν ντόπιοι ή όχι, Ρεθεμνιώτες, Ηρακλειώτες, Αθηναίοι, τουρίστες ή… εξωγήινοι καπεταναίοι.

Σημασία έχει το ΟΤΙ ΣΥΝΕΒΗ! Σημασία έχει ότι το περιστατικό έλαβε χώρα στο κέντρο της πόλης μου, στους δρόμους της πόλης μου. Σημασία έχει ότι το Ρέθυμνο για άλλη μια φορά -δε θα πω «δυσφημείται», καθώς η δυσφήμηση ενέχει ενίοτε και μια άδικη κατηγορία- γίνεται δικαίως περίγελος στο πανελλήνιο για περιστατικά βίας και εγκληματικότητας. Εν ολίγοις, η «πολιτεία της ανοχής» κατά τον Δαλέντζα, έρμαιο στις ορέξεις του κάθε λογής «λεβέντη», συνεχίζει να ανέχεται…

Προς υπενθύμιση όμως των συντοπιτών που υιοθετούν συμπεριφορές και προβαίνουν σε πράξεις όπως η πρόσφατη ή και χειρότερες (μια ματιά στην εβδομαδιαία ως και  καθημερινή αστυνομική ειδησεογραφία, περί όπλων, φυτειών και ναρκωτικών αρκεί), Ρέθυμνο και Κρήτη είναι -ή πρέπει να είναι- κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο και κάτι πραγματικά, ηθικά ανώτερο και πραγματικά λεβέντικο:

-Είναι ο υπερήλικας παππούς, που έζησε την κατοχή και δεν επαίρεται να μιλά στα εγγόνια του ή τους οικείους του για το αν αναγκάστηκε να σκοτώσει ναζί κατακτητές, ώστε να προστατεύσει την οικογένειά του και τον τόπο του.  Του αρκεί που μπορεί σήμερα να γελά ελεύθερος και να χαίρεται την οικογένειά του…

-Είναι η μάνα, που προτιμά να μη φάει προκειμένου να φάνε καλύτερα τα παιδιά της -ως  και οι φίλοι των παιδιών της- σε όποια ηλικία και αν βρίσκονται (είτε ανήλικα, είτε ενήλικες ή ως και μεσήλικες, με τα δικά τους πια παιδιά). Εκείνη η μάνα, που βάζει στη θέση του πρώτα το παιδί της αν δεν είναι σωστό απέναντι στους άλλους, χωρίς να του χαϊδεύει πάντα τα αυτιά.

-Είναι ο πατέρας, που παρά την όποια υπαρκτή ή φαινομενική αυστηρότητά του, παρέχει τελικά την απόλυτη ελευθερία στα παιδιά του, ζητώντας τους απλώς να είναι αξιοπρεπή στη ζωή τους. Και έχοντάς τους φυσικά αμέριστη εμπιστοσύνη…

-Είναι ο φίλος που τιμά το φίλο, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής από τα καλά ως τα άσχημα, ως έμφυτη ντομπροσύνη και όχι ως κάτι που εθιμοτυπικά επιβάλλεται…

-Είναι ο νέος που τιμά τους «γέρους» του, τους γονείς του, τα αδέρφια του, τους φίλους του και μόνο τα «καλά» του τόπου του.

-Είναι η πνευματική κληρονομιά, που επιβάλλεται να γίνει κτήμα και γνώση όλο και περισσοτέρων και όχι μονάχα μιας «ελίτ» (που ακουσίως έχει δημιουργηθεί, αφού όσο και αν καλεί και προσκαλεί στα όποια πολιτιστικά δρώμενα, συνήθως τα ίδια πάνω-κάτω πρόσωπα συναποτελούν συντελεστές και κοινό). Το ζήτημα είναι με ποιον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί το «άνοιγμα» αυτό…

-Είναι η φύση, το βουνό, η θάλασσα, τα ζώα και τα δέντρα που προκαλούν δέος και ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης.

-Είναι η πραγματική φιλοξενία, όχι ως εμπορικό, τουριστικό μέσο, αλλά εκείνη που μέσα από τις ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ των ντόπιων και των ανθρώπων -και όχι της τσέπης τους- που λίγο ή πολύ, ως τουρίστες ή φοιτητές, ζουν την εμπειρία της Κρήτης.

-Είναι ο σεβασμός στο συνάνθρωπο, η βοήθεια στον αβοήθητο, ντόπιο ή ξένο και η απλόχερη προσφορά που δε διατυμπανίζεται…

-Είναι ο ακέραιος συντοπίτης που δεν πουλήθηκε, δεν εξαρτήθηκε, δεν παρακάλεσε, δεν «έκλεψε», δε ζήτησε προστασία, δεν απέκτησε «πλάτες», δεν έζησε και δε ζει σε βάρος των γύρω του.

Ξαναδιαδαβάζω αυτά που γράφω ως σημεία. Απογοητεύομαι αρκετά, γιατί καταλήγω στη διαπίστωση πως μάλλον ονειρεύομαι ή, έστω σε έναν βαθμό, έχω καταφέρει να γνωρίσω έναν καλύτερο τόπο. Τελικά, ένα έχω να προσθέσω μόνο:

«Άμα ελευθερωθεί η Κρήτη, θα γελάσω»…

 

Υ.Γ.: Μην ασπαστείτε τη δικαιολογημένη οργή και θέση του πατέρα του νεαρού, θύματος του ξυλοδαρμού, με την οποία καλεί γονείς να μη στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στο Ρέθυμνο. Όχι, δεν πρέπει να νικήσει ο φόβος, δεν πρέπει να νικήσει ο φασισμός των λίγων και η διάχυτη ανοχή των πολλών σε τέτοια φαινόμενα…

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το "ποιος είμαι"... Τσέκαρε στην "επαναστατική" μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις... Γιατί δεν είμαι μόνος μου...