13:03, 23/11/2017 | Συντάκτης: Νίκος Πολιουδάκης

Το αδυσώπητο Τσάμπιονς Λιγκ, τα ασυγχώρητα λάθη και τα.. επαναλαμβανόμενα

Μέσα Σεπτέμβρη και μετά το -πρώτο- εφιαλτικό βράδυ στο Φάληρο με αντίπαλο τη Σπόρτινγκ (2-3 τελικό), η ταπεινότητά μου είχε, μεταξύ άλλων, υπογραμμίσει τα εξής:

«Η λογική λέει πως ο ΟΣΦΠ θα βγει τέταρτος γιατί έχασε την ευκαιρία του να εμφανιστεί καν και να αντιμετωπίσει το βασικό του, αντικειμενικά, ανταγωνιστή στον όμιλο. Στο ποδόσφαιρο όμως πολλές φορές η λογική πάει στην άκρη όταν απλώς μαθαίνεις, αλλάζεις, εξελίσσεσαι και τουλάχιστον προσπαθείς μέχρις εσχάτων. Το ζήτημα, συνεπώς, είναι να έμαθε…». Κάλλιστα, θα μπορούσε να γραφτεί, σε ένα βαθμό, και για το χτεσινό παιχνίδι το εν λόγω εδάφιο, με την προσθήκη πως οι Πειραιώτες δεν κατάφεραν να μάθουν και… τόσα πολλά, ή απλώς δεν μπόρεσαν να μάθουν.

Επίσης, είχε επισημανθεί το ακόλουθο, ως ένα από τα συμπεράσματα:

«Από μεριάς μας, αυτό που είδαμε ήταν μια ομάδα (σ.σ. τη Σπόρτινγκ), που σε αυτό το επίπεδο αποδέχτηκε με ευχαρίστηση την τόση ανυπαρξία και απαράδεκτη διάταξη των οικοδεσποτών και δεν τη συγχώρησε. Την ίδια στιγμή, όμως είδαμε και μια ομάδα που όταν πιέστηκε, έστελνε την μπάλα πλάγιο άουτ και έκανε λάθος μεταβιβάσεις. Μια ομάδα, της οποίας ο τερματοφύλακας, χωρίς να μειώνουμε τον Πατρίτσιο, δέχτηκε δύο τέρματα στα τρία σουτ που πήγαν εστία».

Από εκείνη τη βραδιά όμως τι συνέβη; Ευτυχώς, ο Χάσι, που έκανε κατά βάση τις μεταγραφές του καλοκαιριού, αποτέλεσε παρελθόν. Δυστυχώς όμως η ζημιά είχε ήδη γίνει. Με τον Τάκη Λεμονή να προσπαθεί εν συνεχεία να συμμαζέψει τα εγκληματικά «απόνερα» του τέως ερυθρόλευκου τεχνικού, ο Ολυμπιακός ηττήθηκε λίγες μέρες μετά αξιοπρεπώς στο Τορίνο, ελέω Ιγκουαΐν ερχόμενου από τον πάγκο (2-0), ενώ έχασε μόνο με σκορ 3-1 λίγες βδομάδες έπειτα στη Βαρκελώνη. Σε ένα ματς, που το φοβήθηκε υπέρ το δέον, αλλά καλά έκανε τελικά, όντας τόσο τρομακτικά «αδούλευτος». Γιατί στο Φάληρο λίγα βράδια μετά δεν την φοβήθηκε τόσο, τη σεβάστηκε, όμως δεν τη φοβήθηκε, παίρνοντας τον πολύτιμο βαθμό, που του έδωσε ουσιαστικά μαθηματικές ελπίδες για χτες και τη συνέχεια της ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Ο Ολυμπιακός όμως τι έκανε χτες; Έχοντας, θεωρητικά, ως αντι-πρότυπο το πρώτο παιχνίδι με τους Πορτογάλους και οδηγό το τελευταίο με τους Καταλανούς, θέλησε να διαφυλάξει το μηδέν πίσω. Για 40 λεπτά το κατάφερε, δεχόμενος δυο κλασικές ευκαιρίες (το δοκάρι/απόκρουση του Προτό και ένα σουτ άουτ), περισσότερο από απροσεξία και λιγότερο λόγω του ότι φυσιολογικά οι γηπεδούχοι, που ήθελαν το ματς, θα έβγαζαν φάσεις. Στην τρίτη κλασική, οι φιλοξενούμενοι δέχτηκαν τέρμα κι όλα τελείωσαν, πριν ακόμη το προσωπικό λάθος του Κούτρη, σε δύο λεπτά μέσα, βάλει επισήμως την ταφόπλακα στα όποια όνειρα τους.

Σε αυτό το επίπεδο, τίποτα δε συγχωρείται, τα λάθη δύσκολα διορθώνονται μέσα σε λίγα αγωνιστικά λεπτά και οι αντίπαλοι πάντα αξιοποιούν ακόμη και το ελάχιστο, πόσο μάλλον όταν δώσεις πολλά δικαιώματα. Η Σπόρτινγκ συνεπώς ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη φέτος, αν και δεν αποτέλεσε το φανταχτερό όνομα. Δεν είναι η πρώτη φορά τη σεζόν αυτή, που μόλις ο Ολυμπιακός δέχεται τέρμα απλώς ηττάται ή κινδυνεύει να ηττηθεί, αφού όσα είχε χτίσει ως τότε μοιάζουν να καταρρέουν. Αυτό έγινε και χτες απέναντι σε μια αντικειμενικά καλύτερη ομάδα, που φέτος αποδείχτηκε ένας κακός δαίμονας για την πειραιώτικη ομάδα, που ωστόσο χειρότερο δαίμονα έχει τον «εαυτό» της…

Το εύκολο είναι μετά τα χτεσινά, η κριτική να επικεντρωθεί πάνω στο Λεμονή, άντε και σε κάποιους παίκτες (και δικαίως, αναφορικά με το τελευταίο, αν πάρει ως παράδειγμα κανείς τον ανεκδιήγητο Καρσελά, που έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό του μάλλον να αποδεικνύει σε κάθε παιχνίδι πόσο κακή επιλογή για τον Ολυμπιακό ήταν). Όχι, όμως δε φταίει ο Λεμονής, ούτε καν οι παίκτες που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Φταίει η διοίκηση πριν από όλα, που ναι, θα κάνει λάθη, αλλά που δεν μπορεί να δίνει δικαίωμα σε όλους να επιβεβαιώνονται πως δεν έγινε στοιχειωδώς σοφότερη από τα πολύ… πρόσφατα:

Φταίει η διοίκηση, που δεν έμαθε από τα τόσα λάθη μέσα στο 2016, μετά τη φυγή του Μάρκο Σίλβα.

-Φταίει που επέλεξε τον Μπέσνικ Χάσι, έναν προπονητή που έμοιαζε είτε να προσπαθεί να μάθει ακόμη τη θέση, με «λίγο» και διόλου επιτυχημένο βιογραφικό (στα μόνα θετικά, που του πιστώνονται, είναι ο ερχομός των Οφόε, Προτό, ουσιαστικά) είτε απλώς ήταν αυτός που ήταν, προπονητικά. Ναι, μπορεί να κάνει λανθασμένες επιλογές μια διοίκηση, αλλά όχι τόσες που μπορούν να «καταδικάσουν» σχεδόν από την αρχή μια χρονιά…

-Γιατί ο τελευταίος απέκλεισε τους Σισέ-Ανσαριφάντ από την ευρωπαϊκή λίστα, αποκλείοντάς τους σχεδόν και από την ομάδα, ωσότου φύγει.

-Γιατί του πιστώνεται ότι δε δούλεψε για κάτι συγκεκριμένο με το σύνολό του, πέρα από το στόχο των προκριματικών του καλοκαιριού.

-Γιατί «παρέδωσε» μια ομάδα αδούλευτη και σκασμένη, παρά το καλό -όχι τέλειο- ποδοσφαιρικά υλικό της.

-Γιατί επιδόθηκε σε αλχημείες, μη γνωρίζοντας τι σημαίνει πχ να χάνει ο Ολυμπιακός 2-3, ενώ κέρδιζε 0-2 μέχρι σχεδόν το 70΄ (βλ. ντέρμπι με ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ).

-Γιατί η ομάδα, μετά από αυτόν, κάνει ξανά, συνεχώς, προετοιμασία, εν μέσω υποχρεώσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη, με ευτυχώς την τελευταία να έχει αποτελέσει παρελθόν από χτες.

-Γιατί οι ερυθρόλευκοι ακόμη ψάχνονται, στα τέλη Νοέμβρη, για το πώς ή με ποιους πρέπει να αγωνίζονται κάθε φορά.

-Γιατί είναι τραγικό να φαίνεται πως δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο, πάνω σε συγκεκριμένο, έμψυχο, αγωνιστικό υλικό.

-Γιατί είναι ανεπίτρεπτο να είναι τόσο επιρρεπής η ψυχολογία των παικτών (σε όλες τις ομάδες συμβαίνει, όπως και παλιότερα στον Ολυμπιακό, αλλά όχι σε τέτοιον βαθμό).

-Γιατί είναι αδιανόητο να νιώθεις κανείς πως σε ένα παιχνίδι δεν έγινε η απαιτούμενη προσπάθεια, κυρίως από τους αθλητές, που δεν έδειξαν ένα εγωισμό προσωπικό, ένα τσαγανό, που ξεπερνά τις όποιες προπονητικές οδηγίες. Ποιος φταίει για την «απροπόνητη» ψυχολογία τους όμως ή τα ελλιπή κίνητρα;

-Και τέλος, και «φεύγοντας» λίγο από τα χτεσινά, που επιβεβαίωσαν τα τόσα φετινά -πάλι- σφάλματα, είναι απαράδεκτο οι διοικούντες να επιδίδονται σε φωνές διαμαρτυρίας κατά του «νέου κατεστημένου»  εντός των συνόρων, ακόμη και αν αδικούνται ενίοτε. Ή ακόμη χειρότερα, σε αναζήτηση παρατρεχάμενων φταιχτών/εχθρών (βλ. καταγγελία εναντίον της εφημερίδας «ΦΩΣ») ή αποδιοπομπαίων τράγων, σε στιγμές ακραιφνούς επιπολαιότητας (μη σας φανεί περίεργο σε γκέλα εντός του κοντινού μέλλοντος ή και συντομότερα να ζητηθεί το «κεφάλι» του Λεμονή, επειδή η ομάδα «δεν παίζει καλά» ή για άλλη μια φορά «έπαιξε φοβισμένα»).

Διότι, καθρέφτης μιας ομάδας πρέπει να είναι το γήπεδο και τίποτα άλλο! Γιατί το πρωτάθλημα αν έρθει και φέτος στον Πειραιά, θα έχει να κάνει με ό, τι κατόρθωσαν να πετύχουν οι παίκτες και το προπονητικό τιμ, εκεί που παίζεται η μπάλα. Αυτήν την πόρνη, που αγάπησαν τόσοι και τόσοι, και που, μέσω αυτής και των ανθρώπων που την πόνεσαν κλωτσώντας την, αγάπησαν το μεγαλύτερο, ιστορικά, σύλλογο της χώρας…

Νίκος Πολιουδάκης

Όσο για το «ποιος είμαι»… Τσέκαρε στην «επαναστατική» μας ομάδα (SREVOLUTION TEAM) και θα δεις… Γιατί δεν είμαι μόνος μου…